บทที่ 13

ผมได้หลบสายตาหนีจากมันเดินตามน้องจอยไปนั่งที่เก้าอี้ ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว จะเดินหนีออกจากร้านก็ไม่ได้เพราะมันเห็นผมแล้ว

ทำได้เพียงนั่งเงียบไม่กระโตกกระตาก

“พี่พฤกษ์กินอะไรดีคะ” เสียงหวานของน้องจอยเอ่ยถามดันเมนูขนมมาที่ผมพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ มันมีแวบนึงที่ผมสังเกตได้ว่าน้องจอยหันไปมองไอ้ขวัญข้าว

น้องแม่งรู้ว่าขวัญข้าวอยู่ที่นี่

“แล้วแต่น้องจอยเลยครับ” ผมตอบนิ่ง ๆ หางตาเหลือบเห็นว่ามีพนักงานเดินมา คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเพื่อนรักที่เดินมารับออเดอร์เงียบ ๆ

…ภาวนาอย่าให้ทั้งคู่มีเรื่องกันเลย

“เอาบลูเบอรี่ชีสเค้ก เอสเพลสโซ่ร้อน โกโก้ร้อน แล้วก็อันนี้สองที่” น้องจอยจีบปากจีบคอบอก ส่วนผมเองก็เงยหน้าไปมองขวัญข้าวที่กำลังยืนรับออเดอร์ สีหน้ามันนิ่งไม่ได้บอกความรู้สึกอะไร ใจหนึ่งก็โล่งอกที่มันไม่คิดจะมีเรื่อง แต่อีกใจก็รู้ว่ามันกำลังระงับอารมณ์ของตัวเองอยู่

ระงับอารมณ์ไม่ให้กินหัวผม

เมื่อน้องจอยสั่งอาหารเสร็จก่อนข้าวก็เดินกลับไปยังหลังเคาน์เตอร์ แอบสงสัยอยู่เหมือนกันว่าที่นี่ไม่มีพนักงานคนอื่นนอกจากมันเลยหรือไง

เห็นมันง่วนทำงานอยู่คนเดียว

และในวินาทีต่อมาก็ทำให้ผมรู้ว่า ขวัญข้าวมันไม่ได้อยู่คนเดียวภายในร้าน เพราะมีผู้ชายที่ผมจำได้แม่นว่ามันไปกินข้าวกันเมื่อคืนออกมาจากห้องห้องหนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นครัว

สายตาของผมไม่ยอมละออกจากทั้งคู่ เวลาขวัญข้าวอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้มันฉีกยิ้มกว้างคล้ายกับโลกทั้งใบมีกันอยู่แค่สองคน

…อย่างที่ผมบอกผมมองออกว่าผู้ชายคนนี้เจ้าชู้ กลัวว่ามันจะน้ำตาเช็ดหัวเข่า

ไม่นานของหวานที่น้องจอยสั่งไปก็ถูกนำมาเสิร์ฟโดยเพื่อนสนิท จากที่คิดว่าทั้งคู่จะไม่มีเรื่องกัน แต่ในขณะที่ขวัญข้าวกำลังจะเดินออกไปมันสะดุดจนล้มลงไปกองกับพื้น ตอนที่มันล้มลงไปผมกำลังจะพุ่งตัวไปช่วยมัน แต่ก็ไม่ทันเพราะมันลุกขึ้นมาเองได้อย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่มันจะเดินออกไปจากตรงนี้มันหันมามองน้องจอยอย่างเอาเรื่อง

เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมมันมองน้องแบบนั้นวะ

จากนั้นเพื่อนของผมมันก็เดินกลับเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ ผู้ชายคนนั้นถามบางอย่าง แต่มันก็ส่ายหัวพร้อมกับเดินไปถึงทำกาแฟอีกรอบ

ความบันเทิงกำลังจะเกิดขึ้นนับจากนี้ ข้าวเดินมาถึงโต๊ะที่ผมกับ

น้องจอยนั่งอยู่ ถาดแก้วกาแฟที่มันถืออยู่ในมือดันเทโครมลงมาบนตัวน้องจอย

เสียอย่างนั้น

เสียงกรีดร้องของน้องทำผมตกใจ แค่มองด้วยตาคิดว่ามันน่าจะร้อนมากๆ ตอนนี้ขวัญข้าวไม่เหมือนเพื่อนคนเดิมที่ใจดีคะขากับน้องจอยแล้ว

“ขวัญข้าวทำอะไร มึงเป็นบ้าอะไรเนี่ย”

“ก็มันขัดขากู” ดวงตาแข็งทื่อของมันที่มองน้องจอย ผมรู้ทันทีว่ามันกำลังโกรธจัด แต่ตอนนี้ผมไม่มีเวลาที่จะพูดอะไรกับมันต่อได้รีบพุ่งตัวไปดูน้องจอยทันที

“จอยเปล่านะคะ” น้องมันร้องไห้ รีบกอดผมแน่น “จอยร้อน”

“แสดง”

“ข้าว กูไม่คิดว่ามึงจะเป็นคนอารมณ์ร้อนแบบนี้” ผมตะคอกใส่

ขวัญข้าวเสียงดัง เห็นว่าตอนนี้มันกำลังกำมือแน่นตั้งท่าจะด่าผมกลับ

แต่ผู้ชายคนนั้นก็รีบดึงตัวมันเข้าไปหลังร้าน ก่อนจะรีบออกมาขอโทษขอโพยน้องจอยยกใหญ่

ผมไม่ติดใจเอาเรื่องอะไรเพราะนั่นก็เพื่อนรัก และต้นเหตุทั้งหมดที่ทำให้สองคนทะเลาะกันแล้วก็มาจากผมเอง

ผมรีบพาน้องจอยไปล้างเนื้อล้างตัว คนที่บอกว่าร้อนกลับไม่มี

รอยแดงอะไรสักนิด หรือน้องมาแสดงละครวะ แต่เอาเถอะอย่างน้อยน้องก็เป็นคนโดนกระทำ

ส่วนเรื่องขวัญข้าวค่อยเคลียร์กันพรุ่งนี้

พาร์ตขวัญข้าว

พี่ภีมดึงฉันเข้ามาเพื่อสงบสติอารมณ์อยู่ในห้องครัว ตอนนี้ฉันกำลังอดกลั้นบอกตรง ๆ ว่ารู้สึกโกรธยัยเด็กจอยนั่น แต่อีกใจกับโกรธไอ้ตัว

ต้นเรื่องมากกว่า ฉันโดนตบหน้าช้ำขนาดนั้น มันยังกล้าที่จะกลับไปคบกับน้อง

หรือตอนแรกมันไม่ได้อยากเลิกกับน้องจริง ๆ ใช้ฉันเป็นเครื่องมือในการประชดประชันน้องมันก็เท่านั้น

คิดก็รู้สึกโมโห มันเสียงดังใส่ฉันแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน ตั้งแต่รู้จักกัน เป็นเพื่อนมาตั้งแต่ปี 1 มันไม่เคยทำแบบนี้กับฉันเลย แค่คิดก็น่าน้อยใจซ้ำ ๆ เด็กนั่นมันคบด้วยไม่กี่เดือนด้วยซ้ำ

แฟนกับเพื่อนความสำคัญมันต่างกัน แบบนี้สินะ

ไม่รู้แหละไม่ว่ายังไงพรุ่งนี้ฉันจะต้องเคลียร์กับมันให้รู้เรื่องให้ได้

ฉันไม่ได้หวังให้มันเลิกกับน้องจอย แต่ฉันแค่อยากได้คำอธิบายว่ามันกลับไปคบกันตอนไหน ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่อง ฉันไม่ได้อยากโง่เป็นควาย อีกอย่างพรุ่งนี้ฉันกะว่าจะบอกไอ้แก๊งสองเสือหนึ่งโบ้ว่ามาทำงานพาสไทม์อยู่แล้ว

ถึงแบบนั้นต่อให้มันยืนกรานจะหยิบยื่นเงินมาช่วย ฉันก็จะไม่มีทางรับเงินพวกมัน ฉันจะต้องทำได้ด้วยความพยายามของตัวเองแม้ว่ามันจะต้องทำงานหนักมากแค่ไหนก็ตาม

พี่ภีมเดินออกไปเคลียร์เรื่องข้างนอกสักพักก็กลับเข้ามา ยอมรับตามตรงว่าฉันกลัวโดนไล่ออก ถึงแม้ว่าพี่เขาจะบอกว่าจีบฉันอยู่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีอภิสิทธิ์อะไร ก่อเรื่องขนาดนี้เขาคงเอาฉันไว้หรอก

“ข้าวขอโทษนะคะที่ไม่ระงับอารมณ์ตัวเอง”