บทที่ 9: ใจร้าย

สุดท้ายแล้วพี่อารินก็ต้องเฉลยออกมาจนได้ ฉันได้แต่ยิ้มขำกับความซื่อของพี่วิเวียน ใครจะเชื่อว่าสาวสวยสุดแกร่งคนนี้จะใสซื่อได้เสียจนน่ารักน่าเอ็นดู ฉันเป็นผู้หญิงด้วยกันยังชอบบุคลิกที่ขัดแย้งของเธอเลย หากจะมีผู้ชายตกหลุมรักเธอจนถอนตัวไม่ขึ้นก็ไม่น่าแปลกเลยแท้ๆ ไม่รู้ทำไมว่าเธอถึงยังโสดได้

“พร้อมเผชิญหน้ากับเขาหรือยังคะ คุณเลขาฯ คนเก่ง” อดีตคนรักของท่านประธานพูดกับฉันพลางส่งรอยยิ้มที่คล้ายกับแฟนเก่าของเธอมาให้ฉัน เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบเดียวกันที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าคนคู่นี้ช่างเหมาะสมกันดีเหลือเกิน หญิงสาวที่จะปราบคนเจ้าชู้มากเล่ห์เหลี่ยมแบบคุณเหมราชได้คงจะไม่พ้นเธอคนนี้หรอก

“ไม่อยากเจอเขาเลย แต่หนีต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์ค่ะ” ฉันได้แต่ถอนหายใจเข้าออกอย่างปลงๆ เลือกเผชิญหน้าไปเลยให้จบน่าจะง่ายกว่า

“สู้ๆ นะจ้ะ พี่ว่ายังไงสิ่งที่มิกลัวก็ไม่เกิดขึ้นหรอก” พี่วิเวียนให้กำลังใจฉันพร้อมกับบอกใบ้บางอย่าง

“หมายถึงอะไรคะ” ฉันเอียงคอถามด้วยความสงสัย

“หมายความว่ายังไงก็ไม่ได้เลิกหรอกจ้ะ! เขามาง้อแล้วนี่ไง” เธอตอบกลับ ใบหน้าสวยเฉี่ยวเต็มไปด้วยรอยยิ้มจริงใจ

“ต่อให้ไม่เลิกกัน แต่เขาก็ยังมีผู้หญิงอีกคนอยู่ดี” ฉันก้มหน้าพูด ถึงจะโล่งอกไปเปลาะหนึ่งหากไม่ต้องสูญเสียคนรักแต่ก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้ว่าการยอมให้แฟนตัวเองไปมีอีกคนเป็นเรื่องที่ฉันยอมรับไม่ได้

“ก็ยื่นคำขาดไปเลยจ้า ให้ผู้ชายเลือกไปเลย” พี่อารินเสนอความคิดเห็น

“แต่ถ้าเขาเลือกไม่ได้ ก็อย่าลืมนะว่าเราเองก็มีสิทธิ์เลือก” คุณเกล้าพูดพลางลูบไหล่มนของฉันเบาๆ

ถ้าบอกว่าฉันอยากจะยกรุ่นพี่สาวทั้งสามคนเป็นไอดอลนี่จะผิดไหมนะ พวกเธอแตกต่างจากผู้หญิงรอบตัวของฉันเป็นอย่างมาก ไม่โหยหาความรักความเอาใจใส่จากคนรัก กล้าที่จะเดินออกมาเพื่อตอกย้ำจุดยืนของตัวเองอย่างเข้มแข็งในแบบที่ฉันไม่เคยเป็นได้เลยสักครั้ง

ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันมีเจเดนเป็นทุกอย่างเพียงคนเดียวในชีวิตหลังจากที่ออกจากบ้านมาหลังผู้เป็นมารดาเสียชีวิตไปแล้วด้วยโรคร้าย ถึงจะบอกว่าเป็นบ้านแต่ก็เป็นบ้านเช่าที่ฉันเกิดและเติบโตมา พอเข้ามหา’ ลัยก็บังเอิญได้พบกับเขาที่คอยเป็นทุกอย่างให้จนได้คบหากันในฐานะคนรัก การเดินออกมาจากเขาจึงเป็นเรื่องยากสำหรับฉัน

ฉันเดินออกมาจากลิฟต์ของบริษัทจนถึงชั้นล่างสุดพร้อมกับกลุ่มรุ่นพี่สาวคนสนิท โบกไม้โบกมือร่ำลาสาวสวยทั้งสามก่อนจะเดินไปยังหน้าบริษัทที่มีรถหรูแสนคุ้นเคยของใครบางคนจอดรออยู่ก่อนแล้ว

“ทำไมไม่อ่านข้อความ” น้ำเสียงแข็งกร้าวจากเจ้าของรถเอ่ยทักทายฉันประโยคแรกด้วยความหงุดหงิดหลังจากไม่ได้เจอกันมาเป็นเวลาราวสัปดาห์

“มิยุ่งๆ กับเรื่องงานเลยไม่ได้เช็กโทรศัพท์ค่ะ” ฉันโกหกคนตรงหน้า สายตาหลบเลี่ยงการสบประสานกับอีกฝ่าย

“พี่ถามไอ้เหมแล้ว วันนี้เธอไม่ได้ยุ่งอะไร” เขาตอบกลับเสียงแข็ง

“พี่เจย์เป็นแฟนมิหรือแฟนพี่เหมกันแน่คะ อะไรๆ ก็ถามเอาจากพี่เหม ต้องให้พี่เหมมาบอกทุกอย่างขนาดนี้ทำไมไม่ขอพี่เหมเป็นแฟนไปเลยล่ะ” ฉันประชดประชันเขาไปยกใหญ่ การเข้ามาทำงานกับเพื่อนสนิทของแฟนเพื่อเว้นระยะห่างไว้ให้คิดถึงกันคงจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดสำหรับฉันเสียแล้ว ถ้าเขาจะคอยรายงานทุกอย่างให้คนตัวโตฟังขนาดนี้ต่อไปฉันคงต้องระวังมากกว่าเดิมแล้วล่ะ

“ถ้าเธอว่างมาตอบข้อความพี่สักนิดก็คงไม่ต้องถามเอาจากไอ้เหมหรอกนะ” ร่างสูงถอนหายใจออกมา ได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ จากลมหายใจอุ่นร้อนของเขาด้วย ฉันถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติในทันที ชายคนนี้จะสูบบุหรี่ก็ต่อเมื่อมีเรื่องเครียดหรือหงุดหงิดเท่านั้น

“มิยุ่งมากจริงๆ ค่ะ ไม่เชื่อก็ตามใจเลย มิไม่อยากเถียงกับพี่เจย์แล้ว มันเหนื่อย” ฉันบอกกับร่างสูงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ตวัดสายตาขึ้นมองใบหน้าหล่อที่มองมายังฉันอยู่ก่อนแล้ว

“ไปกินข้าวกัน” เขาพูดเองพร้อมกับสรุปเองเสร็จสรรพโดยไม่ถามความสมัครใจฉันด้วยซ้ำ เจเดนก็เป็นแบบนี้ตลอด ทำตามความต้องการของตัวเองโดยไม่คิดจะถามความเห็นกันสักคำ เหมือนมีฉันไว้คอยควบคุมมากกว่ามีไว้เป็นคู่รักอีก

“มิเหนื่อยค่ะ อยากกลับไปพักมากกว่า พี่เจย์ไปเองเถอะ ไม่งั้นก็ไปชวนเจ้าของรอยใหม่บนคอนั่นไปกินด้วยกัน” ฉันปรายตามองลำคอหนาที่มีรอยจูบใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว ไม่ผิดแน่ รอยนี้เพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นาน ระหว่างที่หายไปจากฉันก็คงจะไปขลุกอยู่กับผู้หญิงอีกคนสินะ ฉันได้แต่แค่นยิ้มให้กับตัวเองด้วยความสมเพชที่ยังไม่ยอมตัดใจจากผู้ชายเจ้าชู้ตรงหน้านี้อีก

“เหนื่อยก็ลาออกมาสิ พี่เลี้ยงเธอได้อยู่แล้วโดยไม่ต้องทำงานเลยด้วยซ้ำ” ใบหน้าหล่อโน้มตัวลงมาใกล้ฉันพร้อมกับยื่นข้อเสนอมาให้

“ไม่ดีกว่าค่ะ” ฉันปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยก่อนจะถอยห่างออกมาจากคนตัวโตอีกครั้ง

“ทำไม?” เรียวคิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจที่ถูกฉันปฏิเสธข้อเสนอของเขา

“มิไม่อยากงอมืองอเท้ารอเศษเงินจากพี่เจย์ เพราะมันทำให้มิจากไปได้ลำบาก” ฉันตอบไปตามตรง รวบรวมความกล้าอย่างมหาศาลในการพูดสิ่งที่ตัวเองคิดมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ให้ชายตรงหน้าได้รับรู้

“พูดบ้าอะไรของเธอ” ร่างสูงเดินตรงปรี่เข้ามารวบเอาบางของฉันไว้อย่างแรงจนเซปะทะเข้ากับอกแกร่ง เอวบางถูกเขารวบไว้ด้วยแขนข้างเดียว แรงบีบรัดจากมือหนาทำให้ฉันรับรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังเริ่มโมโหเข้าแล้ว

“พี่เจย์มีผู้หญิงคนอื่นใช่ไหมล่ะคะ?” ฉันถามออกไปตามตรง ทำใจดีสู้เสือมองสบตากับนัยน์ตาสีฟ้าแสนล้ำลึกของชายคนนี้ จิกเล็บลงบนฝ่ามือข่มกลั้นความเจ็บจากแรงบีบบริเวณเอวจากอีกฝ่าย

“แล้วมันทำไม?” เขาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธมันออกมา แต่กลับให้คำตอบกลับมาด้วยคำถาม บ่งชี้ให้เห็นชัดแล้วว่ามันเป็นเรื่องจริง

“ถ้ามีคนอื่นก็ควรจะเลิกกับมิก่อน มิยินดีปล่อยพี่เจย์ไปถ้าหากว่าพี่ไม่ได้ต้องการมิแล้ว” ระหว่างพูดก็พยายามข่มอารมณ์เอาไว้อย่างสุดความสามารถ ไม่อยากให้น้ำตาเจ้ากรรมมันไหลออกมาตอนนี้จนถูกเขามองว่าน่าสงสารเลยจำใจทิ้งไม่ลง

“พี่ยังต้องการเธอ ต้องการมากด้วย”

หมับ!

ร่างหนาคว้าฉันเข้าไปกอดแน่นด้วยอารมณ์คาดเดายาก ฉันปล่อยให้ความรู้สึกที่ถูกสะกดกลั้นมาทั้งอาทิตย์ที่เขาหายไปหลั่งไหลออกมากับหยดน้ำตาไม่ขาดสาย คำถามมากมายภายในหัวในตอนนี้กลับไม่สามารถพูดออกไปได้ สุดท้ายก็ยินยอมเป็นคนโง่โอนอ่อนผ่อนตามกลับเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของคนใจร้ายอีกครั้ง

“ฮึก!”

สิ่งเดียวที่ยืนยันได้ในตอนนี้คือเขามีใครอีกคนซ่อนเอาไว้จริงๆ ตามที่ฉันตั้งข้อสงสัย แต่จะให้ถามอะไรมากกว่านี้คงจะไม่ได้เพราะเจ้าตัวคงจะไม่ยอมพูด ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากให้ฉันตามสืบเอาเองอย่างที่ควรเป็น

อีกคำถามที่ฉันอยากจะรู้จริงๆ คือทำไมถึงไม่ยอมเลิกกับฉันก่อนแล้วค่อยไปมีผู้หญิงคนนั้น ถ้าหากเขายังต้องการฉันจริงๆ แล้วจะไปมีอีกคนทำไม มีแค่ฉันคนเดียวไม่ได้เลยเหรอ...

ใจร้าย...

ใจร้ายมากจริงๆ!