บทที่ 3

“โถ่เพื่อน กูก็แค่แกล้งเล่น มึงยังไม่ชินอีกเหรอ”

“มึงก็รู้ ว่ากูไม่ชอบให้จับคู่กูกับเพื่อน ไม่ว่ากับเพื่อนคนอื่นหรือไอ้ข้าว” มันว่าแค่นั้นก็กลับไปนั่งตามเดิม

“พูดนิดพูดหน่อย มึงก็จริงจังไปได้” ไอ้เลโอทำเสียงเง้าหงอด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเก่า ๆ ออกมาจากกระเป๋าซอมซ่อของมัน ใช้มือไถไปเรื่อย ๆ อย่างไม่สนใจอะไรอีก

“กูอธิบายให้มึงฟังไปแล้วนะข้าว มึงจะช่วยกูได้ยัง” ไอ้พฤกษ์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้คว้าหมับที่มือ ส่งสายตาคาดคั้นรอคำตอบ “ช่วยหน่อย”

“ไม่”

“โห มึงจะใจร้ายกับคนหล่อ ๆ แบบกูจริงดิ” มันแกล้งตีหน้าเศร้า แต่บอกได้เลยว่าฉันไม่มีทางใจอ่อนแน่ ๆ

ไม่มีทาง

ฮือ แต่เห็นมันทำหน้าแบบนั้นใครกันที่จะอดใจไหว ทำได้แต่หันไปมองไอ้คีย์คล้ายต้องการขอความช่วยเหลือ แต่ทว่าคนใบหน้าปูนปั้น กลับไม่ได้เสริมทัพให้ฉันอย่างที่ต้องการ

“ช่วยมันไปเถอะ น่ารำคาญ” มันตัดบทแค่นั้น ก่อนที่จะหยิบมือถือขึ้นมาเล่นอย่างไอ้เลโอบ้าง ใช่สิ พวกมันเป็นผู้ชายไม่ได้ต้องมารับเรื่องน่าลำบากใจแบบฉัน นี่คือข้อเสียอย่างที่สองเลยตั้งแต่เป็นเพื่อนกับพวกมัน

ข้อหนึ่งลำบากใจที่เห็นคนที่ชอบอย่างไอ้พฤกษ์ควงสาวไม่ซ้ำหน้าเพื่อศึกษาดูใจ

ส่วนข้อสองคือมาลำบากใจเวลาที่พวกมันร้องขอให้ช่วย แล้วสิ่งที่ขอมันมีแค่ฉันคนเดียวในกลุ่มที่ทำได้…ขอคิดเงินได้ไหม ช่วงนี้ยิ่งร้อน ๆ

แต่จะว่าไปฉันเองไม่มีเพื่อนกลุ่มอื่น ไม่มีเพื่อนผู้หญิง อยู่กับพวกมันเกือบทุกวัน ความกักขฬะก็หลอมจนแทบจะไม่เป็นกุลสตรี กลายเป็นพวกบ้าระห่ำบ้าพลังไปแล้ว แต่อย่างน้อยมันก็ควรเห็นฉันน่าทะนุถนอมไหม

“นะ มึงต้องช่วยกูนะขวัญข้าวเพื่อนรัก” เออเอาเข้าไป ตอนแรกก็ดีหรอกถ้ามันไม่ย้ำคำว่าเพื่อนน่ะ อยากเป็นแฟนเว้ย ไม่ใช่เพื่อนรัก

ฉันก็ไม่สามารถมูฟออนจากมันได้ สาเหตุก็มาจากตกหลุมรักทุกการกระทำของมัน ตกลงไปแล้วไม่พยายามขึ้นมา เต็มใจขาหักว่างั้นเถอะ

“เออ จะให้ช่วยยังไงก็ว่ามา” บอกด้วยความรำคาญ แต่พอหันไปเจอหน้ามันก็ต้องส่ายหัวให้ มันยิ้มกว้างปากแทบจะฉีกถึงใบหู ผิดกับฉันที่ตอนนี้หน้าบึ้งตึงในใจยังคงกังวลกับเรื่องวุ่นวายที่จะตามมา

แถมตามมาเป็นขบวนรถไฟ!

ตกเย็น

ไอ้คนที่ร้องขอให้ฉันช่วยเป็นไม้กันหมาก็ไม่ยอมให้ฉันกลับหอ บอกว่าตอนเย็นต้องเริ่มเข้าแผนการได้แล้ว แผนการที่มันว่าก็คือฉันต้องไปกินข้าวกับมันที่ร้านโปรด

หมายถึง…การโปรดของมันกับเด็กเก่า

ไอ้พฤกษ์เทกแคร์ดูแลฉันอย่างดี เดินเข้าร้านก็คอยประคองทำอย่างกับคนท้องใกล้คลอดไม่ก็คนขาหัก

จะว่าไปก็เหมือนจริง ๆ เพราะฉันพึ่งตกหลุมรักมันซ้ำ ๆ ขาหักต่อไม่ติดสักที

จากนั้นก็เดินไปที่โต๊ะอาหาร มันเป็นคนเลื่อนเก้าอี้ให้นั่ง เรียกได้ว่าดูแลดียิ่งกว่าพนักงานในร้านเสียอีก แอบมีแวบหนึ่งที่รู้สึกอบอุ่นในใจทว่าความเป็นจริงกลับฉุดกระชากให้ลงมาที่เดิม

ฝันสูงไปแล้วขวัญข้าว ทุกอย่างที่พฤกษ์มันทำ เป็นเพราะมันต้องการใช้งานไม่ได้อยากดูแลจริง ๆ คิดก็น่าหมั่นไส้ ดูแลเก่งแบบนี้สินะสาว ๆ แย่งเข้าหา

จะว่าไปยายน้องจอยนี่ก็ไม่ฉลาดจริง ๆ ที่เทคนแบบพฤกษ์ได้

“พฤกษ์ กูกินเองได้” ฉันส่งสายตาดุ ๆ เมื่อมันหั่นสเต๊กจากจานของตัวเองพร้อมกับใช้ส้อมจิ้มเนื้อที่สุกอยู่ในขั้นมีเดียมแรร์ ทำท่าจะป้อนเข้า

ปากฉัน

“เอาน่าอ้าปาก กิน ๆ ไปจะได้ดูเหมือนคู่รักกันจริง ๆ” คู่รักมันกล้าใช้คำนี้ออกมาได้ยังไง ถ้าไม่ติดว่ายังแสดงละครเป็นแฟนแสนดีของมัน ฉันคงจะต้องอ้วกออกมาแน่ ๆ

“มันเกินไปไหม”

“อ้าปากสิครับ…เบ๊บ” เมื่อมันเรียกฉันแบบนั้นทำเอาฉันใบ้กิน

นั่นมันคำที่ฉันตั้งปฏิญาณเอาไว้ว่าถ้ามีแฟน ฉันจะเรียก

แล้วดูสิ่งที่มันทำสิ มันเล่นกับหัวใจเพราะประโยคต่อมามันบังคับให้ฉันเรียกมันเหมือนกัน “ไหนมึงลองเรียกเบ๊บดูซิ”

“เบ๊บพ่อง” มันก็รู้ว่าคำนี้ฉันจะเอาไว้เรียกคนพิเศษ เคยมี

ครั้งหนึ่งที่ไอ้เลโออยู่ในช่วงจีบน้องพระพายใหม่ ๆ ตอนนั้นมันบอกว่าถ้าได้คบมันบอกจะเรียกน้องว่า “ฮันนี่” แล้วจู่ ๆ มันก็วนถามเพื่อนในกลุ่ม ว่าจะเรียกแฟนว่าอะไร

แปลกที่มันถาม แต่จะแปลกมากกว่าที่พวกเราทุกคนพร้อมใจกันตอบมันในเรื่องไร้สาระ อาจจะเป็นเพราะกลุ่มฉันเองไม่มีสาระนั่นแหละ

เลยคุยกันได้ทุกเรื่อง

ไอ้คีย์บอกว่าจะเรียกแฟนว่า ‘ที่รัก’

…ส่วนฉันกับไอ้พฤกษ์ตอบพร้อมกัน ว่า ‘เบ๊บ’

“ไหนมึงลองเรียกเบ๊บดูซิ” มันยิ้มทะเล้น ฉันก็แอบคันยุบยิบ

ในหัวใจเหมือนกัน ถ้ามีโอกาสได้เรียกมันว่าเบ๊บคงจะดี

“ฮึ กูเอาไว้แฟน” สรุปสมองกับหัวใจก็ทรยศกันเอง สมองไม่รักดี

ทำให้โอกาสที่มีหายวับ จากนี้ก็ไม่รู้ว่าจะได้มีโอกาสเรียกอีกหรือเปล่า

น่าเสียดาย