บทที่ 1

“นะข้าว แกล้งเป็นแฟนกูหน่อยนะ” เสียงคุ้นหูของ ‘ไอ้พฤกษ์’ ปลุกสติของฉันให้กลับมา จากที่กำลังนั่งเครียดกับบางสิ่งบางอย่างอยู่ ช่วงนี้ในหัวของฉันก็มีแต่เรื่องให้คิดเต็มไปหมด และนี่ก็เป็นอีกเรื่องที่หนักใจ เพราะมันกำลังนำปัญหามาเพิ่มให้

“โอ๊ย ไม่เอา สร้างปัญหาเองมึงก็แก้เองสิ” ฉันดึงมือหนีแหวมันไปอย่างหัวเสีย บ่อยครั้งที่มันมักนำเรื่องปวดหัวมาให้เพราะความเจ้าชู้ เชื่อได้เลยว่าอีกไม่นานฉันเองต้องเดือดร้อนแน่

“ถ้ามึงไม่ช่วย น้องจอยก็จะตามวุ่นวายกูแบบนี้ไม่เลิก มึงอยากให้กูลำบากใจไปจนเรียนจบเลยหรือไง...นะข้าว”

“แล้วมันใช่ความผิดกูไหม ใครบอกให้มึงไปเต้าะน้องเขาไว้ล่ะ” น้องจอยที่มันว่าก็คือเด็กปี 1 ที่มันไปจีบ

ไม่สิ ไม่เรียกจีบ

เรียกได้ว่ามันน่ะ ไปหว่านเสน่ห์น้องเอาไว้จนเด็กมันถึงขั้นหลงจนหัวปักหัวปำ สุดท้าย...ได้แล้วก็ทิ้งน้อง “มึงมันไม่ใช่สุภาพบุรุษ”

“เฮ้ยมึงจะว่ากูแบบนี้ไม่ได้ น้องมันนอกใจไปเอง”

“ใช่เหรอครับเพื่อน” ไอ้เลโอจีบปากจีบคอว่า ส่วนมือก็ไถโทรศัพท์แบบที่ชอบทำประจำ

“ฮึ คนแบบมึงน่าเชื่อตาย น้องมันทนมึงไม่ไหวมากกว่า” ตั้งแต่รู้จักกับมันมา ไม่มีวันไหนเลยที่มันไม่คั่วสาว แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีเมียเป็นตัวเป็นตน คนที่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้แบบน้องจอย ผลก็ออกมาอีหรอบนั้น

ตอนที่เข้ามาเรียนที่นี่ใหม่ ๆ ฉันก็คิดว่ามันดูดี แบบหล่อละลายใจให้กลายเป็นน้ำได้เลย ชอบแอบมองอยู่บ่อย ๆ แถมยังเคยโดนชงว่าเหมาะสมกับมันบ้าง น่าจะคบกันบ้างจนเกือบเผลอใจให้แล้ว

ใช่ คนอย่างขวัญข้าวที่ไม่เคยชายตามองผู้ชายคนไหน เคยแอบชอบเพื่อนตัวเอง

แต่มันน่ะไม่ได้สนใจฉันเลยสักนิด พอโดนแซวเข้ามาก ๆ มันก็เลยโพล่งขึ้นว่าไม่เคยมองฉันมากกว่าเพื่อนสนิท เจ็บจี๊ดในใจหน่อย ๆ นั่นแหละ วลีเด็ดที่ไอ้สองเสือมักจะเอามาล้อเลียนก็คือคำว่า ‘เพื่อนไม่เลื่อนสถานะ’

ที่พฤกษ์มันเคยพูดเอาไว้

แต่ถือว่าโชคดีมาก ๆ เพราะตอนนั้นฉันเล่นตัวบ้าง ไม่แสดงอาการอะไรที่บ่งบอกว่าสนใจในตัวไอ้พฤกษ์ออกมาให้พวกมันเห็นเลย ไม่งั้นหน้าคงแหกแบบหมอไม่รับเย็บชัวร์ ๆ

“ใช่ คนแบบมึงใครจะไปเชื่อ ว่าโดนทิ้ง หน้าหล่อ ๆ ตัวสูง ๆ แถมรวยฉิบหาย ใครทิ้งก็โคตรโง่” เสียงของเลโอดังแทรกขึ้นมาทำให้ฉันถอนหายใจอย่างเอือม ๆ ชมกันเองแบบนี้มีที่ไหน เมื่อกี้ยังอยู่คนละฝั่งกับไอ้โบ้อยู่เลย

แต่ก็ใช่…ใครทิ้งพฤกษ์ฉันว่าโคตรโง่เลย

“เลิกอวยมันค่ะ อันนั้นมันแค่ภายนอก ภายในมันไม่มีดีอะไรทั้งนั้นแหละ จริงจังกับใครสักนิดก็ไม่เคย” อยากรู้เหตุผลที่มันไม่ยอมจริงจังกับใครเหมือนกัน พอถามก็บอกแค่ว่า ยังไม่เจอคนที่ถูกใจ

“อย่า กูดีทุกอย่าง”

ในขณะที่ไอ้พฤกษ์มันกำลังโอดโอยในสิ่งที่ฉันว่า ตั้งหน้าตั้งตาจะเถียงคอเป็นเอ็น ไอ้คีย์ก็โพล่งขึ้นมาเสริมคำพูดของฉันก่อนหน้านี้

“มึงไม่มีดี มึงมันเจ้าชู้ มึงมันเลว” ไอ้คนหน้านิ่งพูดเสียงเรียบตามสไตล์ของมัน แต่มือยังคงเล่มเกมใบหน้าไม่ยอมพื่อนสักครั้งยขึ้นมาเพื่อละสายตาออกจากจอ คีย์น่ะเป็นคนที่ค่อนข้างเงียบ ปกติก็ไม่เคยว่าร้ายใคร

แต่สำหรับพี่พฤกษ์มันก็น่าโดนด่าจริง ๆ นั่นแหละ…ความจริงทั้งนั้น

“ไอ้คีย์มึงก็รู้ว่าเรื่องเป็นมายังไง” คีย์น่ะฉันเดาได้เลยว่ารู้เรื่อง

ทุกอย่างของไอ้พฤกษ์เพียงแค่มันไม่เล่า ที่คิดอย่างนั้นก็เพราะว่ามันเป็นเพื่อนสนิทกับพฤกษ์มาตั้งแต่มัธยม

“คีย์ มึงต้องเล่าแล้วไหม”

“เล่าอะไร”

“เล่าว่าทำไมมันถึงหน้าหม้อแบบนี้ไง”

“ไอ้คีย์” คนเป็นหัวข้อสนทนาว่าเสียงเข้ม ส่งสายตาดุไปให้เพื่อนรัก

“กูไม่ยุ่ง คุยกันเลย” คีย์วางโทรศัพท์มือถือลงยกมือขึ้นทำท่าทางยอมแพ้

“เนี่ย มึงเลวจริงพฤกษ์ กูฟันธง” ไอ้เลโอแกล้งแหย่

“พวกมึงก็ใจเย็น ๆ ฟังกูก่อนดิ” มันว่าพร้อมกับทำหน้าตาจริงจัง จนทุกคนนิ่งเงียบแกล้ง ๆ ฟังสิ่งที่มันจะพูด “กูยอมรับว่าตอนแรกอยากได้ แต่พอคุยกันไปนาน ๆ กูก็ว่าจะจริงจังกับน้องมันเพราะดู ๆ แล้วน้องมันจริงใจแล้วก็ดูซื่อดีคงไม่ทำกูเสียใจ สรุป เมื่อวันก่อนกูไปเจอว่าน้องมันไปแดกข้าวกับไอ้พี่เดย์”

‘พี่เดย์’ ที่มันหมายถึงคือรุ่นพี่ ปี 4 รายนั้นก็เจ้าชู้ไม่จริงจังกับใครดูร้ายมากกว่าพฤกษ์ประมาณล้านเท่า ไม่เข้าใจว่าน้องจอยนั่นดีแตกอะไรถึงทำแบบที่พฤกษ์ว่า คำพูดของไอ้โบ้เชื่อได้อยู่แล้ว ถึงจะชอบแกล้งว่าไม่เชื่อมัน แต่รู้ดีว่าพฤกษ์น่ะไม่เคยโกหกเพื่อนสักครั้ง

เพราะมันโกหกทีไรไม่เคยจะเนียน

อีกเรื่องที่คาดไม่ถึงคือพี่เดย์จะแอบคุยกับเด็กที่ชื่อน้องจอยนั่นทำไม รายนั้นน่ะห่วงศักดิ์ศรียิ่งกว่าอะไร แล้วถ้ารู้ว่าน้องจอยเป็นเด็กไอ้โบ้นี่แล้ว

พี่เขาต้องไม่มายุ่งด้วยแน่ ๆ

ไอ้โบ้ที่ว่าก็คือไอ้พฤกษ์นี่แหละ มันมักจะโดนเพื่อนอย่างไอ้เลโอให้กินอาหารหมาประจำ สาเหตุก็มาจากไอ้เลโอชอบปรึกษาว่าจะจีบน้องพระพายต่อหรือจะพอ