Se connecterBago pa man tuluyang huminto ang sasakyan, agad nang bumaba si Zach.“Tulong! Please! May nanganganak! Nanganganak na ang asawa ko!” sigaw niya, halatang wala sa sarili sa sobrang kaba.Agad na may nurse na sumugod palabas, dala ang wheelchair.Saktong napasigaw si Hannah nang malakas, dahilan para mapalingon ang mga tao sa paligid. Maging ang security guard ay nagulat at muntik nang mabitawan ang hawak nitong kape.“Zach!” sigaw ni Hannah habang mahigpit na hawak ang kaniyang tiyan. “Kapag sinipa pa ako ng mga batang ito nang isang beses, ikaw na mismo ang magdala sa susunod na anak natin!”Agad siyang inalalayan ni Zach papunta sa wheelchair at hindi binitiwan ang kamay niya.“Okay, baby. Huminga ka lang. Inhale… exhale. Napagpraktisan na natin ’to, remember? Ang galing-galing mo sa birthing class!”“Magaling ako noon dahil hindi ako nasasaktan!” balik ni Hannah, mabilis ang paghinga. “Ngayon, pakiramdam ko gusto akong hatiin ng dalawang batang ’to sa gitna!”Napailing ang nurse hab
“Ano raw ang gusto niyang sabihin?” tanong ni Zach nang makitang palapit na sa kaniya si Hannah.“Gusto lang niyang makipag-usap,” mahinahong sagot ni Hannah.Nang makita niyang bubuksan na ni Zach ang pinto ng sasakyan, agad niyang hinawakan ang braso nito.“At sa tingin ko, hindi mo na kailangang paalalahanan pa tungkol doon.”Huminto si Zach at tumingin sa kaniya.“Baby, hindi kita iiwan, okay?” malumanay na sabi ni Hannah.“Wala nang gagawin sa akin si Fatima. Ayos na kami ngayon. Sinabi ko naman sa’yo, naka-move on na siya. Hindi na natin siya kailangang ituring na kaaway.”Nanatiling matigas ang panga ni Zach. Hindi siya agad sumagot, ngunit halatang hindi pa rin siya lubusang kumbinsido.“Kung iyan ang sinasabi mo…” sa wakas ay bulong niya.Saglit siyang tumingin sa direksiyon kung saan naglakad si Fatima.“Pero kapag sinubukan niyang gumawa ng kahit ano sa’yo, hindi ko na siya pagbibigyan.”Napailing si Hannah at napabuntong-hininga habang hinahaplos ang kaniyang tiyan.“Puwed
“Hi, Hannah. Hi, Zach. Ang tagal na nating hindi nagkita,” bati ni Fatima na may maliit na ngiti sa labi.Ngunit hindi siya sinagot ni Zach.Nanatili lamang itong nakatayo, matigas ang panga at malamig ang titig. Halatang pilit nitong pinipigilan ang mga emosyong muling bumalik sa tuwing nakikita si Fatima.Samantala, gaya ng nakasanayan, si Hannah ang unang nagpakita ng kabaitan.“Hi, Fatima. Ang ganda mo. I love your outfit.”“Thank you,” sagot ni Fatima, bahagyang ngumiti.“Ang ganda mo rin. Bagay sa’yo ang pagbubuntis.”Saglit na bumaba ang tingin nito sa bilugan na tiyan ni Hannah.Napangiti si Hannah, kahit bahagyang naging alanganin ang kaniyang pakiramdam.“Masaya akong makita ka, Fatima.”Pagkasabi niya noon ay napatingin siya kay Zach.Kung titig lamang ang pag-uusapan, parang kaya nitong paandarin ang alarm ng buong ospital sa sobrang tindi ng galit.Mukha itong isang iglap na lamang ay sasabog.“Oh my God…” mahinang bulong ni Fatima, halatang ramdam ang tensiyon sa pagitan
Sa ospital, nakaupo si Rosie sa tabi ng kama habang nakatingin sa doktor. Halatang bakas sa mukha niya ang matinding pag-aalala.“Okay lang ba siya, Doctor?” tanong niya, halos hindi mapakali.Ngumiti ang doktor upang siya’y mapanatag.“Oo, Mrs. Kings. Mabuti naman ang lagay niya. Malamang ay may nakain lang siyang hindi nagustuhan ng kaniyang tiyan, o maaaring nagkaroon siya ng bahagyang allergy sa isang sangkap. Wala namang seryosong problema.”Napabuntong-hininga si Rosie, tila ngayon lamang niya nailabas ang hangin na kanina pa niya pinipigilan.“Kailangan lang niya ng sapat na pahinga at iwasan muna ang pagkaing maaaring nagdulot nito,” dagdag ng doktor.Tumango si Rosie, ngunit hindi pa rin niya maalis ang pag-aalala sa kaniyang mukha. Agad na napunta ang tingin niya kay Valerian.Nakasandal ito sa kama at pinagmamasdan siya na may malambot na ngiti sa labi.“See? Sinabi ko sa’yo na okay lang ako,” sabi ni Valerian, bahagyang natatawa. “Hindi naman pala natin kailangang magmadal
“Miss na miss kita,” sabi ni Cresia kay Hannah, habang pinagmamasdan siyang karga ang kaniyang anak.“Miss na rin kita,” mahina ngunit masayang sagot ni Hannah. Hindi niya mapigilang ngumiti habang nakatingin sa sanggol na mahimbing na nakasandal sa kaniyang mga bisig.“Ang cute niya.”Napangiti si Cresia, ngunit may kakaibang ningning sa mga mata niya habang pinagmamasdan ang kaibigan.“Hindi na ako makapaghintay na makilala ang mga baby ko.”Punô ng paghanga ang tinig ni Hannah habang nakatingin sa sanggol na tahimik na sinusupsop ang kaniyang hinlalaki. Hindi niya namalayan na bahagyang nangilid ang kaniyang mga luha.“Oh my God… ang cute-cute niya,” bulong niya, bahagyang nangingilid ang luha sa mga mata.Napatawa si Cresia.“Sigurado akong mas magiging cute pa ang baby mong lalaki.”Umirap si Hannah nang pabirong-pabiro, ngunit hindi nawala ang ngiti sa kaniyang labi.“Hindi, ang ganda niya. Hindi ako magsisinungaling.” Muli niyang tiningnan ang sanggol. “Ano nga pala ang pangala
Nagpalit na si Hannah ng isa sa maluluwang niyang T-shirt at inayos ang mga unan sa likuran niya habang nakahiga sa kama. Zach walked out of the bathroom in just sweatpants, drying his hair with a towel. Tahimik niya itong pinanood nang ilang sandali bago siya nagbuntong-hininga nang malalim.Tumingin ito sa kanya. “What?”Hannah turned to face him fully.“You irritated me today, you know that?”Kumurap ito at bahagyang natawa.“Ako? Ano na naman ang ginawa ko?”Tamad na itinuro ni Hannah ang lalaki.“Kailangan mo talagang sumingit habang kinakausap ko si Roldan. What were you trying to do? Mark territory like a lion?”Napatawa si Zach habang inihagis ang tuwalya sa tabi.“Oh, I’m sorry. I forgot I was supposed to stand in a corner while you two exchanged goodbye hugs and apologies in slow motion.”Naningkit ang mga mata ni Hannah.“Don’t be sarcastic. I was being nice.”“You were being dramatic,” sagot nito habang umaakyat sa kama at umupo sa tabi niya.Bahagyang umusog si Hannah par
Naglakad si Zach patungo sa pinto habang nakasuksok ang mga kamay sa bulsa ng kanyang pantalon. Sumulyap siya sa video intercom screen na nagpapakita ng tanawin sa labas. Marahas siyang napabuga ng hangin nang makita si Veronica. Bigla na naman itong dumating nang walang pasabi. “Zach, buksan mo a
Dahan-dahang nagmulat ng mga mata si Hannah habang sinasalubong ng malambot na liwanag ng umaga ang silid. Umupo siya sa kama at bahagyang nahulog ang kumot sa kanyang baywang. Agad na namula ang mga pisngi niya nang bumalik sa isipan ang mga alaala ng nangyari kagabi.Ibinaba ni Hannah ang kanyang
Napayuko si Hannah bago muling tumingin kay Zach habang mabilis ang tibok ng kanyang puso. Ano kaya ang ibig nitong sabihin sa patikim?Mainit na tsokolate, sa isip niya. Iyon lang naman siguro ang tinutukoy nito, ‘di ba? Iyon lang ang tanging maaaring ibig sabihin niyon.“Heto,” sabi niya habang i
Zach's jaw tightened, a flicker of something unreadable passing through his eyes. Mas lumakas ang pagtama ng ulan sa payong na dala nito."Tama ka. Wala akong karapatan," he said, his voice low, almost calm.Napakurap si Hannah sa narinig. Hindi niya inaasahan ang pagbabago sa tono nito. Kanina lam







