บทที่ 2

ไอ้พฤกษ์มันคงสงสารเพื่อนเลยชี้นำให้หยุด แต่สุดท้ายไอ้เลโอก็หักหลังซ้ำ ๆ โดยการไม่มูฟออนจากน้อง ตามจีบมาตั้งแต่มันอยู่ปี 1 จนตอนนี้ ปี 3 แล้ว

พฤกษ์เป็นหมาในตอนนั้น แต่ฉายาโบ้จะอยู่ตลอดกาล

“เฮ้ย น้องมันนอกใจจริง ๆ อย่าทำหน้าเหมือนไม่เชื่อกันดิ ไอ้พี่เดย์มันไม่รู้ว่าน้องจอยกำลังคบกับกู”

“แล้ว…” ไอ้เลโอที่มักจะพูดมากกำลังจะถามต่อ แต่ก็ยังไม่ได้เอ่ยปากอะไร ไอ้พฤกษ์ก็เล่าด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“พอไอ้เดย์มันรู้ก็เลยเลิก แล้วมาบอกกู ก็เหมือนคนอื่น ๆ ที่เข้ามาแหละ ถ้าไม่โอเคคิดจะนอกใจกันกูก็ไม่เอาไว้” ตอนนี้ฉันเริ่มจะจับประเด็นได้แล้ว สรุปก็คือ ไอ้พฤกษ์ไม่ได้เจ้าชู้ ส่วนพี่เดย์ก็ไม่ได้ลดศักดิ์ศรีตัวเอง

มาคบกับเด็กของรุ่นน้องที่สนิท

“น้องมันกล้าวะ เทมึงได้ด้วย พี่พฤกษ์ของกูโดนนอกใจ ข้าวมึง

ดามอกมันดิ๊” เลโอที่นั่งข้าง ๆ แกล้งผลักไหล่เบา ๆ คล้ายเชียร์อัป ได้ทีมันก็หยอกล้อยักคิ้วหลิ่วตาให้

“โวะ มึงเก็บเสียงที่ล้อกูเอาไปออดอ้อนน้องพระพายนู้น สักวันเถอะน้องมันจะมีแฟน คนที่คุยมานาน ไม่ใช่ดิ คนที่ตามจีบนาน ๆ แบบมึงจะสำคัญอะไร ไม่เคยได้ยินเหรอ คุยนานมักได้เป็นพี่น้อง”

“แกล้งนิดล้อหน่อยถึงกับพล่ามยาวเลยนะ มึงเขินไง้”

“เขินพ่อง” ด่ามันอย่างไม่ออกเสียงจนไอ้เลโอหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ไอ้นี่ก็แปลก ไม่โดนด่าสักวันจะตายมั้ง นี่ฉันก็รู้ตัวว่าเริ่มเป็นคนหยาบคายก็ตอนมาคบกับไอ้สองเสือหนึ่งโบ้นี่แหละ

ที่เรียกว่าสองเสือก็เพราะไอ้คีย์ก็แบดบอยควงสาวสวย ๆ วันละคนได้ แต่ก็ไม่ยอมจริงจังกับใครพอ ๆ กับไอ้โบ้

ส่วนไอ้เลโออยากจะขอฉายาคืน ทว่าติดปากไปแล้ว มันน่ะเมื่อก่อนเจ้าชู้มาก เรียกได้ว่าเป็นขวัญใจสาว ๆ ข้างขาลาย แต่ก็มากลับใจเป็นแมวได้ตอนเจอน้องพระพายเมื่อก่อนจบปี 1 รักน้องคลั่งน้องคนเดียวมาจนถึงตอนนี้

…มั่นคงในรักซะไม่มี

“น้องทำแบบนั้น มึงก็หมาเลยสิ” คีย์ว่ายิ้ม ๆ เหมือนเปลี่ยนเรื่องคุย แต่ก็วกมาเรื่องหัวใจไอ้พฤกษ์อีกทีอยู่ดี

“หมาอะไร กูทิ้งน้อง” ไอ้คนที่รักศักดิ์ศรีพอ ๆ กับไอ้พี่เดย์ก็โพล่งออกมา

“แหม เรื่องแบบนี้ไม่ยอมเลยนะ ก็เหมือนกันปะมึงจะซีเรียสอะไร น้องนอกใจเท่ากับน้องเท ไอ้พฤกษ์โดนทิ้ง ไอ้พฤกษ์โดนทิ้ง”

“มึงสิโดนทิ้ง แปลก ๆ แบบมึงเดี๋ยวน้องพระพายก็เท” ไอ้โบ้สวนกลับอย่างไม่ยอม

ที่พฤกษ์ว่าเลโอแปลก เพราะมันชอบเล่นมุกแป้ก ๆ ทำตัวบ้า ๆ บอ ๆ ทั้ง ๆ ที่บ้านมันน่ะรวย มีกิจการบริษัทน้ำดื่ม โรงน้ำแข็ง ร้านทอง แต่ตัวมันเองชอบขับแต่มอเตอร์ไซค์ไอ้แก่ ใส่เสื้อฮาวายและรองเท้าเก่า ๆ

ซอมซ่อ ดูไม่มีจะกิน ไร้รสนิยม

แต่สาวกรี๊ดเพราะ…มันแม่งหล่อ

แต่น้อยกว่าพฤกษ์นิดนึง

“หยุดลามมาเรื่องของกูครับ กลับไปเรื่องของมึงเลย ไป๊” ไอ้เลโอว่าหน้าเซ็ง ๆ เพราะวกเข้าไปหามันอีกแล้ว

“คือไอ้พี่เดย์มันบอกเลิกน้อง มึงบอกเลิกน้อง น้องมันก็เลยไม่มีใคร จากนั้นก็ตามมาง้อมึงแบบนี้ใช่ปะ” เป็นแบบนั้นน้องมันโคตรจะเห็นแก่ตัวเลย

“น้องมันจะกลับมาทำไม ยังรักอยู่เหรอ” ทำอย่างกับว่าอยากใช้สมองช่วยคิด ทั้ง ๆ ที่ในตอนนี้แทบจะไม่มีสมองเหลือ เพราะเอาไปไว้ที่รายงานที่ต้องส่งอาจารย์หมดแล้ว

“ไม่”

“เงินเหรอ” ฉันเอียงคอก่อนหลุดพูดอีกคำ “หรือมึงเด็ด”

“ถูกต้องทั้งคู่ ไม่คิดว่าควายน้อยแบบมึงจะคิดเก่งนะเนี่ย และขอบใจที่ชมว่ากูเด็ด” มันว่าพร้อมกับลุกขึ้น แล้วยื่นมือมายีหัวของฉันจนผมยุ่งไปหมด จบกันผมที่อุตส่าห์ดัดลอนมาเป็นอย่างดี

ใจนึงมันก็หงุดหงิดที่มันทำแบบนั้นนะ ทว่าอีกใจกลับเคลิบเคลิ้ม รอยยิ้มและสายตาของมันที่มองมาน่ะทำเอาฉันแทบสติหลุด

ไม่ได้ ไม่ได้…คนอย่างขวัญข้าว จะต้องไม่หวั่นไหวให้ไอ้พฤกษ์เป็นรอบที่สอง

“มึงนั่งลงเลย เป็นเพื่อนใครเขาเล่นหัวกันเป็นเมียก็ว่าไปอย่าง เออ แล้วอีกอย่าง มึงเคยได้กับมันหรือไงถึงรู้ว่ามันเด็ด” คีย์พูดเรียบ ๆ แต่ฉันจับสังเกตได้ ไอ้รอยยิ้มมุมปากนั่นน่ะ ฉันรู้ดีว่ามันกำลังจะชง ชงแบบเข้ม ๆ เหมือนที่เคยทำมาตลอด

“ได้บ้าได้บออะไร คนอย่างไอ้พฤกษ์อะนะ ใครจะเอา” ฮือ ปากว่าแบบนั้นแต่ใจไม่ใช่เลย

“มึงพอเลย แค่เห็นมึงยิ้มกูก็รู้แล้วว่ามึงคิดอะไร” คีย์ยังคงทำหน้าเจ้าเล่ห์เหมือนรู้ความคิดฉันไปหมด

“มึงรู้แสดงว่ามึงกำลังรู้สึกดีที่มันลูบหัว เอ๊ะ หรือเคยได้กันแล้ว ใช่ กูว่าต้องใช่แน่ ๆ” ไอ้เลโอพล่ามพร้อมกับหัวเราะ จากนั้นมันก็ต้องรีบเงียบ เพราะสายตาของไอ้พฤกษ์ที่มองไป

ขนาดฉันไม่ใช่ไอ้เลโอ ยังรับรู้ได้เลยว่าไอ้คนหน้ากำลังดุ และตำหนิอยู่ในใจ…ขนลุกขนพอง