LOGINสุดท้ายแล้วฉันก็ถูกเขาหลอกล่อไปทานดินเนอร์ด้วยกันจนได้ ระหว่างการทานอาหารไม่มีการพูดคุยอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวประเด็นที่จับได้ว่าเขานอกใจ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารสุดหรูภายในร้านอาหารสุดแสนจะโรแมนติกบนดาดฟ้าของโรงแรมห้าดาวจึงกลายเป็นกระอักกระอ่วน
หลังจากมื้ออาหารแสนแพงผ่านพ้นไป เรื่องของเราก็ได้วนกลับมาจบบนเตียงกว้างภายในห้องนอนหรูหราอีกครั้ง ลีลาบนเตียงที่ถูกเขาปรนเปรอมาตลอดสี่ปีถูกงัดขึ้นมาใช้เพื่อปรับอารมณ์ของฉันและสถานการณ์ย่ำแย่ของเราให้ดีขึ้น
เชื่อเถอะว่ามันไม่ได้ผล...
ฉันสามารถตอบสนองสัมผัสทางร่างกายจากเขาได้ตามปกติก็จริง ยินยอมให้เจเดนถ่ายคลิปวิดีโอเกี่ยวกับกิจกรรมทางเพศตามรสนิยมของอีกฝ่ายเหมือนทุกครั้ง ระหว่างการสอดใส่ของเขาก็ทำให้นึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้
ในโทรศัพท์ของเขาเองก็น่าจะมีคลิปของผู้หญิงคนนั้น...
ความรู้สึกขยะแขยงเกิดขึ้นมาตีรวนจนฉันต้องกุบขาเข้าหากัน พยายามขัดขืนการสอดใส่ลำกายแท่งโตขึ้นมาเสียดื้อๆ เบือนหน้าหนีสายตาคมดุของคนด้านบนโดยอัตโนมัติ เสียงหายใจฟึดฟัดจากร่างหนาบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังไม่พอใจ
“เป็นอะไร?” เสียงเข้มเอ่ยถามห้วนๆ
“ช่วยใส่ถุงก่อนค่ะ มิไม่ได้กินยาคุม” ฉันกลั้นใจพูดออกไป เป็นเรื่องจริงส่วนหนึ่งที่ว่าฉันไม่ได้กินยาคุมในช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาเพราะหลังจากนั้นก็มีประจำเดือน บวกกับมัวแต่คิดเรื่องของเขาจึงลืมทานยาคุมแผงใหม่ แต่ความจริงคือฉันไม่อยากให้เจ้าท่อนเอ็นร้อนนั้นสัมผัสกับกายสาวของฉันโดยไร้เครื่องป้องกัน
“ไม่เป็นไรหรอก ถ้าท้องมาพี่รับผิดชอบเอง” คนด้านบนยังคงหาข้ออ้างในการไม่สวมใส่เครื่องป้องกันอย่างถุงยางอนามัย
“ถ้าอย่างนั้นก็หยุดเถอะค่ะ มิไม่อยากเสี่ยง” ฉันขยับสองขาเข้าหากันโดยอัตโนมัติเป็นการยื่นคำขาดกับอีกฝ่ายโดยนัยว่าฉันจะไม่ยินยอมหากการร่วมรักครั้งนี้ปราศจากการป้องกัน
“เธอจะเสี่ยงอะไรวะ พูดเหมือนพี่ไปสดกับคนอื่นมาอย่างนั้นแหละ” ใบหน้าหล่อเริ่มบูดบึ้งไม่พอใจตามธรรมชาติของคนมีเรื่องปิดบังมักจะร้อนตัวก่อนถูกถามเสมอ แค่มีอะไรไปกระตุ้นนิดหน่อยเขาก็จะมีปฏิกิริยาการตอบสนองที่รุนแรง
“มิยังไม่อยากพลาดท้องตอนนี้ ในขณะที่อะไรๆ มันยังไม่แน่นอน” ประโยคท้ายฉันพูดแผ่วเบาลงมาเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตได้ถึงความวูบไหวในใจของฉัน อย่างไรเสียวันนี้ฉันก็ตั้งใจจะสืบหาความจริงเรื่องผู้หญิงอีกคนของเขาให้ได้
“เออ ใส่ก็ใส่วะ!” มือหนาเสยเรือนผมสีอ่อนขึ้นอย่างหงุดหงิดก่อนจะลุกออกไปหยิบกล่องสี่เหลี่ยมสีดำสนิทบรรจุถุงยางอนามัยไว้ด้านในซึ่งถูกแกะใช้ไปก่อนหน้านี้แล้วทำให้เหลือเพียงแค่สองชิ้นเท่านั้น
น่ารังเกียจสิ้นดี!
ดวงตาของฉันจับจ้องทุกการกระทำของอีกฝ่ายตั้งแต่เริ่มแกะถุงยางออกจากกล่องจนหยิบมันขึ้นมาสวมใส่แก่นกายอุ่นร้อนลำโตนั่น เดาได้จากสถานการณ์ในตอนนี้ ร่องรอยบนร่างกายแข็งแกร่ง และถุงยางอนามัยที่เหลือเพียงสองชิ้น มันชัดเจนจนไม่รู้จะต้องหาข้ออ้างไหนมาเข้าข้างตัวเองอีกแล้ว เหลือแค่หาหลักฐานชัดเจนจากคลิปในโทรศัพท์ของเขาเท่านั้น
สวบ!
“อ๊ะ!”
ในขณะที่หัวสมองของฉันคิดวางแผนต่าง ๆ นานาอยู่นั้น ท่อนเอ็นแข็งขืนก็ถูกยัดเยียดเข้ามาในร่องสาวของฉันด้วยน้ำหล่อลื่นเพียงน้อยนิดจากแอ่งน้ำหวานเพราะอารมณ์ร่วมที่เคยมีมันหมดไปตั้งแต่เริ่มโต้เถียงกับเขาแล้ว โชคดีที่ยังมีสารเคมีหล่อลื่นจากเครื่องป้องกันคอยช่วยอยู่บ้าง ความรู้สึกเจ็บจึงลดลงมาเล็กน้อย
เพียงเล็กน้อยเท่านั้น!
ขนาดของเขามันใหญ่เกินกว่าคนปกติอยู่มาเป็นทุนเดิม ยิ่งสอดใส่เข้ามาเพียงครั้งเดียวจนมิดโคนอีก ไม่ว่าจะเล้าโลมได้ดีแค่ไหนก็ยังเหลือความรู้สึกเจ็บ แต่เจ้าของแก่นกายลำเขื่องกลับไม่คิดสนใจแม้แต่จะเร้าอารมณ์ของฉันเพิ่มเลยด้วยซ้ำ เนื่องจากห่างหายจากการร่วมเพศกันมานานนับสัปดาห์ทำให้ความเจ็บตึงกัดกินกลางกายสาวฉันอยู่ไม่น้อย
“แน่นเหมือนปิดซิงเธออีกรอบเลย” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าพูดออกมาเบาๆ ดวงตาสีอ่อนมองลงมายันจุดเชื่อมประสานด้วยความพึงพอใจ เลนส์กล้องถูกเบนความสนใจไปจับจ้องยังท่อนล่างของเราที่เชื่อมต่อกัน
“อึก! อ๊ะ... อา” ฉันปล่อยเสียงร้องครางของตัวเองให้เป็นไปตามธรรมชาติเมื่อคนตัวโตเริ่มขัยอาวุธรักเข้าออกภายในร่างกายบอบบางช้าๆ
“อ่า! ร่องเธอดีที่สุดแล้ว” คนตัวโตร้องบอกพรางส่งเสียงครางต่ำดิบเถื่อนราวกับสัตว์ป่าไม่ต่างจากการกระทำของเจ้าตัวที่เริ่มทวีความรุนแรงเพิ่มมากขึ้น
“อ่ะ! ชะ...ช้าลงหน่อยค่ะ อ๊ะ! มะ...มันจุก อ๊า!” ฉันร้องบอกแทบไม่เป็นภาษาเมื่อจังหวะการอัดกระแทกเข้าออกเริ่มเปลี่ยนเป็นรุนแรงและรวดเร็ว เอวหนาแข็งแกร่งซอยเข้าออกสุดจนชนเข้ากับปากทางด้านในสร้างความรู้สึกจุกเสียดไม่น้อย
ทว่าคนใจร้ายด้านบนกลับไม่ฟังฉันเลยแม้แต่น้อย แก่นกายหนาตอกอัดร่องสาวของฉันจนแสบร้อนไปหมด ความรุนแรงของเขาไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีตามอย่างที่ควรจะเป็นแต่กลับรู้สึกเหมือนถูกคนตัวโตทรมานเสียมากกว่า ความเสียวซ่านไม่เพียงพอที่จะช่วยลดทอนความเจ็บแสบปนจุกท้องน้อยได้เลย
“จะ...จะทำอะไรคะ” ฉันหันกลับไปถามเมื่อจู่ๆ ร่างบางก็ถูกเขาจับพลิกให้นอนคว่ำราบลงไปกับเตียงกว้างโดยยังมีความเป็นชายแข็งขืนคาเอาไว้อยู่ สะโพกมนถูกยกขึ้นให้อยู่ในระดับเดียวกับเอ็นร้อนแข็งขืน
“เปลี่ยนท่า พี่อยากแทงลึกๆ” คนตัวสูงตอบก่อนจะจัดท่าทางของฉันเพื่อให้เขาสามารถตอกลำเอ็นเข้าออกได้อย่างอิสระ
สวบ! ตับ! ตับ!
“อ๊า! ละ...ลึกไป อ๊ะ! จะ...จุก อื้อ! ไม่ไหว อ๊า!”
ฉันหวีดร้องเสียงดังลั่นแข่งกับเสียงเนื้อกระทบกันอย่างรุนแรงตามจังหวะของคนใจร้ายที่กำลังทรมานร่างกายของฉันด้วยเซ็กส์แสนดิบเถื่อนตามรสนิยมความชอบของคนด้านบน ผนังอ่อนนุ่มด้านในร่างกายของฉันถูกเจ้าเครื่องป้องกันผิวเรียบครูดเข้าออกไม่หยุดจนร้อนไปทั้งสรรพางค์กาย สติค่อยๆ เลือนหายไปทุกครั้งที่หัวหยักอมชมพูนั่นกระแทกเข้าไปชนด้านในมดลูก
“มิแน่นจนพี่อยากจะตอกสดๆ เลยว่ะ หึ!” เสียงทุ้มหนาพูดพลางถอดถุงยางออกมาจากอาวุธร้อนลำโต
“มะ...ไม่นะ อย่าเอาสด อ๊ะ!” ฉันร้องปฏิเสธด้วยความไม่ยินยอม เมื่อร่องสาวของตัวเองถูกคนด้านหลังใช้หัวแม่มือทั้งสองแหวกออกกว้างจนตึงแน่นราวกับว่ากลีบสีสวยทั้งสองกำลังจะฉีกออกจากกัน
สวบ!
“อ๊า!!!”
“อ่า... เอาสดแม่งรู้สึกดีกว่าจริงด้วย”
สัมผัสแบบเนื้อแนบเนื้อจากคนเอาแต่ใจที่ใช้แท่งร้อนขนาดมหึมาจ้วงแทงเข้ามาในโพรงสวาทของฉันอย่างรุนแรงทำให้รับรู้ได้ทันทีว่าเจเดนได้ถอดถุงยางอนามัยออกไปแล้ว หัวหยักบานอุ่นร้อนแหวกความอ่อนนุ่มด้านในโพรงแคบเข้ามาลึกจนชนเข้ากับอวัยวะด้านใน ความอุ่นร้อนจากเลือดในกายที่ไหลเวียนของคนตัวโตนั้นสร้างความรู้สึกหวามไหวให้กับฉันแปลกๆ
“โดนเอาสดแล้วเสียวอ่ะดิ รัดเอ็นพี่ใหญ่เลย” ร่างสูงพูดหยอกล้อกับร่างกายของฉันที่ทรยศเจ้าของ ตอบรับการรุกรานโดยปราศจากเครื่องป้องกันของอาวุธเนื้อลำใหญ่นั่นเป็นอย่างดี ร่องสาวของฉันตอดตุบๆ ระรัวทุกจังหวะการเข้าออก
“อึก! พะ...พี่เจย์ อ๊า!” ฉันพยายามร้องบอกให้อีกฝ่ายเบาแรงแต่กลับไม่เป็นผลเลย พูดยังไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำก็ส่งเสียงร้องครวญครางน่าอายออกมาไม่หยุด เอ็นหนาของเขากำลังขโมยสติและเรี่ยวแรงของฉันไปอยู่เรื่อย
“ครับ? เรียกพี่เสียงหวานนี่อยากให้เอาแรงๆ?” เขาสรุปทุกอย่างเองเสร็จสรรพโดยไม่รีรอให้ฉันพูดออกมาจนจบด้วยซ้ำ เพิ่มแรงกระแทกเข้ามาอย่างแรงสร้างความจุกระคนเสียวซ่านจนแทบงอตัวลงไปนอนกองกับเตียงแต่ทำไม่ได้เพราะสะโพกถูกเขาล็อกเอาไว้รับแรงตอกอัดจากลำกายใหญ่
“มะ...ไม่ใช่ อือ! ชะ...ช่วยเบาหน่อย อึก! มิจุกค่ะ อ๊า!” ฉันหายใจหอบถี่พร้อมกับเสียงร้องขาดห้วงเนื่องจากถูกกระแทกใส่ร่างกายไม่ยั้ง ร่างกายของฉันในตอนนี้ยันเอาไว้กับเตียงแทบไม่ไหวด้วยซ้ำ สามารถโก้งโค้งให้เขากระแทกได้เพราะมือหนาที่ยึดสะโพกฉันรับแรงกระแทกเพียงเท่านั้น
“ร่างกายเธอตอบสนองดีขนาดนี้ก็ทนเอาหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวพี่ก็แตก...ข้างในรูเธอแล้ว” พูดจบเจเดนก็เร่งจังหวะซอนเข้าออกถี่รัวตามความต้องการของเจ้าตัวโดยไม่สนใจฉันเลยสักนิด
“อ๊ะ! อ๊า! มะ...ไม่ไหว อ่า!!”
@Luxu Condominium“พี่ขอคุยด้วยหน่อยสิ” ผมรีบเรียกแฟนสาวตัวเล็กเอาไว้หลังจากที่เธอเมินผมมาตลอดทางกลับจากโรงพยาบาล“มีอะไรจะพูดก่อนจะเป็นแฟนเก่าเหรอคะ?” ร่างบางตรงหน้ากอดอกยืนคุยกับผมอย่างเอาเรื่อง ท่าทีของเธอทำเอาหัวใจของผมกระตุกวูบไปเลย“แฟนเก่าอะไร พี่ไม่เป็น” ผมยืดอกเต็มที่ไม่ยอมรับสถานะ ‘ก่อนจะเป็นแฟนเก่า’ ที่เธอยัดเยียดมาให้“อย่ามากลับกรอก สัญญาเราก็มีเป็นลายลักษณ์อักษรนะ” มิลานไม่ยอมแพ้ ยกเรื่องสัญญาฉบับไม่สมบูรณ์ที่ผมหลอกให้เธอเซ็นต์เอาไว้ให้ตายใจเฉยๆ ฉบับนั้น“ก็แค่กระดาษโง่ๆ แผ่นเดียวป่ะ พี่ฉีกทิ้งก็จบ” ผมทำตัวหน้าด้านไม่ยอมรับเรื่องสัญญาที่เธอพูดถึง ขืนกูทำตามคำพูดจริงคงโดนทิ้งแล้วลูกกูก็กำพร้าพ่อสิวะ ใครจะยอม ขอพลิกลิ้นกลับคำหน่อยเถอะ“ฉันก็พอจะรู้นะว่าพี่มันเฮงซวย แต่ไม่คิดว่าจะไม่รักษาคำพูดแบบนี้” คำด่าอีกชุดจากเมียที่ผมเลือกเองเข้าหน้าผมเต็มๆ ไม่ใช่แค่ยืนด่าปกติแต่ยังมีท่าทางประกอบอย่างการชี้นิ้วใส่หน้าผมด้วย“อยากเลิกนักเหรอ?! เออ
(Jayden’ s Part)มิลานกำลังตั้งท้อง...ผมกำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว....หลายคนคงจะไม่เชื่อว่าครั้งหนึ่งผมเคยกลายเป็นไอ้ผู้ชายเฮงซวยที่คิดจะใช้ลูกเป็นข้ออ้างในการฉุดรั้งไม่ให้แฟนสาวคนสวยเลิกรากับผมไป ยอมรับเลยว่าผมในตอนนั้นสารเลวจนไม่น่าให้อภัยเลยจริงๆ ทั้งนอกกายเธอไปหาแฟนเก่าแถมยังไม่ยอมปล่อยเธอไปอีกถ้าหากว่าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่ทำแบบนั้น...อยากจะเสยหมัดเข้าหน้าตัวเองในอดีตจริงๆ ที่กล้าทำร้ายจิตใจมิลานได้ถึงขนาดนั้น ดีแต่ทำให้เธอต้องมาร้องไห้เสียใจเจ็บปวดผิดหวังกับความไม่รู้จักพอของผมเอง สาบานเลยว่าไม่มีวันไหนที่ผมอยากจะปล่อยให้ความสัมพันธ์ของเราต้องจบลง ยิ่งหลังจากกลับมาปรับความเข้าใจกัน ผมยิ่งรู้สึกผิดทุกครั้งที่มองหน้าเธอ ได้แต่สาบานกับตัวเองในใจว่าจะไม่มีวันทำร้ายเธออีกตอนที่ผลตรวจการตั้งครรภ์ออกมาว่าคนรักของผมกำลังท้องอยู่ ผมดีใจมากจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ทั้งที่ปกติแล้วผมไม่ใช่คนอ่อนไหวอะไร ออกจะไปทางผู้ชายแมนๆ ไม่แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นเลยด้วยซ้ำไป แต่ว่าพอเป็นเรื่องลูกแล้วผมกลับอ่อนไหวแล้วปล่อยให้น้ำตารินไหลออกมาอย่างห้ามไม่อ
ฉันอาเจียนใส่เขา...ของเหลวสีใสเหนียวหนืดพวยพุ่งออกมาจากปากของฉันกระเด็นโดนเสื้อผ้าของร่างหนาและไหลลงสู่โซฟาหรูก่อนจะลงสู่พรมขนสัตว์บนพื้นห้อง เจเดนไม่ได้มีท่าทีรังเกียจหรือขยะแขยงอะไรอย่างที่ฉันคิดเอาไว้ เขาเพียงถอดเสื้อเชิ้ตที่เปื้อนไปด้วยอ้วกออกแล้วจัดการทำความสะอาดโซฟากับพรมจนกลับมาเหมือนใหม่หลังจากจัดการกับกองอ้วกของฉันเสร็จคนตัวใหญ่ก็เดินเข้าห้องน้ำไปจัดการกับร่างกายของเขาโดยใช้เวลาเพียงไม่นานก็ออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ เสื้อแจ็คเก็ตตัวใหญ่ของเขาถูกใช้ห่อหุ้มร่างกายของฉันก่อนจะถูกยกร่างบางขึ้นโดยแขนเต็มไปด้วยมัดกล้าม“จะพาไปไหนคะ?” ฉันถามขึ้นเมื่อถูกอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาวโดยที่ไม่รู้จุดหมายปลายทาง“ไปโรงพยาบาล ไปตรวจกันว่าเป็นอย่างที่เราคิดไหม” ร่างหนาตอบกลับด้วยใบหน้าเรียบนิ่งทว่าดวงตาของเขากลับวูบไหวเต็มไปด้วยประกายความหวังอย่างปิดไม่มิด“อาจจะเป็นแค่โรคกระเพาะก็ได้...” ฉันพยายามพูดกลางๆ ไม่อยากให้เขาคิดไปเองแล้วตั้งความหวังเอาไว้สูงจนเกินไป หากคาดหวังแล้วเกิดว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดขึ้นมาคงจะเสีย
หลายวันต่อมา....สถานการณ์ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเจเดนดีขึ้นมากกว่าที่เคยเป็นก่อนหน้านี้ เขาได้จัดการเคลียร์ตัวเองโดยที่ฉันไม่ต้องเป็นฝ่ายออกปากพูดอีกต่อไป อะไรที่เขาสามารถคิดเองได้ว่าหากทำลงไปแล้วจะทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจเขาก็จะเลี่ยงมันด้วยตัวเองทว่าพักนี้ฉันกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างของร่างกายตัวเองขึ้นมาได้แม้จะยังไม่ชัดเจนมากนักก็ตาม ฉันเริ่มรู้สึกอ่อนเพลียง่าย ง่วงนอนตลอดเวลา ร่างกายโหยหาการพักผ่อนมากกว่าปกติ มีอาการเวียนศีรษะอยู่บ่อยครั้งและรู้สึกคลื่นไส้จนบางทีอยากจะอาเจียนขึ้นมา อาหารที่เคยชอบกลับรู้สึกไม่อยากจะกินมันเสียอย่างนั้น จะบอกว่าเป็นเพราะความเครียดก็คงไม่ใช่ ช่วงนี้ฉันไม่ได้มีเรื่องให้ต้องคิดมากอะไร ออกจะสบายกายสบายใจเสียด้วยซ้ำจะว่าไปแล้วรอบเดือนของฉันก็ยังไม่มาเลยนี่...เนื่องจากในช่วงก่อนหน้านี้ชีวิตของฉันเพิ่งจะผ่านมรสุมความรักครั้งใหญ่มา ทำให้มีอาการเครียดจนระบบต่าง ๆ ภายในร่างกายเกิดอาการแปรปรวนรวมไปถึงมีเรื่องให้ต้องคิดและจัดการมากมายจึงไม่ค่อยได้ดูแลตัวเองเท่าที่ควรมากนักฉันพยายามคิดในแง่ดีไม่กังวลไปก่อนที่จะเก
หลายวันต่อมา.... สถานการณ์ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเจเดนดีขึ้นมากกว่าที่เคยเป็นก่อนหน้านี้ เขาได้จัดการเคลียร์ตัวเองโดยที่ฉันไม่ต้องเป็นฝ่ายออกปากพูดอีกต่อไป อะไรที่เขาสามารถคิดเองได้ว่าหากทำลงไปแล้วจะทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจเขาก็จะเลี่ยงมันด้วยตัวเอง ทว่าพักนี้ฉันกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างของร่างกายตัวเองขึ้นมาได้แม้จะยังไม่ชัดเจนมากนักก็ตาม ฉันเริ่มรู้สึกอ่อนเพลียง่าย ง่วงนอนตลอดเวลา ร่างกายโหยหาการพักผ่อนมากกว่าปกติ มีอาการเวียนศีรษะอยู่บ่อยครั้งและรู้สึกคลื่นไส้จนบางทีอยากจะอาเจียนขึ้นมา อาหารที่เคยชอบกลับรู้สึกไม่อยากจะกินมันเสียอย่างนั้น จะบอกว่าเป็นเพราะความเครียดก็คงไม่ใช่ ช่วงนี้ฉันไม่ได้มีเรื่องให้ต้องคิดมากอะไร ออกจะสบายกายสบายใจเสียด้วยซ้ำ จะว่าไปแล้วรอบเดือนของฉันก็ยังไม่มาเลยนี่...&nb
“เจ็บมือไหมเนี่ย คราวหลังไม่ต้องตบนะ พี่ตบแทนเธอเอง” ทว่าทุกอย่างกลับผิดคาดเมื่อคนตัวใหญ่กว่าดึงมือเรียวของฉันที่ขึ้นสีแดงเล็กน้อยไปสำรวจพร้อมกับบ่นอุบอิบ“พูดอะไรของพี่” ฉันทำหน้างงพร้อมกับมองการกระทำของเขาด้วยความสงสัย“มือเธอแดงหมดแล้วเห็นไหม บ้าเอ๊ย! ต้องประคบเย็นไหมวะ” ร่างหนาพูดพลางทำหน้าครุ่นคิดอย่างจริงจัง เรียวคิ้วหนาสีอ่อนเรียงตัวเป็นเส้นตรงขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์อยู่แล้ว“พี่อย่าเวอร์ มือแดงนิดหน่อยเอง เดี๋ยวก็หาย” ฉันรีบห้ามปรามเมื่อเห็นท่าทีแปลกไปของคนตัวโต ปกติเขาเคยเป็นแบบนี้เสียที่ไหน ขนาดเมื่อก่อนผลักฉันล้มลงจนเข่าแตกยังไม่คิดจะหันกลับมาสนใจกันเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดบ้าอะไรขึ้นมาถึงได้ใส่ใจกันจนเกินขอบเขต“เธอเป็นแฟนพี่นะเว้ย ก็ต้องดูแลให้ดีหน่อยสิ” ร่างหนาเถียงกลับพลางเดินไปหาน้ำแข็งจากในตู้เย็นมาห่อในผ้าขนหนูผืนเล็กแล้วนำมาประคบมือของฉันโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านบ้างเลย“...” ฉันเงียบได้แต่ถอนหายใจกับแฟนคนเดิมในเวอร์ชั่นใหม่ที่ชอบทำอะไรโอเวอร์จนเกิน







