บทที่ 12

“มีแฟนไม่บอกเพื่อน” เสียงเรียบกับไอ้คีย์เอ่ยบอกโดยที่ตัวมันเองยังไม่ละสายตาจากโทรศัพท์มือถือด้วยซ้ำ

“เอ่อ…” ฉันอ้าปากกำลังจะพูดแต่ยังไม่ทันที่จะเอ่ยอะไร เสียงเย็นเฉียบของไอ้พฤกษ์ก็โพล่งขึ้นมา

“ดูดี ๆ เดี๋ยวก็โดนหลอกกินฟรี ซื่อ ๆ แบบมึงตามผู้ชายไม่ทันหรอก แค่มองหน้ากูก็รู้ว่ามันเจ้าชู้” พฤกษ์ว่าแค่นั้นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ฟังดูก็รู้ว่ามันไม่พอใจ

“พี่ภีมเขาน่ารัก อบอุ่น”

“รู้จักเขาดีขนาดนั้นเลย ออกตัวรับแทนขนาดนั้น ระวังมันหลอกกินฟรี” จู่ ๆ มันก็หันมากัดฉัน นี่มันเหมือนไม่ใช่ไอ้พฤกษ์คนเดิม ถ้ามันด่าออกมาตรง ๆ ฉันคงจะรู้สึกดีมากกว่านี้

“พอ ๆ ไอ้พฤกษ์มึงจะว่ามันทำไม นี่ก็ปี 3 แล้วให้มันมีแฟนเถอะ

กูคิดว่าถ้ำของมันปิดตายไปแล้ว” แรก ๆ ไอ้เลโอมันก็พูดดี แต่ประโยคหลัง ฟังดูก็แปลกเหมือนกัน ไอ้นี่แม่งฉันจะฟ้องน้องพระพาย

“ทำอย่างกับหวงมัน”

“กูจะหวงทำไม แค่เป็นห่วงในฐานะเพื่อนก็แค่นั้น” ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกเจ็บจี๊ดกับคำว่าเพื่อน ฉันรู้ว่ามันไม่เคยมองฉันมากกว่านี้ ส่วนฉันเองก็พยายามที่จะมองมันเป็นแค่นั้นเหมือนกัน

“พวกมึงไม่ต้องห่วงหรอกน่ะ พี่ภีมเป็นคนดีจริง ๆ” ฉันกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่าพี่ปีไม่มีทางทำให้ฉันเสียใจแน่ ๆ ถึงแม้ว่าเราทั้งคู่จะอยู่ในช่วงที่จีบกันก็เถอะ…ยังไงฉันก็มั่นใจเขา

“ก็คงจะเป็นคนดีอย่างที่มึงพูด ถึงขนาดอุตส่าห์โกหกพวกกูก็กลับบ้าน”

“เอ่อ…” ก็ไม่รู้จะพูดยังไง ฉันไม่ได้โกหกพวกมันเพราะจะออกไปเที่ยวกับพี่ภีมเสียหน่อย แต่โกหกก็เพราะไม่อยากให้พวกมันรู้ว่าฉันแอบรับพาร์ตไทม์

“ช่างมันเถอะ เข้าเรียนได้แล้ว”

พาร์ตพฤกษ์

เมื่อเช้าก่อนเข้าเรียนผมก็นั่งฟังไอ้คีย์เล่าเรื่องที่มันขับรถเฉี่ยวเด็ก

ปี 1 มันบอกเด็กคนนั้นแปลก ไม่ยอมรับเงินที่มันให้เพื่อทำขวัญ จะบังคับให้มันพาไปโรงพยาบาลพร้อมกับบังคับให้มันขอโทษ

ตอนแรกผมก็คิดว่ามันจะไม่พาน้องไปเพราะรู้ดีว่ามันเป็นคนยังไง คติไอ้คีย์เงินซื้อทุกอย่างได้ แต่มันก็เล่าต่ออีกว่ามันยอมพาน้องไป พร้อมทั้งไปส่งน้องที่บ้าน

…ผมว่ามันกำลังสนใจน้องคนนั้น ทั้ง ๆ ที่มันไม่เคยคิดที่จะมองผู้หญิงคนไหน อยากได้ก็แค่ใช้เงินซื้อมาไม่เคยคิดจะดูแล แต่คนอย่างมันจะชอบผู้หญิงที่เพิ่งเจอได้หรอ ตรงนี้น่าคิด 

ส่วนไอ้เลโอก็พร่ำเพ้อถึงน้องพระพาย บอกว่าคิดถึงจนแทบจะขาดใจตาย ไม่รู้จะอะไรของมันนักหนา

แล้วพอไอ้ขวัญข้าวเดินมาผมถึงกับหงุดหงิดไม่อยากคุยอะไรด้วย

ถึงมันจะเจื้อยแจ้วมากแค่ไหนคงเป็นเพราะเมื่อวานตั้งใจว่าจะชวนมันไป

กินข้าวเพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำให้มันเจ็บตัว แต่กลับมาโดนปฏิเสธด้วยเหตุผลที่มันบอกว่าจะกลับบ้านไปหาแม่

ผมอุตส่าห์บอกน้องจอยว่าจะไม่ไปเจอแลกกับการที่ต้องพาน้องไปกินอาหารร้านที่น้องอยากไปในวันนี้ สรุปเลยคือเมื่อวานผมก็ไม่ได้ข้าวไป

กินข้าวก็ไถ่โทษ แล้ววันนี้ผมก็ไปกลับน้องจอยไปทั้ง ๆ ที่ไม่อยากไปสักนิด 

ผมรู้สึกว่าผมเริ่มรำคาญน้อง วันนี้ทั้งวันแม้แต่เวลาที่ผมเรียนอยู่น้องก็ไลน์มาไม่พัก เพราะก็ชั่งใจอยู่ว่าจะบล็อกไปเลยหรือแค่ปิดเสียงมือถือดี

แต่โชคยังเข้าข้างน้องมันหน่อย พ่อไอ้คีย์บอกว่าแค่ปิดแจ้งเตือนก็พอแล้ว ตั้งใจว่าจะบอกเลิกน้องอีกครั้งในเวลาที่เหมาะ ปฏิญาณตนกับตัวเองไว้เลยว่าจะไม่แพ้น้ำตา

“พี่พฤกษ์จอยอยากกินขนม เรากินขนมร้านนี้กันนะคะ” น้องจอยเปิดเฟซบุ๊กพร้อมกับยื่นร้านที่อยากไปให้ผมดู ในเมื่อน้องอยากไปผมก็ไม่ขัดอะไรพยักหน้าให้เดินนำไปที่รถ

พอขึ้นมาบนรถได้ผมก็ไม่ได้ชวนน้องคุย ส่วนน้องก็ดูเหมือนไม่รู้จะหาอะไรมาคุยกับผมทำให้บรรยากาศในรถเงียบผิดปกติ นั่นแหละมันเป็นเพราะผมยังคงหงุดหงิดที่ไอ้ขวัญข้าวโกหก

ผมใช้เวลาในการขับรถไม่นานก็มาถึงร้านที่น้องจอยอยากมา

ผมมองไปรอบ ๆ ก็ตกแต่งสวยดี ที่น้องมันอยากมาอาจจะเป็นเพราะอยากมาถ่ายรูปเพื่ออัปลงโซเชียลแบบที่ทำเป็นประจำ เดี๋ยวก็เดินไปถ่ายรูป

รอบร้านเพราะน้องมันแต่งตัวมาซะน่ารัก

มันก็คงเป็นธรรมดาของผู้หญิงที่ไปไหนก็คงจะชอบถ่ายรูป ส่วนกับผมที่ไม่เคยพิศวาสมันเลยสักนิด กว่าจะได้กินก็ต้องคอยจนกว่าผู้หญิงจะถ่ายรูปเสร็จ…มันดูน่าเบื่อหน่อยๆ

ก้าวแรกที่เดินเข้าไปในร้านสายตาของผมดันไปปะทะเข้ากับสายตาของใครบางคนเข้า คนตัวเล็ก ๆ ดวงตากลมโตแบบนั้นมีมันแค่คนเดียว

“ขวัญข้าว”

ผมลนลานทำตัวไม่ถูก มันคงไม่น่าตกใจมากเท่าไหร่ถ้าผมไม่ได้มากับน้องจอย ผมทำมันเจ็บตัวแต่วันนี้ผมดันมาคั่วผู้หญิงที่มันไม่ชอบไปแล้ว ไม่ใช่ไม่ชอบธรรมดาเรียกว่าเป็นอริกันเลยก็ว่าได้

ผมพยายามที่จะไม่คิดอะไรมาก แต่ในใจมันก็อดไม่ได้ หรือน้องจอยมันรู้ว่าไอ้ขวัญข้าวอยู่ที่นี่ แต่ประเด็นคือมันอยู่ในชุดพนักงาน ขวัญข้าวมาทำงานช่วงเย็นงั้นเหรอ