บทที่ 6: หรือว่าที่ผ่านมาเราไม่เคยรักกันเลย

1 สัปดาห์ผ่านไป...

เจเดนขาดการติดต่อกับฉันไปเป็นอาทิตย์แล้วหลังจากที่ฉันระเบิดอารมณ์ใส่เขาไปจนทะเลาะกันใหญ่โต คำพูดที่ใกล้เคียงกับสถานการณ์ของเราในตอนนี้มากที่สุดคงจะเป็นคำว่า ‘ระหองระแหง’ ล่ะมั้ง

ทุกอย่างล้วนมาจากการกระทำของเขาทั้งนั้นที่ทำให้ฉันต้องกลายร่างจากหญิงสาวหัวอ่อนว่าง่าย ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ มาเป็นอีกคนที่ต้องทำตัวงี่เง่าอย่างเขาว่า ทั้งรอยจูบ รอยเล็บจากใครก็ไม่รู้บนร่างกายของคนเป็นแฟน อีกทั้งยังต้องมาเจอคำโกหกตามด้วยการโมโหกลบเกลื่อน

ใครมันจะไปทนได้...

ชีวิตของฉันกลับเข้าสู่โหมดปกติแตกต่างไปจากทุกที ต้องเรียนรู้การอยู่คนเดียว การทำอะไรด้วยตัวเอง ไปไหนมาไหนเพียงลำพัง เหมือนการซักซ้อมก่อนเลิกรากับคนรักยังไงอย่างนั้น น่าแปลกตรงที่ไม่มีความรู้สึกเศร้าโศกเสียใจอาลัยอาวรณ์อย่างที่ควรเป็น

ช่วงหลังๆ มานี้ เขามักจะปล่อยฉันเอาไว้คนเดียวจนเคยชินไปแล้ว เลยกลายเป็นว่าการไม่มีเขามาคอยป้วนเปี้ยนแวะเวียนมาหาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่หากถามว่ายังรักเขาไหมนั้น ฉันขอตอบด้วยความแน่ใจว่าแน่นอนสิ ฉันยังรักผู้ชายใจร้ายคนนั้นอยู่เต็มหัวใจเลยล่ะ

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะคุณมิลาน สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะ” ผู้ช่วยฝ่ายการตลาดคนสวยพ่วงตำแหน่งคนรัก (เก่า) ของท่านประธานเอ่ยเรียกฉันเมื่อเธอจับสังเกตได้ถึงท่าทางที่ไม่ปกติของฉัน

“เปล่าค่ะ มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย” ฉันพยายามส่งยิ้มฝืนๆ ให้กับเธอเพื่อเป็นการยืนยันว่าตัวเองไม่เป็นไร แม้ความรู้สึกแท้จริงภายในใจมันกำลังเป็นก็ตาม

“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็พูดออกมาก็ได้นะ เผื่อพวกพี่จะช่วยได้บ้าง” พี่วิเวียนพูดพลางลูบหลังฉันเบาๆ แต่ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกห่วงใยจากเธออย่างชัดเจน ผู้หญิงคนนี้ช่างมีสัญชาตญาณความเป็นแม่สูงมากจริงๆ

“นั่นสิ ระบายออกมาบ้างนะ เผื่อจะช่วยปลดปล่อยความรู้สึกแย่ๆ ออกมาได้บ้าง เก็บเอาไว้คนเดียวมันจะเครียดนะ” พี่อารินเองก็ช่วยพูดอีกแรง

ฉันสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ เริ่มต้นเล่าเรื่องราวที่กำลังเป็นปัญหาสำหรับฉันตอนนี้โดยมีสาวๆ ทั้งสามคนตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ จากการสังเกตสีหน้าของพวกเธอฉันคาดว่าทุกคนคงจะมีเหตุผลที่วิเคราะห์เอาไว้ตามแบบฉบับของตัวเองแล้ว

“มิสงสัยว่าพี่เจย์กำลังมีผู้หญิงคนอื่นค่ะ” ฉันพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกมาหลังจากเล่าเรียงเหตุการณ์ทั้งหมดให้พวกเธอได้ฟังไปแล้ว

“หนูลูก! หลักฐานคาตาขนาดนั้นอย่าบอกว่าคิดค่ะ เขามีคนอื่นจริงๆ นั่นแหละ!” เสียงแหลมสูงพูดออกมาด้วยความมั่นใจตามแบบฉบับของหญิงสาวผู้รักตัวเองเป็น

“เรื่องนี้ต้องถามคนมีประสบการณ์โดนผัวนอกใจแบบคุณร่มเกล้าค่ะ แม่ว่าไงคะ?!” เสียงหวานใสของสาวลูกครึ่งญี่ปุ่นพูดคลายสถานการณ์ตึงเครียดตรงหน้าลงไปอย่างมาก เธอพูดพลางกำมือทำเป็นไมโครโฟนจ่อปากถามผู้ผ่านประสบการณ์โดยตรง

“เชื่อเซนส์ผู้หญิงของตัวเองเถอะ ถ้าหลักฐานมันชัดเจนขนาดนั้นแล้วยังจะหลอกตัวเองอีก พี่ว่าคุณมิลานก็ต้องกลับมาทบทวนตัวเองแล้วค่ะ” ใบหน้าสวยหวานออกความเห็นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ คุณเกล้าเป็นคนที่เต็มไปด้วยเหตุผลจนฉันรู้สึกนับถือเธออยู่ในใจ ถึงขนาดที่ใช้หลักเหตุผลผ่านเรื่องราวแบบเดียวกันกับฉันมาได้แปลว่าเธอต้องเข้มแข็งมากแน่เลย ซึ่งฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะทำได้อย่างเธอไหมหากเหตุการณ์มันเดินไปถึงจุดเดียวกับที่รุ่นพี่สาวคนนี้เคยผ่านมา

“คือว่า...” ฉันตะกุกตะกักพูด ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนจนให้คำตอบอะไรไม่ได้

“ไม่ต้องตอบคำถามพี่หรอกค่ะ คุณมิลานใช้เวลาที่ห่างกันตรงนี้คอยทบทวนตัวเองจะดีกว่าว่าจะเอายังไง รักเขามากกว่าที่รักตัวเองเลยเหรอ แล้วถ้าถูกเขานอกใจจริงๆ คุณมิลานจะยอมทนแกล้งโง่ต่อไปเรื่อย ๆ เหรอคะ” ความเข้าใจทุกอย่างของคุณร่มเกล้าและคำพูดของเธอทำเอาฉันจุกอยู่มาก ไม่รู้ว่าควรตอบคำถามเหล่านั้นยังไงหากสิ่งที่ฉันกำลังกลัวมันเดินทางมาถึง

“คุณเกล้าผ่านมันมาได้ยังไงเหรอคะ” ฉันเสียมารยาทถามเรื่องส่วนตัวของรุ่นพี่สาวคนเดิมด้วยความสงสัย

“พี่ก็เคยเลือกทางผิดเพราะคิดว่าตัวเองสูญเสียเขาไปไม่ได้ แต่ว่าสุดท้ายแล้วเขาก็ทำให้รู้ว่าผลของความรักที่เราทุ่มเทไป ยิ่งทนมากเท่าไหร่ก็ใช่ว่าเขาจะเห็นค่า” ใบหน้าสวยเรียบตึงนิ่งงันขณะพูด แต่ฉันกลับสังเกตเห็นความวูบไหวปนเจ็บปวดในแววตาของเธอเพียงชั่วครู่

“ทำไมความรักมันถึงยากขนาดนี้กันนะ” ฉันพูดเสียงเบากับตัวเองพลางถอนหายใจออกมาอีกครั้ง แต่เสียงของฉันมันก็ดังพอที่จะให้สาวๆ ทั้งสามคนได้ยิน

“ความรักมันไม่ได้ยากหรอกค่ะ คนเราต่างหากที่ทำให้มันยาก” สาวแกร่งพูดขึ้นมายิ้มๆ หลังจากที่เงียบไปนาน มือบางถูกประดับด้วยแหวนและแต่งแต้มเล็บยาวด้วยสีแดงสดลูบลงบนหลังมือของฉันเบาๆ เป็นการส่งกำลังใจให้กันแบบผู้หญิง

“ยากขนาดนี้เรียกว่าความรักได้เหรอ แบบนี้ควรจะเรียกว่าความเห็นแก่ตัวของผู้ชายที่จงใจจะกั๊กเราเอาไว้หรือเปล่านะ” คนสวยหวานเครื่องหน้าบ้องแบ๊วพูดออกมาด้วยความหงุดหงิด ฉันสามารถเข้าใจมุมมองของเธอได้เป็นอย่างดี เพราะบางครั้งฉันก็คิดแบบนั้น

“ถ้าเขาอยากจะมีอีกคน แต่ในขณะเดียวกันก็ยังไม่ปล่อยเราไป นั่นแหละที่เรียกว่าเห็นแก่ตัวของจริง” ผู้ให้คำปรึกษาดีเด่นออกความเห็นออกมานิ่งๆ ใบหน้าของเธอขมวดคิ้วมุ่นอย่างใช้ความคิด

“นั่นสินะคะ มันเรียกว่าความรักได้จริงๆ หรือเปล่าก็ไม่รู้” ฉันก้มหน้าพูดกับตัวเองด้วยความสับสน เพราะเขาเป็นผู้ชายคนแรกที่สอนให้ฉันได้รู้จักกับความรักและการคบหาแบบแฟนกัน ฉันเชื่อกับคำว่ารักที่อีกคนพร่ำบอกเพราะไม่รู้ว่าความรักจริงๆ มันคืออะไร

หรือว่าที่ผ่านมาเราไม่เคยรักกันเลย...

ทุกอย่างเมื่อสี่ปีก่อนมันเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่น่าเชื่อ ฉันซึ่งกำลังเลิกเรียนในวันที่พายุฝนฟ้าคะนองเดินลงจากตึกเรียนแล้วบังเอิญไปเห็นร่างสูงของใครบางคนเดินตากฝนเป็นสายล่อฟ้าอยู่ เรือนผมสีอ่อนถูกหยาดฝนชโลมจนแปรเปลี่ยนเป็นโทนสีเข้มขึ้น เสื้อนักศึกษาชายที่ติดกระดุมไม่เรียบร้อยเปียกปอนจนเห็นร่างกายท่อนบนเต็มไปด้วยมัดกล้ามสมกับเป็นชาย และที่สำคัญ...

เขากำลังร้องไห้อยู่!

ด้วยความสงสารฉันจึงเดินเข้าไปกางร่มให้จนตัวเองเปียกปอนตามไปด้วย เป็นเพื่อนคุยกับคนตัวโตจนได้ทำความรู้จักกันด้วยความหวังดี เผื่อว่าจะช่วยชำระล้างความเศร้าเสียใจและบาดแผลที่เกิดขึ้นภายในใจของเขาได้บ้าง

ด้วยความอ่อนต่อโลกของฉันทำให้มารู้ตัวทีหลังว่าลูกหมาเปียกฝนที่ตัวเองเข้าไปช่วยเหลือและรักษาบาดแผลให้นั้นแท้จริงแล้วเป็นหมาป่าผู้หิวโหย ฉันกลายเป็นเหยื่อกามของเขาในเวลาต่อมา... ลากยาวมาจนถึงปัจจุบัน

หลงเชื่อว่าสัมพันธ์ทางกายและของขวัญเล็กน้อยที่เขามอบให้นั้นเกิดจากความรักที่บริสุทธิ์ ทว่าแท้จริงแล้วกลับเป็นเพียงสิ่งของแลกเปลี่ยนเพื่อเสพสมความสุขจากร่างกายสาวของฉันเพียงเท่านั้น

“คิดอะไรตอนนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก เอาไว้ตัดสินใจได้เมื่อไหร่ค่อยเดินออกมาก็ยังไม่สายนะ” เสียงหวานของคุณเกล้าดึงฉันขึ้นมาจากภาพความทรงจำในอดีตอีกครั้ง

“ใช้ชั่วโมงพักเบรกไปนั่งเมาท์ที่ส่วนกลางของพนักงานกันเถอะ สภาพแบบนี้ทำงานไปก็คงไม่ค่อยได้ประสิทธิภาพ” คนสวยสดใสพูดพลางดึงแขนฉันให้เดินตามเธอไปยังห้องพักส่วนกลางของพนักงานเพื่อพูดคุยปรับทุกข์กันโดยมีอีกสองสาวเดินตามมาเงียบๆ

“มึงๆ เมื่อวานกูไปเดินห้างช็อปปิ้งรู้ไหมกูเจอใคร?”