Chapter 2: Playing Their Game

Mariz’s Point of View

Ilang araw na ang lumipas mula noong narinig ko ang lahat. Sa bawat oras na kasama ko sila Lance at ang nanay niya, parang pinupunit ang puso ko nang paulit-ulit. Ang tamis ng mga salita nila, ang lambing na ipinapakita nila—lahat ‘yun ay nagmistulang lason para sa akin. Pero hindi na ako ‘yung Mariz na kilala nila. Wala na ‘yung Mariz na inosente, puno ng pagmamahal, at madaling dayain.

Ang dating sakit na nararamdaman ko ay napalitan na ng matinding galit at poot. Kung paano nila ako niloko at ginamit, babawiin ko rin ‘yun sa kanila. Sabi nga ni Lance, kailangan lang nila ang bata para sa mana at posisyon niya. Sabi nila, wala akong halaga. Sabi nila, madali lang akong kontrolin. Sige, ipapakita ko sa kanila kung paano maglaro ang taong tinapakan nila.

Ginawa ko na ang plano ko. Gumawa ako ng pekeng dugo gamit ang mga bagay na nakita ko sa kusina, sapat para magmukhang totoo at nakakatakot tignan. Ito ang magiging simula ng pagganti ko. Gusto kong maramdaman nila ang takot at sakit na naramdaman ko. Gusto kong marinig mismo sa kanilang bibig kung ano ba talaga ang halaga ko sa paningin nila ngayong wala na ang bagay na kailangan nila.

Nasa hagdanan ako ngayon, dahan-dahang umaakyat pabalik sa kwarto habang naririnig ko ang boses nilang nag-uusap sa ibaba. Hinihintay ko lang ang tamang oras. Nang masiguro kong pareho silang nakatingin sa direksyon ko, huminga ako nang malalim, at sa isang iglap… pinalabas ko ang pekeng dugo sa damit ko, sapat para kumalat sa hita ko at sa sahig, tapos sadyang nawalan ng balanse at nahulog ako pababa ng ilang baitang ng hagdan.

BLAG!

Napadaing ako nang malakas, hindi dahil sa nasaktan ako nang sobra, kundi para mas lalo nilang isipin na totoo ang nangyayari.

“AAAAH! Ang baby ko! Tulong!” sigaw ko habang kunwaring namimilipit sa sakit at hawak-hawak ang tiyan ko. Puno na ng pula ang paligid ng pwetan at hita ko, parang talagang malala ang nangyari.

Narinig ko ang mabilis na mga yabag mula sa ibaba. Agad silang tumakbo palapit sa akin.

“Mariz! Anong nangyari?! Diyos ko!” sigaw ni Lance. Pero sa halip na damayan ako o tulungan akong umupo, ang unang ginawa niya ay tinitigan nang mabuti ang dugong lumalabas sa akin. Nakita ko sa mga mata niya, hindi takot para sa akin, kundi takot sa kung ano ang pwedeng mangyari sa plano niya.

Sumunod naman si Mommy Elena, namumutla at nanginginig, pero hindi dahil nag-aalala sa kalusugan ko. Kitang-kita ko ang galit at inis sa mukha niya habang nakatingin sa akin at sa dugo.

“Bakit ka ba kasi gumagalaw-galaw diyan?! Buntis ka naman! Napakatanga mo talaga!” sigaw niya sa akin. Gulat ako dahil wala man lang siyang pakialam kung masaktan ba ako o hindi. “Paano kung may mangyaring masama sa bata?! Alam mo ba kung gaano kahalaga ‘yang dinadala mo?!”

Umiiyak ako, hindi lang sa pag-arte, kundi dahil patunay na tama ang hinala ko. Ako ba? Wala lang ako sa kanila. Ang bata lang ang mahalaga.

“Masakit po… Mommy Elena… ang sakit ng tiyan ko…” daing ko habang hawak ang tiyan ko at kunwaring lalong umiiyak. “Pakiramdam ko… pakiramdam ko parang… parang lumalabas na…”

“Anong lumalabas?! Huwag mong sabihing—!” Muntik nang mawalan ng balanse si Mommy Elena sa galit at gulat. Bumaling siya agad kay Lance na nakatayo lang at nakatingin sa akin na parang wala nang buhay ang mga mata. “Lance! Bakit ka nakatayo diyan?! Dalhin mo na siya sa ospital! Mabilis!”

Agad akong binuhat ni Lance, pero magaspang ang hawak niya, parang hindi ako asawa kundi isang bagay na kailangang ilipat agad. Habang bitbit niya ako pababa at palabas ng bahay, hindi siya tumigil sa pagsasalita—mga salitang akala niya ay nakakatulong, pero parang mga punyal na tumatarak sa puso ko.

“Mariz, makinig ka sa akin. Huwag mong hayaang mawala ang bata. Naiintindihan mo ba? Kahit anong mangyari, iligtas mo ang bata! ‘Yun lang ang mahalaga!” Mariin at galit na sabi niya sa akin habang tumatakbo kami papunta sa kotse. “Bakit ka ba kasi nahulog?! Ang dami kong paalala sa’yo na mag-ingat ka palagi! Napakawalang kwenta mo naman kung hahayaan mo lang mawala ang anak ko!”

Napapikit ako nang mariin habang nakahiga sa dibdib niya. Anak ko. Sabi niya anak niya. Pero alam ko, alam niyang hindi naman talaga sa kanya ‘yan. Pero kahit paano, kailangan niya ‘yun. At ngayong akala nilang nawawala na ‘yun, naririnig ko na kung sino talaga sila.

Pagpasok namin sa loob ng sasakyan, sumakay rin agad si Mommy Elena sa tabi ko sa likod, habang si Lance naman ang nagmaneho nang mabilis na parang baliw.

“Dali Lance! Bilisan mo! Huwag mong hayaang mamatay ang bata!” sigaw ni Mommy Elena habang nakayuko sa akin. Hinawakan niya ang braso ko nang mahigpit, masakit na masakit, parang gusto niya akong sakalin. “Ikaw naman babae ka, anong ginagawa mo?! Bakit mo hinayaang mangyari ito?! Alam mo bang nakasalalay dito ang kinabukasan ng pamilya namin?! Ngayon pa man din na malapit na naming makuha ang lahat, saka ka pa gumawa ng gulo!”

“Patawad po… hindi ko po sinasadya… nahilo lang po ako…” sagot ko habang humihikbi, kunwari ay mahina at hirap na hirap.

“Nahilo? Napakawalang kwentang dahilan! Sana naman pag-isipan mo ang ginagawa mo! Kung mawawala ang batang ‘yan, wala ka nang silbi sa amin! Naiintindihan mo ba ‘yan?! WALA! Matutuwa pa sana ako kung ikaw ang nawala, basta manatili lang ang bata!”

Napatingin ako sa kanya. Ang mga salitang binitiwan niya… galing mismo sa bibig ng biyenang akala ko kahit paano ay may respeto sa akin. Ito na ‘yun. Ito ang katotohanang matagal ko nang hinihintay marinig. Wala silang pakialam sa akin. Kahit mamatay pa ako, basta’t nandoon lang ang bagay na kailangan nila, ayos lang sa kanila.

Sa harap naman, narinig ko ang boses ni Lance, puno ng galit at inis. “Oo nga naman! Kung may mangyaring masama sa anak ko, huwag ka nang umasang pakikinggan pa kita o pakikitunguhan nang maayos! Ginawa kitang asawa, binigyan kita ng magandang buhay, pero ito ang isusukli mo?! Kapabayaan!”

“Lance… mahalaga po ba ako sa inyo… o ang bata lang?” tanong ko nang mahina, habang pinapakita ko ang mukha kong puno ng luha at takot. Gusto kong marinig ang sagot. Gusto kong malaman kung hanggang saan aabot ang kasinungalingan niya.

Tumawa siya nang mapakla, walang emosyon, habang nakatingin sa daan. “Sa ngayon, ang bata! Siyempre ang bata! Akala mo ba pinakasalan lang kita dahil gusto kita?! Kung hindi dahil sa pangangailangan ko ng tagapagmana, hindi kita titignan kahit kailan! Isipin mo ‘yan, Mariz! Kung mawawala ang batang ‘yan, pati ikaw, mawawala na rin sa buhay ko!”

Parang gumuho ang mundo ko kahit alam ko naman na ang totoo. Masakit pa rin pala kapag narinig mo mismo mula sa kanya nang walang pagtatago. Wala nang pagpapanggap. Wala nang matatamis na salita. Ang nakikita ko na ngayon ay ang totoong kulay ng lalaking pinangarap kong makasama habang-buhay.

“Tingnan mo ang sarili mo!” dugtong pa ni Mommy Elena habang pinupunasan ang pekeng dugo sa damit ko gamit ang panyo niya, nandidiri ang mukha niya. “Wala kang maipagmamalaki kundi ang batang ‘yan sa tiyan mo! Kung mawawala ‘yan, isa ka lang basura para sa amin! Pinabayaan mo ang responsibilidad mo! Napakasuwerte mo nga dahil pinili ka ng anak ko, pero ang galing mo namang gumawa ng gulo!”

“Mama, huwag niyo siyang kausapin ng ganyan, baka lalong lumala ang lagay ng bata,” saway ni Lance, pero hindi dahil inaalagaan niya ako, kundi dahil inaalala niya ang bagay na kailangan niya. “Pero tama ka Ma. Kapag nawala ang bata… siguradong magsisisi siya kung bakit pa siya ipinanganak.”

Hindi ako sumagot. Tahimik lang akong umiiyak habang nakikinig sa lahat ng sinasabi nila. Ito ang hinahanap ko. Ito ang patunay na kailangan ko para tuluyang mawala ang kahit katiting na pagmamahal at awa na natitira sa puso ko para sa kanila.

Gusto nilang iligtas ang bata. Gusto nilang siguraduhin na may tagapagmana sila. Pero hindi nila alam… ang batang inaalaala nila, wala naman talagang halaga sa plano ko mula ngayon. Ang akala nilang trahedya, ay simula lang ng pagganti ko.

Dumating kami sa ospital at dali-dali akong itinulak papasok sa emergency room. Habang hinihila nila ako papasok, narinig ko pa ang huling usapan nila bago ako tuluyang isinara ng mga doktor ang pinto.

“Siguraduhin mong ligtas ang bata, Lance! Huwag mong hayaang masayang ang lahat ng pinaghirapan natin dahil lang sa babaeng ‘yan!” sabi ni Mommy Elena.

“Oo naman Ma. Kung mawawala ‘yan… itatapon ko na siya kung saan-saan. Wala na siyang silbi sa akin,” sagot ni Lance nang malamig at walang pakialam.

Pagkasara ng pinto, tumigil ako sa pag-arte. Nakaupo ako sa stretcher, pinunasan ko ang mga luha ko at tinitigan ang sarili ko sa salamin. Ang sakit na naramdaman ko kanina ay napalitan ng matinding galit at determinasyon.

Ayan na, Lance. Ayan na, Mommy Elena. Narinig ko na ang lahat. Alam ko na ngayon kung nasaan talaga ako sa buhay niyo. At ngayong alam ko na… hinding-hindi ko kayo hahayaang maging masaya.

Akala niyo ba talaga makukuha niyo lang nang ganoon kadali ang lahat? Akala niyo ba gagawin ko lang ang lahat para sa inyo habang tinatapakan niyo ang pagkatao ko? Nagkakamali kayo.

Dahil ang pagkukunwari niyo… babalik at babalik sa inyo. At ngayong akala niyo ay nawala na ang bagay na kailangan niyo… hahanapin ko ang paraan para maramdaman niyo ang higit pa sa sakit na binigay niyo sa akin.

Maghintay lang kayo. Ito pa lang ang simula. At ang pagganti ko… mas masakit pa sa ginawa niyo sa akin.