Chapter 3: The Mask Returns

Mariz’s Point of View

Pagpasok ko pa lang sa loob ng emergency room, agad kong nakita si Doc Bea. Matagal na kaming magkakilala, matalik kong kaibigan at siya rin ang laging nag-aasikaso sa akin simula pa noong una kaming ikasal ni Lance. Siya lang ang taong pinagkakatiwalaan ko nang lubusan, at siya lang din ang alam ko na maniniwala at tutulong sa akin sa sitwasyong ito. Nakita niya ang pagmamadali nila Lance at Mommy Elena na ibaba ako mula sa sasakyan, at naramdaman niya agad na may mali sa ikinikilos nila.

Pagkasara ng pinto at naiwan kaming dalawa lang, napaupo ako agad sa kama at biglang tumahan ang aking pag-arte. Pinunasan ko ang mga luha sa aking pisngi at tinitigan ko siya nang seryoso. Nagulat siya nang makita akong maayos at walang kahit anong senyales ng matinding sakit, lalo na’t puno ng dugo ang suot kong damit.

“Mariz? Anong ibig sabihin nito? Akala ko ba—” gulat na tanong niya habang lumalapit para suriin ako.

Huminga ako nang malalim, pilit na kinakalmahan ang sarili ko bago ko siya tinitigan nang diretso sa mata. “Doc Bea, makikinig ka ba sa akin? At tutulungan mo ako? Kailangan kita ngayon higit pa sa dati.”

Nakita ko ang pagbabago sa mukha niya—mula sa pagkagulat ay napalitan ng pag-aalala at pag-unawa. Alam niyang hindi ako gagawa ng ganitong bagay kung walang mabigat na dahilan. “Sige, ano ‘yun? Sabihin mo sa akin. Nandito lang ako.”

“Wala po akong masamang nangyari sa akin, at lalong lalo na sa bata,” panimula ko, at naramdaman ko ang muling pagpatak ng luha ko, pero sa pagkakataong ito ay dahil sa sakit na alam ko lang. “Peke lang ang dugong ito. Sinadya kong mahulog sa hagdan kanina… para lang marinig ko ang totoo nilang kulay. At tama ako, Doc Bea. Tama ang hinala ko.”

Napabuntong-hininga siya at umupo sa tabi ko, hinawakan ang kamay ko para pakalmahin ako. “Ano bang nangyari, Mariz? Bakit mo nasabi ‘yan?”

Nagkwento ako sa kanya. Isinumbong ko ang lahat ng narinig ko noong nakaraang araw—ang pag-uusap nila Lance at ng nanay niya, ang tungkol sa katotohanan kung paano nabuo ang bata, ang panloloko, at ang dahilan kung bakit lang nila ako pinanatili sa buhay nila. Nagkwento rin ako tungkol sa mga salitang binitiwan nila kanina habang papunta kami dito sa ospital. Ang mga salitang parang kutsilyong tumatarak sa puso ko, na mas gugustuhin pa nilang mamatay ako basta’t ligtas lang ang dinadala ko.

Habang nakikinig si Doc Bea, kitang-kita ko ang galit at awa sa mukha niya. Alam niya kung gaano ko kamahal si Lance at kung paano ko ibinigay ang lahat para sa pamilyang ito. Kaya hindi nakapagtataka na nainis siya nang sobra sa narinig niya.

“Kaya ito na ang hihingin kong tulong sa’yo, Doc,” dugtong ko nang humupa na ang emosyon ko. “Gusto ko… kapag lumabas ka para kausapin sila… sabihin mong maayos ang bata. Sabihin mong ligtas at walang masamang nangyari sa kanya, at kahit ako ay ayos lang din, kailangan lang ng pahinga. Gusto kong makita kung paano sila magbabago ngayong malaman nilang buhay at ligtas pa rin ang bagay na kailangan nila. Gusto kong makita kung paano ulit silang magsuot ng maskara at magkunwaring mabait at mapagmahal.”

Tinitigan niya ako nang mabuti, parang sinusukat kung desidido ba talaga ako sa gagawin ko. Pagkatapos ng ilang sandali, tumango siya nang dahan-dahan at hinigpitan ang hawak sa kamay ko.

“Sige, Mariz. Gagawin ko ‘yan para sa’yo. Pero mag-ingat ka, ha? Alam mo naman kung gaano kasama ang mga taong ganyan. Handa ka ba sa makikita at maririnig mo?”

Tumango ako at pilit na ngumiti, kahit alam kong mapait ang ngiting ‘yun. “Handa na ako, Doc. Matagal na akong handa. Wala na silang maibibigay na sakit na mas higit pa sa nalaman ko na.”

Agad siyang kumilos, kinuha ang ilang gamit at sinuri ako nang panandalian lang para magmukhang kapani-paniwala. Pagkatapos ay nagpaalam na siya para lumabas at kausapin ang dalawang taong naghihintay sa labas. Naiwan akong mag-isa sa kwarto, nakahiga sa kama at nakatitig lang sa kisame. Kinakabahan ako, oo. Pero mas nangingibabaw ang galit at pagnanais kong malaman kung gaano sila kabilas magpalit ng anyo.

Ilang minuto ang lumipas, at narinig ko ang pagbukas ng pinto. Kasabay nito ay ang malakas na yabag ng mga paa papasok sa kwarto. Si Lance at si Mommy Elena.

Nang tumingin ako sa kanila, gulat ako… pero hindi dapat. Dahil ang mga mukhang kanina lang ay puno ng galit, inis, at pagkadismaya, ay biglang nagbago. Nawala ang mga kunot sa noo nila, nawala ang matatalim na tingin, at napalitan ito ng mga mukhang nag-aalala, malambing, at puno ng pagmamahal. Parang hindi sila ‘yung mga taong nagsabing wala akong halaga kanina lang. Parang hindi sila ‘yung mga taong nagsabing matutuwa pa sila kung ako na lang sana ang nawala.

Agad na lumapit si Lance sa akin, mabilis pa sa alas-kwatro, at lumuhod sa tabi ng kama ko. Hinawakan niya ang kamay ko at hinalikan ito nang paulit-ulit. Ang mga mata niya ay puno ng luha—luha ba talaga ‘yan o arte lang ulit?

“Mariz… Asawa ko… salamat sa Diyos! Salamat at ayos lang kayo!” sabi niya na parang halos maiyak sa tuwa. Ang boses niya ay puno ng lambing na matagal ko nang hindi naririnig. “Nang sabihin ni Doc Bea na ayos ang bata at ligtas ka… parang nabunutan ako ng tinik sa dibdib. Akala ko… akala ko mawawala na ang lahat.”

Sumunod naman si Mommy Elena, lumapit din at hinaplos ang buhok ko nang dahan-dahan. Ang ngiti niya ay napakatamis, parang isang mapag-arugang ina. “Ay, buti naman talaga at maayos ka na, apo. Nalaglag ang puso ko sa kaba kanina. Grabe, kung may nangyari man sa inyo, hindi ko na alam ang gagawin ko. Mahal na mahal namin kayo ng anak ko, alam mo ‘yan, di ba?”

Nakikinig lang ako sa kanila habang pilit na pinapanatili ang ekspresyon ng mukha kong mahina at pagod. Ang sakit sa dibdib ko ay parang lumalala sa bawat salitang binibitawan nila. Mahal namin kayo. Nag-alala kami. Salamat at ligtas kayo.

Kung hindi ko narinig ang mga sinabi nila kanina habang papunta kami dito, maniniwala talaga ako. Kung hindi ko nalaman ang katotohanan tungkol sa plano nila, iisipin ko na ang mga ito ay tunay at galing sa puso. Pero ngayon? Ang bawat salita nila ay parang basura sa pandinig ko. Alam ko na ang totoo. Alam ko na ang dahilan ng bigla nilang pagbabago.

Lumapit lalo si Lance at hinaplos ang mukha ko, ang mga kamay na kanina lang ay magaspang at puno ng galit nang hawakan ako. “Pasensya ka na kung nagalit ako kanina, Mahal. Sobrang natakot lang talaga ako. Alam mo naman kung gaano kahalaga sa akin ang buhay niyo pareho, di ba? Hindi ko kakayanin kung may mangyaring masama sa inyo. Nagsalita lang ako ng masama dahil sa takot at kaba. Patawarin mo ako, ha? Huwag kang magtatampo.”

Tumingin ako sa kanya, diretso sa mga mata niya, at nakita ko ang luma kong repleksyon—ang Mariz na tanga at madaling maniwala. Gusto kong isampal sa mukha niya ang lahat ng sinabi niya kanina. Gusto kong itanong, ‘Hindi ba’t sabi mo kanina, wala akong halaga kung wala ang bata? Hindi ba’t sabi mo itatapon mo lang ako?’ Pero pinigilan ko ang sarili ko. Hindi pa panahon. Hindi pa tapos ang laro.

“Alam ko naman po ‘yun, Lance… alam ko po,” sagot ko nang mahina, habang pilit na pinipigilan ang galit na umaakyat sa lalamunan ko. “Naintindihan ko po na nag-alala lang kayo. Pasensya na rin po… pasensya na kung naging pabaya ako at nagdulot ng gulo.”

Umiling siya agad at niyakap ako nang mahigpit, halos masaktan na ako sa higpit nito. “Huwag mong sabihin ‘yan. Wala kang kasalanan. Ang mahalaga, ligtas kayo. Ligtas ang baby natin. Mahal na mahal ko kayo, Mariz. Hinding-hindi ko hahayaang may masamang mangyari sa inyo.”

Sa likuran naman namin, narinig ko ang boses ni Mommy Elena, puno ng kagalakan ngayon kumpara sa boses niyang puno ng pagkasuklam kanina lang. “Oo nga naman. Hayaan mo, pag-uwi natin, ipaghahanda kita ng lahat ng masustansyang pagkain. Dapat doble ang ingat natin simula ngayon. Mahalaga ang bawat araw para sa paglaki ng apo ko… eh ng anak niyo pala.”

Napatingin ako sa kanya. Nakangiti siya nang malaki, ang mga mata niyang kanina lang ay puno ng pagkamuhi sa akin, ngayon ay puno ng pag-asa at saya. Ang saya dahil buhay pa rin ang susi sa yaman at kapangyarihan na inaasam nila. Ang saya dahil hindi nasayang ang plano nila.

“Mariz, alam mo ba kung paano kami kinabahan ni Mommy mo kanina?” kwento pa ni Lance habang inaayos ang kumot sa akin, parang pinakamaalagang asawa sa buong mundo. “Hindi kami mapakali sa labas. Paulit-ulit kong dasal na sana ay maging maayos ang lahat. Handa akong gawin ang lahat, ibigay ang lahat, para lang sa inyo. Ikaw at ang bata ang buhay ko, tandaan mo ‘yan.”

Napaluha ako ulit, pero hindi dahil sa kilig o saya. Kundi dahil sa awa sa sarili ko. Dati, ito ang mga salitang pinakahihintay ko. Ito ang mga salitang nagpapasaya sa akin. Pero ngayon, alam ko na ang tunay na kahulugan nito. Kapalit lang ako. Gamit lang ako. At ang pagmamahal na ipinapakita nila ay nakatali lamang sa buhay ng batang dinadala ko—ang batang alam kong hindi naman talaga galing kay Lance, pero kailangan nila para sa sarili nilang kapakinabangan.

“Salamat… Lance… salamat po Mommy Elena,” bulong ko habang nakayuko, para hindi nila makita ang matinding galit at paghamak sa mga mata ko. “Salamat po sa pagmamahal at pag-aalala niyo.”

“Wala ‘yun, anak. Tungkulin namin ‘yan. Pahinga ka lang dito, babantayan ka namin,” sagot ni Mommy Elena sabay tapik sa kamay ko. “Basta tandaan mo, Mariz, ingatan mo ang sarili mo at lalo na ang bata. Dahil kapag lumabas na ‘yang apo ko, siya ang magiging pinakamaswerteng bata sa mundo. At ikaw naman… ikaw ang pinakamaswerteng asawa at manugang, dahil mahal na mahal ka namin.”

Narinig ko ang bawat salita, at bawat isa ay tumatatak sa isipan ko. Ang bilis nilang magbago. Parang isang palabas sa teatro, sa isang pitik lang ng daliri, nagbago na ang takbo ng kwento. Ang halimaw na nakita ko kanina ay nagbalik na ulit sa pagiging anghel. Pero alam ko na. Alam ko na kung sino talaga sila sa likod ng mga ngiti at matatamis na salita.

Tumingin ako kay Lance na nakatitig sa tiyan ko na parang napakahalagang kayamanan. Ang lalaking ito… ang akala ko prinsipe ko… siya pala ang demonyong nagbalat-kayo. At ang nanay niya? Ang babaeng akala ko pangalawa kong ina? Siya ang punong-abala sa pagwasak ng dignidad ko.

Pero ayos lang. Hayaang magkunwari sila. Hayaang isipin nilang nanalo sila dahil ligtas pa rin ang inaakala nilang tagapagmana. Dahil habang sila ay masaya at kampante, dahan-dahan kong binubuo ang plano ko.

Hindi pa tapos ito. Sa katunayan, ito pa lang ang simula ng tunay na laro. Ang laro kung saan ipapakita ko sa kanila na hindi lang sila ang marunong manloko. Ipaparanas ko sa kanila ang lahat ng sakit, takot, at kahihiyang ipinaranas nila sa akin. Gagawin kong panakot sa kanila ang batang ito na gustong-gusto nila. At sa oras na handa na ako… babawiin ko ang lahat ng meron sila, at iiwan ko silang wala nang matira, katulad ng ginawa nila sa akin.

Ngayon, nakikita ko na nang malinaw ang lahat. Ang bawat ngiti nila ay patibong, ang bawat haplos ay kasinungalingan, at ang bawat salita ay nakakabit sa kondisyon.

‘Buhay ang bata, kaya mabait kami. Ligtas ang bata, kaya mahalaga ka.’

Pero huwag silang mag-alala. Ibabalik ko lang naman sa kanila ang lahat ng ito. Pakikitaan ko sila ng kabutihan at pagmamahal… hanggang sa dumating ang araw na ipapakita ko sa kanila ang katotohanan na matagal ko nang alam. At sa araw na ‘yun, babalik sa kanila ang lahat ng sinapit ko, mas matindi pa sa inaakala nila.

Ngumiti ako nang matamis sa kanila, habang ang puso ko ay puno na ng matinding poot at determinasyon. “Pahihingahin ko na po ang sarili ko. Salamat po ulit sa lahat.”

“Sige, Mahal. Nandito lang kami. Magpahinga ka lang,” sagot ni Lance sabay halik sa noo ko.

Habang nakapikit ako at nagkukunwaring natutulog, narinig ko silang nagbubulungan sa gilid—masaya, kampante, at puno ng pag-asa sa hinaharap na akala nila ay hawak nila sa kanilang mga kamay.

Hindi nila alam… na ang hinaharap na ‘yun… hawak ko na ngayon sa akin. At sisiguraduhin kong hindi magiging ayon sa plano nila ang lahat.