บทที่ 5

“จอย มาคุยกับพี่”

“ปล่อยจอย”

“มาคุยกับพี่…ข้างนอก” ไอ้พฤกษ์ทำเสียงแข็งจ้องเขม็ง พร้อมดึงออกไปนอกร้าน

ใจจริงฉันอยากตามไปตบเพื่อเอาคืน แต่ขาดันก้าวไม่ออก ตกใจ

ไม่เข้าใจ น้อยใจ ความรู้สึกมันผสมปนเปไปหมด

ทรุดตัวลงเก้าอี้พยายามพร่ำบอกตัวเองให้ใจเย็นลง แล้วท่อง

“น้องมันไม่รู้ น้องมันไม่รู้” พร้อมสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วค่อย ๆ พ่นลมหายใจออก ทำอยู่แบบนี้นานสองนานจนไอ้พฤกษ์เดินกลับเข้ามาคนเดียว

นั้ฉันตั้งสติอยู่นานจนมันกลับมา แล้วจะต้องเผชิญหน้าทั้งที่ยังโกรธจนตัวสั่น จิกเล็บที่มือแน่นไม่ให้โวยวาย

“เป็นไงบ้างข้าว” มันเดินมายืนตรงหน้า จะให้ตอบอะไร บอกว่าเจ็บมากงี้เหรอ

เเผลที่ปากแตกยังไม่เจ็บเท่าใจที่เห็นมันเข้าข้างคนผิด

“อย่านิ่งแบบนี้ดิ โกรธเหรอ” จับที่ใบหน้าของฉันใช้นิ้วลูบไล้

ตรงแผล “เจ็บไหม ขอโทษที่ให้รอ”

“มึงอย่ามายุ่งกับกูพฤกษ์ แล้วที่กูนั่งอยู่ตรงนี้ก็ไม่ได้รอมึงนะ”

แค่กำลังตั้งสติอยู่ ตอนแรกกะว่าจะกลับเลยด้วยซ้ำ

“โกรธใช่ไหม”

“มึงคิดว่ากูควรรู้สึกยังไง ที่โดนตบแล้วคนที่ให้มาช่วยก็ดันเข้าข้างมันอะ มีอะไรเดือดร้อนจะไม่ช่วยมึงแล้ว กูเหนื่อย” คำสุดท้ายถูกเปล่งออกมาเสียงดังพร้อมน้ำตาที่ไหลลงอย่างห้ามไม่ได้

เหนื่อยจริง ๆ นะที่ต้องทำเป็นเพื่อนที่แสนดีคอยซัปพอร์ตคนที่

ชอบในทุก ๆ ทางน่ะ หลายเรื่องที่เจ็บแทบทนไม่ไหวแต่ต้องฝืนยิ้ม พูดจาหยอกล้อให้เป็นปกติที่สุด

โคตรจะเก่งเลย

“ขอโทษ” มันทำสีหน้าสำนึกผิด ในเมื่อตกลงที่จะช่วยมันเกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดแบบนี้ฉันก็คงว่าอะไรมันไม่ได้ใช่ไหม “พฤกษ์ขอโทษนะครับ”

มันว่าขณะที่ลงไปนั่งคุกเข่าคว้ามือฉันไปกุมไว้

“ทำอะไร”

“ขอโทษไง ขอโทษที่ลากข้าวมาเจ็บตัวแบบนี้”

“เจ็บตัวไม่เท่าไหร่” น้ำตาไหล่ลงมาเฉย ไม่มีแล้วสินะขวัญข้าวคนที่เข้มแข็งคนเดิม เออ ดี เสียน้ำตาเพราะผู้ชาย “เจ็บใจวะ เจ็บใจที่มึงปลอบคนที่เลือกจะตัดไปแล้ว เจ็บใจที่มึงทิ้งกูไว้แบบนี้”

“ขอโทษครับ เมื่อกี้รู้ว่าตวาดจนข้าวตกใจ” ตอนขอโทษมันดูพูดเพราะขึ้นมาเยอะเลย ใจอ่อนดีไหม “แต่ที่ทำเพราะอยากให้ตั้งสติ เห็นนะว่ากำลังโกรธจนแทบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่อะ พฤกษ์กลัวว่าข้าวจะทำร้ายน้อง”

“ห่วงขนาดนี้ เคลียร์กันดีกันแล้วสิ สุดท้ายกูก็เป็นหมา”

“ไม่ใช่ ข้าวก็รู้ตัวนี่เวลาตัวเองโกรธจัดเป็นไง” อันนี้ก็พอรู้ตัวเอง เคยมีครั้งหนึ่งตอนปี 2 ฉันโกรธรุ่นพี่ที่เข้ามาลวนลาม ไม่ต้องถึงมือ

ไอ้สองเสือหนึ่งโบ้ ฉันก็จัดการผู้ชายตัวเท่าควายให้ลงไปกองที่พื้นได้ “พฤกษ์กลัวน้องเลี้ยงไม่โต”

คำพูดของมันทำให้สบายใจมากขึ้น มันไม่ได้เข้าข้างเด็กนั้นแล้ว

แต่กำลังห้ามศึกระหว่างแฟนปลอม ๆ และแฟนเก่าต่างหาก

“หายโกรธนะ”

“อืม” พยักหน้าให้ แต่ก็ยังโมโหเด็กนั่นไม่หาย

“อยากกินอะไรอีกไหม”

“สภาพกูเป็นขนาดนี้คงจะกินอะไรลงอยู่หรอก”

“นั่นดิ” มันยกมือขึ้นเกาหัวพร้อมกับยิ้มแหย ๆ เออ เอาสิ มันทำให้โกรธขนาดนี้ยังมองว่าสิ่งที่มันทำโคตรจะน่ารักเลย “งั้นกลับเลยไหม เดี๋ยวกูไปส่ง”

“อืม” จากนั้นมันก็เดินอ้อมมาคว้ากระเป๋าสะพายของฉันไปถือเอาไว้เอง สองเท้ายาว ๆ เดินนำไปที่รถเพื่อจะไปส่งฉันที่หอ

ระหว่างทางเราไม่ได้พูดอะไรกันมาก เหตุเพราะฉันยังรู้สึกไม่หายโกรธร้อยเปอร์เซ็นต์นั่นแหละ แต่ทำไงได้บอกว่าไม่โกรธมันไปแล้วทำได้เพียงจัดการความรู้สึกตัวเองเงียบ ๆ

ระหว่างทางมันก็แวะซื้อยาในร้านที่เป็นทางผ่าน อยู่ไม่ใกล้

ไม่ไกลจากหอพักนัก “อะ เอาไว้กินกับทา” เมื่อมันขึ้นรถมาได้มันก็ยื่นถุงกระดาษที่คาดว่าน่าจะมียาที่มันบอกอยู่ข้างในให้ แววตาของมันบ่งบอกว่ามันห่วงจริง ๆ

“ขอบใจ”

“กูต่างหากที่ต้องขอบใจ แล้วก็ขอโทษด้วยที่เรื่องมันเป็นแบบนี้”

“ช่างมัน กูไม่คิดอะไรแล้ว” ฉันไม่ติดใจเอาความอะไร ถือเสียว่าช่วยกัน พยายามปลอบใจตัวเองว่าน้องมันไม่รู้ หากเป็นตัวฉัน ฉันคงจะทำอย่างที่น้องมันทำเหมือนกันนั่นแหละ

“ว่าแต่ทาเองได้ไหม” ฉันนิ่งเงียบไม่ได้ตอบ ทว่ามันกลับแย่ง

ถุงยาในมือไป “เดี๋ยวทาให้ดีกว่า”

พฤกษ์แกะกล่องยา บีบใส่นิ้ว ส่วนฉันตาโตเมื่อมันรั้งคอเข้าไปหา “ขยับมาดี ๆ ดิ มองไม่เห็น”

แสงไฟในรถสลัว ๆ ดีแล้วที่ไม่สว่างมากไปกว่านี้ หากสว่างมีหวังพฤกษ์มันคงเห็นใบหน้าที่แดงเถือกของฉัน

…แก้มร้อนขนาดนี้ ไม่แดงสิแปลก

“เสร็จยังอะ” สัมผัสแผ่วเบาที่ปลายนิ้วทำหัวใจเต้นเร็วระรัว กลัวว่าอีกคนจะได้ยินเสียงหัวใจ

ใกล้กันขนาดนี้ จะได้ยินไหมนะ

“เสร็จแล้ว มันจะช้ำไหมข้าว” เสียงพฤกษ์ดูสั่น ๆ ไม่เคยได้เห็น

มุมนี้เลย

“คงนิดหน่อยแหละ”

“ขอโทษ” ไม่รู้ว่านี่เป็นคำขอโทษครั้งที่เท่าไหร่ มันพูดจนฉันเองรู้สึกผิดตามไปด้วยเลยเนี่ย

“พอแล้ว ไม่ต้องพูดเรื่องนี้แล้ว”

“โอเคครับ”