บทที่ 11

“ไม่นิดนะคะ อีกตั้งปีกว่า ๆ แล้วตอนนี้นะรายงานท่วมหัวแทบเอาตัวไม่รอดเลยค่ะ” ฉันบ่น ๆ งานท่วมหัวที่ว่าไม่ใช่งานของฉันแค่คนเดียว

แต่เป็นรายงานของพวกไอ้สองเสือหนึ่งโบ้ด้วย ถ้าไม่ช่วยพวกมันก็คงเรียน

ไม่จบ

ไม่นานบะหมี่เกี๊ยวปูของฉันกับพี่ภีมก็ถูกนำมาเสิร์ฟ รับรู้ได้ว่าดวงตาของตัวเองกำลังแวววาวกับของกินตรงหน้า เรียกได้ว่าหิวมาก ๆ จัดการแกะตะเกียบ ใช้ช้อนซดน้ำโดยไม่ปรุง

“น้องข้าวไม่ปรุงเหรอคะ”

“ไม่ค่ะ ข้าวชอบแบบนี้” ฉีกยิ้มให้จนตาหยีพร้อมกับก้มหน้า

ก้มตากิน ใช้เวลาสักพักว่าจะเงยหน้าขึ้นมา แต่กลับต้องเบิกตาโตเมื่อเห็นว่า

ไอ้สองเสือ หนึ่งโบ้มันนั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ

ฉันยังไม่ได้บอกพวกมันว่าฉันมาทำงานที่ร้านของพี่ภีม แล้วในตอนนี้พวกมันเห็นฉันนั่งอยู่กับผู้ชาย พวกมันต้องคิดว่าคนนี้เป็นผู้ของฉันแน่ ๆ

ไอ้เลโอกับไอ้คีย์อมยิ้มมุมปาก ผิดกับไอ้พฤกษ์ที่ตอนนี้นั่งหน้านิ่ว

คิ้วขมวด เมื่อเย็นมันชวนฉันไปกินข้าว แต่ฉันปฏิเสธโดยให้เหตุผลว่าวันนี้กลับบ้าน

ไอ้ขวัญข้าวตายแน่

เมื่อเห็นพวกมันทั้งสามคน ฉันก็ทำตัวไม่ถูก ได้แต่ส่งยิ้มบางเบาให้ จนคนตรงหน้าหันหลังไปมองว่าฉันกำลังสนใจอะไรอยู่

“รู้จักกันเหรอคะ”

“เอ่อ…ค่ะ เพื่อนในกลุ่มของข้าวเอง” บอกแค่นั้นก่อนจะก้มหน้าก้มตากินต่อ

เมื่อเรากลับมาที่รถในหัวของฉันก็ยังคงมีแต่เรื่องที่โกหกเพื่อนเอาไว้ มันจะว่ายังไงถ้ารู้ว่าฉันไม่ได้กลับบ้าน คนอื่นไม่เท่าไหร่เพราะยังเห็นมัน

ยิ้มได้ แต่กับไอ้พฤกษ์เดาทางไม่ออกเลย

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ เงียบตั้งแต่อยู่ที่ร้านแล้ว”

“เอ่อ ไม่มีอะไรค่ะ” ยิ้มแหย ๆ เด็กอนุบาลยังมองออกเลยว่าในตอนนี้ฉันกำลังโกหก ฉันเครียดจะตายอยู่แล้ว ลองคิดดูว่าถ้าไอ้พฤกษ์โกรธ บรรยากาศภายในกลุ่มจะเป็นยังไง

“น้องข้าว” พี่ภีมเรียกในตอนที่ฉันกำลังเริ่มมือจะเปิดประตูรถ

ฉันหรี่ตามองเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เพื่อเป็นการถามว่ามีอะไรหรือเปล่า “น้องข้าวมีแฟนหรือยัง”

คำถามที่ได้ยินทำเอาฉันทำตัวไม่ถูก คำถามนี้คืออะไรพี่เขากำลังจะจีบอยู่หรือเปล่า คนปกติที่ไหนเขาถามกันแบบนี้เล่า

แต่ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองคิดไปเองฝ่ายเดียว ฉันเลยพยายามทำใจกล้าเลยถามเขากลับ “ยังไม่มีค่ะ ทำไมเหรอพี่ภีมจะจีบ?”

อยู่ ๆ ก็ไม่รู้ว่าเอาความมั่นหน้ามาจากไหนถึงถามแบบนั้น บอกตามตรงไม่ใช่ว่าตอนนี้ไม่มีแฟนอย่างเดียว ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครให้เรียกว่า ‘เบ๊บ’ เลยสักครั้ง

…ฟ้าประทานความสวยมาให้ แต่ไม่เคยประทานผู้

“ใช่ค่ะ พี่จะจีบข้าว”

แล้ววันนี้ก็มาถึงในวันที่นางฟ้าประจำตัวของฉันต้องทำงานสักที ในที่สุดท่านก็ประทานผู้ชายมาให้ ผู้ชายในรูปแบบอบอุ่นดูแลเก่ง อยู่ใกล้เฉยๆยังหวั่นไหวขนาดนี้ โดนจีบไม่รอดแน่ ใจฉันมีแค่นี้เอง 

“พี่ภีมพูดเล่นหรือเปล่า”

“จริง ๆ ค่ะพี่อยากจีบข้าว” ฉันก็ไม่อยากปิดกั้นตัวเอง จึงทำได้เพียงพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้ ถึงแม้ในใจตอนนี้จะเต้นไม่เป็นจังหวะมากก็ตาม ก็อย่างที่บอกฉันเป็นคนใจง่ายถ้าขอคบตอนนี้ฉันก็คงคบ ผู้ชายหล่อเพอร์เฟกต์ขนาดนี้ ใครจะกล้าปฏิเสธลง

เมื่อบอกลาและขอบคุณพี่ภีมเสร็จเรียบร้อยฉันก็เดินขึ้นมา

บนห้อง และแน่นอนฉันลืมเรื่องเครียดได้เพียงครู่เดียว พอมาอยู่คนเดียวอีกครั้งกลับคิดไม่ตกว่าพรุ่งนี้จะตอบไอ้สองเสือหนึ่งโบ้ว่ายังไง

แต่สิ่งที่มันยากที่สุดไม่ใช่การปกปิดว่าฉันทำงานอยู่ แต่สิ่งที่

แย่กว่านั้นคือฉันจะโกหกเพื่อนเอาไว้ ไม่รู้จะง้อพวกมันยังไง ถ้าจะบอกว่าแม่เลื่อนนัด มีธุระด่วนก็คงจะไม่ได้

…ก็ฉันเล่นพาผู้ไปกินข้าวซะขนาดนั้น พวกมันคงเชื่ออยู่หรอก

โอ๊ย แค่คิดไอ้ขวัญข้าวก็ปวดหัว

มหาวิทยาลัย

เช้าวันถัดมาหัวใจของฉันมันแทบจะทะลุออกมานอกเสื้อ มันรู้สึกใจหวิวหวิว ๆ เหมือนว่าตัวเองกำลังจะชะตาขาด วินาทีแรกที่มาถึงมหาลัยชั้นมองไปยังจุดโปรดที่แก๊งค์เรามักจะมานั่งกันเป็นประจำ

ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อเห็นว่าไอ้แก๊งสองเสือหนึ่งโบ้กำลังนั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อน สายตาของพวกมันจับจ้องมาที่ฉันที่กำลังใช้มือกระชับสายกระเป๋าเอาไว้แน่น

“เอาไงดี” ฉันคือทำกับตัวเอง ก่อนสูดหายใจเข้าออกลึก ๆ

ฉีกยิ้มตั้งสมาธิสองเท้า ก้าวเข้าไปหาพวกมัน

“ลมอะไรหอบพวกมึงมาแต่เช้าเนี่ย” ฉันพยายามทำตัวให้มันปกติมากที่สุด เพื่อหวังว่าพวกมันจะลืมเรื่องเมื่อคืน

“ลมไม่ได้ขอพวกกูมาเช้าครับ แต่ลมหอบมึงไปไหนมาถึงมาสายเอาป่านนี้ อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนจัดหนัก” ไอ้เลโอว่ายิ้ม ๆ คนแรกผ่านฉลุยมันไม่ได้โกรธอะไร เพราะหากมันโกรธมันคงไม่แซวซะหนักมากขนาดนี้

เอ๊ะ…จัดหนัก ไอ้นี่แม่งคิดลามก แต่ฉันก็ด่าอะไรมันไม่ได้พ่อทำความคิดเอาไว้ ทำได้เพียงฉีกยิ้มกลบเกลื่อน

“มีแฟนไม่บอกเพื่อน”