บทที่ 7: ค้างคืนไม่ว่า ค้างคาไม่ชอบ!

พอเข้ามาถึงในห้องพักของพนักงานก็พบกับสาวๆ กลุ่มหนึ่งจากแผนกไหนสักแผนกกำลังจับกลุ่มเมาท์มอยกันโดยไม่รู้ว่าพวกเรากำลังยืนอยู่ด้านหลังของพวกเธอ พี่อารินเดินแยกออกไปหยิบเอาขนมและเครื่องดื่มซึ่งเป็นสวัสดิการของพนักงานออกมา เหลือเพียงฉันกับคุณเกล้าและพี่วิเวียนที่กำลังมองหาโต๊ะนั่งกันอยู่

“กูเจอคุณเจเดน เพื่อนสนิทของท่านประธานค่ะ!” ชื่อของบุคคลที่หายหน้าหายตาไปเป็นอาทิตย์ถูกพูดถึงโดยบุคคลที่สาม แม้จะไม่ได้ตั้งใจแอบฟังแต่ทว่าเสียงนั้นกลับเข้ามาในโสตประสาทของฉันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“ว๊าย! แต้มบุญเยอะมากแม่ แล้วมึงได้เข้าไปทักเขาป่ะ?” เสียงของพนักงานสาวอีกคนเอ่ยถามคนเล่าเรื่องอย่างออกรสออกชาติ

“ไม่อ่ะ กูเห็นเขาเดินมากับผู้หญิงที่ไหนไม่รู้” หัวใจของฉันกระตุกวูบเมื่อได้ยินว่าคนเป็นแฟนหนุ่มของฉันนั้นเดินควงแขนกับคนอื่นในระหว่างที่เรายังมึนตึงกันอยู่จริงๆ

“แต่คุณเจเดนคบกันคุณมิลาน เลขาฯ ท่านประธานไม่ใช่เหรอวะ?” นั่นสิ ฉันเองก็สงสัยแบบที่ผู้หญิงคนนั้นถามออกมา เขาคบอยู่กับฉันไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงได้ไปเดินควงแขนกับคนอื่น

“โอ๊ย! กูจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ เห็นช่วงนี้เพื่อนสนิทท่านประธานก็ไม่ได้คอยมารับมาส่งคุณมิลานแบบเมื่อก่อนแล้วนะ อาจจะเลิกกันไปแล้วก็ได้” คนไม่รู้ก็ได้แต่คาดเดากันไปต่าง ๆ นานา ไม่แปลกที่พวกเธอจะคิดแบบนั้น ฉันกับเขานับวันก็ยิ่งห่างเหินกันไปเรื่อย ๆ จนเหมือนกับคนเลิกกันไปแล้วจริงๆ นั่นแหละ

“น้ำส้มสำหรับนางเอกคนสวยของพี่อารินมาแล้วจ้า! ถ้าผู้ชายมันไม่รู้จักพอก็อย่าไปง้อมันค่ะ!” สาวร่างเล็กที่ทำหน้าที่ไปหยิบของว่างเดินกลับมาพร้อมกับพูดเสียงดังลั่น คาดว่าเธอเองก็คงจะได้ยินเรื่องราวทั้งหมดเช่นกันถึงได้แสดงกิริยาท่าทางแบบนี้ออกมาเป็นการบอกทางอ้อมให้กลุ่มที่กำลังนินทาเรื่องของฉันกับเขาอยู่รู้ตัวว่าฉันนั่งอยู่ข้างหลัง

“ได้ยินชัดเจนขนาดนี้แล้วพอจะเป็นการช่วยตัดสินใจได้บ้างไหมล่ะ?” คนสวยเฉี่ยวแสนเข้มแข็งแสร้งโยนหินถามทางเพื่อดูทิศทางการตัดสินใจของฉัน

“มิรู้ว่ามิควรทำอะไรต่อไป แต่มิไม่แน่ใจว่าจะทำได้ไหม” ฉันบอกกับรุ่นพี่ทั้งสามที่คอยอยู่ข้างๆ กัน ฉันรู้ว่าโดยสามัญสำนึกของคนปกติแล้วหากถูกนอกใจก็ควรจะตัดจบ แต่ฉันกลับไม่แน่ใจว่าจะสามารถทนได้หากต้องปล่อยเขาไปจากชีวิตของฉัน หากว่าเขาต้องพบเจอกับความเสียใจแบบเมื่อสี่ปีก่อนอีกจะทำยังไงถ้าไม่มีฉัน

“พี่เข้าใจความรู้สึกคุณมิลานนะคะ ถ้ายังอยากอยู่ข้างๆ เขาก็อยู่ไปจนกว่าจะรู้สึกว่าตัวเองไม่ไหว ถึงตอนนั้นค่อยเอาตัวเองออกมาแล้วหันกลับมารักตัวเองก็ยังไม่สายค่ะ” คนอาบน้ำร้อนมาก่อนแนะนำทางออกที่สุดโต่งให้กับฉัน

“แล้วทำไมคุณเกล้าถึงตัดสินใจเลิกกับท่านประธานล่ะคะ?” ฉันถามถึงเหตุผลประกอบการตัดสินใจของเธอเพื่อฟังแนวทางที่อีกฝ่ายเลือกในฐานะของคนที่เจอปัญหาเดียวกัน

“ตอนแรกก็ไม่ได้อยากจะเลิกหรอกค่ะ รู้ว่าเขามีคนอื่นแต่ก็ทนมาตลอด... อดทนจนไม่ไหว” ริมฝีปากบางขยับพูดด้วยความเรียบนิ่งแต่ทว่ากลับดูเลื่อนลอย แววตาของเธอล่องลอยกลับเข้าสู่วังวนแสนคุ้นเคยในอดีตจนฉายแววความเจ็บปวดผ่านดวงตาคู่สวยอย่างชัดเจน

“...” ฉันนั่งนิ่งรอฟังต่อว่าเธอกำลังจะพูดอะไรอีก

“แต่แล้วฟางเส้นสุดท้ายมันก็ขาดลงจึงจำใจต้องเดินจากมาทั้งที่ยังรักอยู่” ใบหน้าสวยก้มลงเล็กหน่อยก่อนจะทำสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ

“คงทรมานแย่เลยนะคะ ต้องจากมาทั้งที่ยังรักอยู่” ฉันพูดพร้อมกับระบายยิ้มเศร้าๆ ให้กับเรื่องราวของเธอ

“เรียกว่าคิดถูกแล้วที่จากมาน่าจะดีกว่าค่ะ พอเลิกกันแล้วถึงได้รู้... ว่าที่ผ่านมามันไม่ใช่ความรัก” เธอพูดพลางแค่นยิ้มออกมาด้วยความสมเพชเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีต

“คะ?” ฉันเอียงคอสงสัยด้วยความงุนงง คนเราจะไม่รู้ได้ยังไงกันว่าสรุปแล้วรักหรือไม่รัก ยิ่งมารู้ตัวว่าที่ผ่านมาไม่ใช่ความรักเอาตอนเลิกกันแล้วเนี่ยนะ... ความรักแบบผู้ใหญ่นี่ซับซ้อนดีจริง

“มันเป็นความเห็นแก่ตัวของคนสองคนที่ใช้คำว่ารักเป็นข้ออ้างในการฉุดรั้งกันและกันเอาไว้มากกว่าค่ะ” เธอไขข้อสงสัยให้กับฉัน แต่ว่าก็ยังรู้สึกงงๆ อยู่ดีกับคำอธิบาย

“อารมณ์ประมาณว่าหลอกใช้อีกฝ่ายด้วยคำว่ารักงี้ป่ะ?” ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่ไม่เข้าใจในสิ่งที่คนตรงหน้าเล่ามา

“บทจะโง่ก็โง่จนเขางอกเลยนะมึง! กูแปลเองค่ะ!” หญิงสาวผู้ดูแล้วน่าจะฉลาดกว่าใครในกลุ่มนี้รับหน้าที่เป็นคนไขข้อกระจ่างเอง

“อ่ะ! แม่คนฉลาด บอกให้คนโง่แบบกูรู้ด้วยค่ะ” พี่วิเวียนพูดจาประชดประชันเพื่อนสาวคนสนิทของตัวเองไปหนึ่งทีก่อนจะกลับเข้าเรื่องอีกครั้ง

“คืองี้นะคะ คนสองคนที่ใช้คำว่ารักเป็นข้ออ้างในการฉุดรั้งกันและกันที่เกล้ามันหมายถึงก็คือตัวมันเองกับไอ้คุณประธานน่ะ!” พี่อารินพูดก่อนจะเว้นวรรคประโยคเอาไว้

“อ๋อ! กูพอจะเก็ทละ มึงอธิบายต่อเลยๆ” หญิงสาวอีกคนพยักหน้าเข้าใจรัวๆ พร้อมกับคะยั้นคะยอให้เพื่อนสนิทของตัวเองพูดต่อ

“อารมณ์แบบเกล้ามันใช้คำว่ารักเป็นข้ออ้างให้ตัวเองอดทนอยู่ต่อทั้งที่รู้ว่าพี่เหมนอกใจ พอมาตอนนี้ไอ้คุณพี่เหมของมันก็ยังจะใช้คำว่ารักรั้งมันให้กลับไปอีกอะไรแบบนี้อ่ะค่ะ!” ฉันได้แต่อึ้งทึ่งกับความฉลาดของรุ่นพี่สาวตัวเล็กคนนี้ ไม่รู้ว่าเพราะทั้งสามคนเป็นเพื่อนสนิทกันมานานจึงสามารถสื่อการกันได้เข้าใจโดยง่ายหรือว่าพี่อารินนั้นฉลาดเกินกว่ามันสมองของคนธรรมดาอย่างฉันกันแน่

“กรณีของเกล้ากับไอ้พี่เหมของมันกูเข้าใจนะ แต่กรณีของน้องมิลานกับพี่เจย์มันไปเหมือนกันยังไงวะ” แพขนคิ้วสวยที่ถูกตัดแต่งมาอย่างดีของพี่วิเวียนขมวดเข้าหากันแน่นราวกับกำลังระดมความคิดแก้ไขปัญหาระดับชาติ

“มึงนี่โง่แล้ว โง่อยู่ โง่ต่อ โง่แบบยกปลามาให้กินทั้งบ่อก็ไม่ช่วยให้ฉลาดเลยจริงๆ!” ไม่วายมันสมองของกลุ่มก็เริ่มต้นด่าเพื่อนสาวคนสนิทของตัวเองอีกครั้งก่อนจะเข้าสู่ประเด็นหลัก

“ฉลาดนักมึงก็อธิบายค่ะ กูยอมให้มึงด่าแต่ขออธิบายให้กูเข้าใจก่อนได้ป่ะ?!” คนถูกเพื่อนด่าเองก็เริ่มจะวีนขึ้นมาแล้วเช่นเดียวกัน

“กรณีของเกล้าอ่ะมันเป็นฟีลจะตัดก็ไม่ขาด จะต่อก็ไม่ติด แต่แบบของน้องมิลานมันเหมือนการเล่นกับความรู้สึก พี่เจย์มันจะรักก็ไม่รัก จะทิ้งก็ไม่ทิ้ง ถ้าน้องมิลานจะไปก็ไม่รู้ว่าจะยอมปล่อยง่ายๆ ไหม” ฉันเผลอคิดตามที่พี่อารินพูดก่อนจะส่ายศีรษะไปมา พยายามไม่เข้าข้างตัวเองจนเกินไป

“จากที่ดูเขาก็ไม่ได้ละเลยน้องมิขนาดนั้นนะ ถึงจะไม่เอาตัวเองมาเจอแต่ก็โอนเงินมาแทน” พี่วิเวียนกอดอกพูดพร้อมกับวิเคราะห์ในแบบของตัวเอง

“แบบนี้แหละหนักเลย ดูท่าไม่ปล่อยง่ายๆ หรอก” พี่ร่มเกล้าเองก็ร่วมวิเคราะห์ด้วย

“แต่ถ้าเขามีคนอื่นก็ไม่ควรรั้งกันไว้หรือเปล่าคะ อีกคนของเขาจะคิดยังไง” ฉันพูดออกมาด้วยความหวั่นใจ

“ผู้ชายแบบนี้มันไม่คิดถึงใจใครหรอกค่ะ มันก็จะปล่อยให้คาราคาซังต่อไปตราบใดที่มันได้คาทุกรูอ่ะนะ!” ใบหน้าจิ้มลิ้มหวานแหววนั่นช่างขัดกับคำพูดของเธอเสียจริงๆ

“งั้นคุณมิลานลองใช้วิธีพี่ดูไหมคะ?” คนที่ดูแล้วเหมือนจะเป็นแม่พระที่สุดในกลุ่มพูดพลางส่งยิ้มอย่างมีเลศนัย

“วิธีไหนคะ?” ฉันถามด้วยความสนอกสนใจในความคิดเห็นที่เธอเสนอมา

“ให้ความเงียบเป็นคำตอบค่ะ” ร่มเกล้า

“แต่แบบนั้นมันจะค้างคานะ” วิเวียน

“เลิกก็เลิกให้มันชัดเจนไปเลยไม่ต้องค้างคา” อาริน

“...”

“ค้างคืนไม่ว่า ค้างคาไม่ชอบ!”