บทที่ 4

“ก็นี่ไงแฟน” มันยกนิ้วขึ้นชี้ไปที่ตัวของมันเอง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยผุดยิ้มมุมปาก…หล่อนะแต่โคตรน่าหมั่นไส้

“แฟนปลอม ๆ ไม่นับ” มันไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแค่ทําเสียงฮึ

ในลําคอ ไหวไหล่แล้วก้มหน้าก้มตาหั่นสเต๊กต่อไป

เพียงไม่นานสิ่งที่ไอ้พฤกษ์บอกก็เป็นไปตามนั้น มันบอกไว้ว่า

ในวันนี้มันนัดน้องจอยมาเพื่อเคลียร์ทุกอย่างให้ลงตัว

…ลงตัวกับผีสิ

จู่ ๆ เด็กอกอวบที่ฉันเคยชมว่าน่ารัก แถมยังเคยปกป้องพร้อมกับด่าไอ้พฤกษ์เพราะคิดว่ามันเทน้อง กลับเดินมาหาพร้อมคว้าน้ำที่อยู่ในแก้วสาดเข้าหน้าฉันเต็ม ๆ

ภาพสโลวโมชันค่อย ๆ คืบคลาน น้ำใสในแก้วเคลื่อนไหวช้า ๆ

เข้าใกล้มาเรื่อย ๆ ทำเอาหัวใจของฉันหล่นวูบ เพียงเสี้ยววิจากที่อยู่บนอากาศมันก็ย้ายมาอยู่บนหน้าฉันแทน

…เปียกเป็นลูกหมา

หมดกันฉันอุตส่าห์แต่งหน้าใหม่ทั้ง ๆ ที่ยอมโทรมมาทั้งวันให้การเดตปลอม ๆ กับไอ้พฤกษ์สวยที่สุด เด็กนี้จะรู้ไหมว่าเครื่องสำอางบนหน้าฉันมีค่าแค่ไหน ถึงจะราคาไม่แพงแต่ฉันก็อยากจะประหยัด ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันก็ไม่เสียดายอะไรมากขนาดนี้ แต่นี่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่แม่เดินมาบอกว่าที่บ้านกำลังเป็นหนี้เถ้าแก่เฮง อะไรที่ประหยัดได้ฉันก็ควรประหยัด

แต่เหนือสิ่งอื่นใดยายเด็กนี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง สาดน้ำเปล่าใส่หน้าฉันเสร็จ น้องมันก็กระชากหัวฉันเต็มแรงแทบจะร่วงเก้าอี้โดยที่ฉันไม่ได้ตั้งตัว โชคยังดีที่สะบัดหลุดมาได้

…ใครล่ะจะตั้งตัวทัน ขนาดคนที่ก่อเรื่องไว้ยังนั่งอึ้งเป็นหินอยู่เลย

แต่สิ่งที่เจ็บใจคือตอนนี้คนอื่นในร้านมองมาคล้ายกับกำลังดูละครสัตว์

“เหอะ ไหนพี่บอกว่าพี่ขวัญข้าวอะไรนี่เป็นเพื่อนไง” ทำกูขนาดนี้

ไม่ต้องเรียกกูพี่แล้วมั้ง เอาอะไรมานับถือกูอะ

ยายน้องจอยว่าพร้อมกับชี้หน้าส่งสายตาที่แผ่ไปด้วยรังสีอำมหิตให้ ใครไหนเล่าจะยอมทน

“นี่ มันจะเกินไปไหม ทำร้ายร่างกายกันพี่มีสิทธิ์แจ้งความได้นะ” ทนไม่ไหวแล้ว อีขวัญข้าวจะไม่มีทางญาติดีกับอีเด็กนี่เด็ดขาด ไม่เคยมีใครกล้าทำฉันแบบนี้ บอกได้เลยว่าวันนี้จะต้องตายกันไปข้าง

“เชิญจ้า” เนี่ยถ้ามันไปร้องขอคนอื่นมาตบตามันจะเนียนกว่านี้ หากเด็กนี่สำเหนียกดี ๆ คงจะรู้ว่าละครที่พฤกษ์ให้ฉันมาตบตาโคตรจะ

ไม่เนียนเอาซะเลย

แต่น้องมันโง่อย่างที่บอกไว้ตอนแรกอะแหละเลยไม่สังเกต

“เข้าหาผู้ชายในรูปแบบเพื่อน หึ เพื่อนนอนเหรอ” ฟังที่เด็กมันพูด ส่วนมือก็กำหมัดแน่นข่มอารมณ์

ก็เพื่อนจริง ๆ ไง เพื่อนสนิทไม่สามารถจะเลื่อนสถานะไปไหนได้

นี่แหละ

“จอย” เมื่อเห็นว่าฉันกำลังทนไม่ไหว พฤกษ์ก็รีบเรียกชื่อเด็กนี่

สวนขึ้นเสียงเข้ม เหมือนมันเพิ่งตั้งสติได้จึงรีบเดินมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าของฉันทัดหูให้ ถ้าไม่เจอเหตุการณ์แบบเมื่อกี้ หากมันทำแบบนี้ฉันคงจะใจอ่อนระทวย

แต่ในสถานการณ์อย่างนี้น่ะไม่มีใครมาใจอ่อนยวบยาบได้หรอก

มันมีแต่ไฟไหม้หัวแบบโชติช่วงชัชวาล

“ทำแบบนี้ทำไม”

“ก็พี่นัดมาเคลียร์ไม่ใช่เหรอ นี่ไงจอยจะทำให้มันจบ ๆ ไป”

“พี่ไม่ได้บอกว่าจะเคลียร์แบบนี้” โอ๊ยไม่รู้จะคุยอะไรกันเยอะแยะ ส่วนฉันที่เป็นผู้ร่วมชะตากรรมกับไอ้พฤกษ์ได้แต่ยืนนิ่ง ตอนแรกที่นัดแนะกันไว้มันไม่ใช่แบบนี้นี่

จบจากตรงนี้ไปได้พฤกษ์โดนเช่งยับแน่ เจ็บตัวเพราะโดนกระชากหัวแถมยังอายคน

เด็กของไอ้พฤกษ์ไม่พูดอะไร เพ่งเล็งสายตาหันมาที่ฉัน แล้วมันก็เป็นอีกครั้งที่ฉันไม่ได้ตั้งตัว

เพียะ

“ข้าว” พฤกษ์อุทานเมื่อฝ่ามือปะทะเข้าที่ใบหน้าของฉันจนหัน

ใช่ค่ะ เด็กนี่ตบฉัน

และจากนั้นไม่นานก็รับรู้ได้ถึงความเจ็บแปล๊บ และเค็มปะแล้ม ๆ บริเวณมุมปาก

เลือด

“นี่เล่นกันขนาดนี้เลยเหรอ” ยังไม่ทันที่จะได้สวนกลับไป ไอ้พฤกษ์ก็ทำให้ฉันเองโมโหมันอีกรอบ

“ข้าวอย่า”

“พฤกษ์ ปล่อย” กัดฟันพูดจะตรงไปกระชากหัวเด็กนั่นให้ได้

คนอย่างขวัญข้าวไม่เคยทำร้ายใคร เว้นเสียแต่คนนั้นจะเข้ามาหาเรื่องเอง

“น้องมันโมโหอะ”

“เข้าข้าง” โอ้โห ฉันไม่โมโหเลยมั้ง

“อุ๊ป” ยายน้องจอยยกมือปิดปากทำท่าน่าหมั่นไส้ “ผู้ไม่เข้าข้าง แบบนี้ควรพิจารณาตัวเองแล้วนะคะพี่ขวัญข้าว”

“ไอ้พฤกษ์ปล่อย” บอกเมื่อโดนรั้งแน่นกว่าเดิม

“จอยออกไปก่อน พี่ไม่รับประกันถ้าข้าวโมโห”

“ไม่ค่ะ”

“เออดี ถ้าไม่ มึงมาเจอกูเลยมา” พยายามจะหลุดออกจากวงแขนของพฤกษ์ทว่ากลับทำไม่ได้

“ข้าวใจเย็น ๆ” โอโหได้ยินคำนี้หัวไหม้เลย ใจเย็นที่ว่าเหมือนมันกำลังด่าว่าตอนนี้ฉันหัวร้อน

ถ้ามันไม่คิดว่าฉันใจร้อนจะบอกให้ใจเย็นเพื่อ

ฉันดีดดิ้นอยู่อย่างนี้ให้หลุดจนพฤกษ์ตวาดใส่ “ข้าว” มันควรจะตวาดเด็กนั่นสิ ไม่ใช่หันมาว่าฉันที่ถูกกระทำแบบนี้

ฉันหยุดดิ้นแล้วมองหน้ามันอย่างไม่เข้าใจ ข้างนอกอาจจะแสดงออกมานิ่ง ๆ แต่ความจริงใจของฉันกำลังร้องไห้ พฤกษ์มันไม่เคยตวาด

แบบนี้ใส่สักครั้งเลย นี่ฉันช่วยมันและโดนเด็กนั่นทำร้ายให้อับอายแล้วเจ็บตัวเลยนะ

ฉันนิ่งค้างอย่างนั้นราวโดนสะกดให้เป็นหิน ภาพที่มันผละตัวออกเดินไปคว้ามือน้องจอยทำฉันเจ็บ

“จอย มาคุยกับพี่”