บทที่ 6

“โอเคครับ” ว่าจบก็ละสายตา จัดการเก็บยาไว้เหมือนเดิม แล้วตรงกลับหอพักของฉัน

เพียงไม่นานนักรถหรูของมันก็มาจอดยังหน้าหอพักของฉัน

ฉันบอกลาเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ ค่อย ๆ ก้าวลงมา แล้วรีบเดินขึ้นหอ

ทันทีที่เดินเข้าห้องมาได้ฉันเหวี่ยงกระเป๋าลงบนโต๊ะหนังสือ

ลากเก้าอี้ออกมานั่ง พร้อมรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดยุกยิกเพื่อไลน์บอกเจ้าของร้านที่ฉันทำงานอยู่

วันนี้ฉันคงไปทำงานพิเศษไม่ได้แล้ว ออ ลืมเล่าไปว่าฉันน่ะทำงานพิเศษอยู่ร้านพี่ภีม ตอนนี้ก็ทำมาได้เกือบ ๆ เดือนแล้วโดยที่เพื่อน ๆ ในกลุ่มไม่มีใครรู้เลยสักคน ต้นเหตุก็เพราะฉันเป็นคนปกปิดเอาไว้เอง

ใครจะอยากเล่าให้เพื่อนฟังว่าตอนนี้ฐานะทางบ้านของตัวเองกำลังเข้าขั้นวิกฤต เพิ่งรู้มาไม่นานว่าแม่นั้นเอาที่บ้านไปจำนองเอาไว้กับเถ้าแก่เฮง เพื่อนำเงินมารักษาพ่อ

ก่อนหน้านี้ถลุงเงินไปเยอะทำให้ฉันต้องมาทำงานพิเศษทุกวันหลังเลิกเรียน เพราะไม่อยากให้แม่ลำบากคนเดียว เมื่อก่อนที่บ้านมีเงินเก็บ

ทว่าตอนนี้ไม่มีแล้วเพราะกิจการซักรีดของแม่ลูกค้าเริ่มน้อยลง เดี๋ยวนี้คนหันมาใช้ตู้หยอดเหรียญกันหมด

ที่บ้านของฉันไม่ได้ร่ำรวยอะไร ฐานะกลาง ๆ ครอบครัวหาเช้ากินค่ำ แม่เปิดกิจการเล็ก ๆ เป็นร้านซักรีด กว่าจะได้เงินมาแต่ละบาทก็ทำเอาแม่เลือดตาแทบกระเด็น

ส่วนฉันก่อนหน้านั้นก็ใช้เงินอย่างไม่คิด ไม่อยากให้แม่เหนื่อยเลยเปลี่ยนตัวเอง

ดูเป็นลูกที่กตัญญูเป็นที่สุด

ส่วนเรื่องที่ทำไมไม่บอกเพื่อน ก็แหงแหละหากมีใครในกลุ่มรู้ ก็คงยื่นมือเข้ามาช่วย ซึ่งนั่นฉันขอเอาไว้เป็นตัวเลือกสุดท้ายดีกว่า อย่างน้อยฉันก็ขอลองทำด้วยความพยายามของตัวเองก่อน

เมื่อไลน์บอกพี่ภีมเสร็จแล้ว ตั้งถ้าจะลุกออกมาจากเก้าอี้ แต่ยัง

ไม่ทันที่จะได้เดินออกมาอย่างที่ตั้งใจ เสียงของโทรศัพท์มือถือก็สั่นเครืออยู่บนโต๊ะ

เดาได้ไม่ยากว่าคนที่โทรเข้ามาก็คงเป็นเจ้าของร้าน รายนั้นเป็นห่วงลูกน้องอย่างกับอะไร เมื่อฉันไลน์ไปว่าไม่สบาย แน่นอนว่าเขาคงจะโทรมาสอบถามอาการ

ฉันเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดมองหน้าจอ และเป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริง ๆ

“สวัสดีค่ะพี่ภีม” ฉันกรอกเสียงหวานส่งให้ปลายสาย และหลังจากนั้นน้ำเสียงที่ดูเป็นห่วงเป็นใยก็ถามขึ้นมารวดเร็ว

(น้องข้าวเป็นยังไงบ้าง กินยาหรือยัง)

“เรียบร้อยแล้วค่ะ เข้าไม่ได้เป็นอะไรมากแค่ปวดหัว” ฉันแสร้งบอกออกไป ไม่ได้ตั้งใจที่จะโกหก แต่จะให้บอกไปตรง ๆ โดนเด็กของไอ้พฤกษ์ตบจนออกไปพบเจอโลกภายนอกไม่ได้ก็ใช่เรื่อง

(หิวไหมคะ ให้พี่ซื้อข้าวไปให้ไหม)

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ภีม พอดีว่าข้าวกินแล้ว ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ” รีบตอบคนใจดีออกไปอย่างเกรงใจ ตั้งแต่ได้เข้าไปทำงานที่ร้านของพี่ภีม

ไม่มีครั้งไหนเลยที่เจ้าของร้านแบบเขา จะทำให้ฉันอึดอัด

กลับกันเขานั้นเอาใจใส่พนักงาน ถ้าไม่เห็นว่าเขาดูแลเอาใจใส่

แบบนี้กับทุกคนก็คงเข้าข้างตัวเองไปแล้ว ว่าเขารู้สึกดีกับฉัน

“ขอโทษด้วยนะคะที่ข้าวลากะทันหัน” แอบรู้สึกผิดเหมือนกันปกติที่ร้านกาแฟตอนเย็น จะไม่มีพนักงานอยู่เยอะจะมีก็แค่ฉันและพี่คีย์ และน้องปลื้มอยู่ด้วยกันเพียงสามคน

(ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยววันนี้พี่อยู่ร้านกับน้องปลื้มเอง งั้นพี่ไม่กวนแล้วนะ น้องข้าวพักผ่อนเถอะ)

“ค่ะ” หลังจากนั้นพี่ภีมวางสายไป ฉันจึงเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่ออาบน้ำ สภาพฉันในตอนนี้ไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำเลยสักนิด นี่แค่ไปกินข้าวเป็นแฟนปลอม ๆ กับไอ้พฤกษ์ยังเหนื่อยขนาดนี้

ถ้าเป็นจริง ๆ …จะเหนื่อยกับผู้หญิงของมันขนาดไหน

พาร์ตพฤกษ์

เมื่อส่งขวัญข้าวเสร็จเรียบร้อย ผมขับรถกลับ แล้วเข้ามาจอดที่

โรงจอดรถภายในบ้าน ก่อนหน้านี้ในหัวของผมมีแต่เรื่องของขวัญข้าวเต็มไปหมด เหตุเพราะผมร้องขอให้เพื่อนสนิทคนนี้เป็นไม้กันหมา ไม่สิเป็นแฟนกันสาว ๆ ให้ ซึ่งงานหนักมันก็อยู่ตรงสาวคนนั้นคือน้องจอย

น้องจอยเด็กดีของ ไอ้ข้าว…ที่ตอนนี้มันน่าจะเปลี่ยนความคิดไปแล้ว

วินาทีแรกที่เห็นน้องจอยยกแก้วน้ำขึ้นมาสาดใส่หน้าของ

ขวัญข้าว ขนทั้งตัวของผมลุกพรึบ ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะทั้งในใจภาวนาขอให้ข้าวไม่โกรธ

…ใครไม่โกรธก็บ้าแล้วเพราะฉากต่อมาน้องมันก็กระชากผมของ

ไอ้ข้าวจนหน้าหงาย

เมื่อได้สติผมจึงรีบลุกขึ้น เพื่อเจรจากับน้อง แต่ก็นั่นแหละสไตล์น้องมัน ยอมที่ไหน อีกทั้งยังไม่ทันที่จะได้พูดจากันรู้เรื่อง น้องมันเหวี่ยงฝ่ามือปะทะเข้าที่ใบหน้าของคนที่ผมไหว้วานให้เป็นแฟนปลอม ๆ เมื่อตอนกลางวัน เลือดที่มุมปากของข้าวทำผมใจชาวาบ ใจนึกเป็นห่วงว่าจะเจ็บมากหรือเปล่า แต่อีกใจก็ห่วงน้องจอยในฐานะคนเคยรู้จักกัน…ถึงจะรู้จักไปถึงไหนต่อไหนแล้วก็เถอะนะ

ถ้าข้าวโกรธคือมันไม่รับรู้โลกภายนอก ขาดสติ กลัวว่าน้องจอยจะตายเสียก่อน

แต่ก่อนที่จะเกิดเรื่องบานปลายมากกว่าเดิมในขณะที่ทั้งคู่กำลังเกิดสงคราม…ผมเลยได้ตวาดข้าวเพื่อดึงสติ

แต่ลืมคิดไปว่ามันคงจะใจเสีย