Mag-log in“When is Daddy coming back?” Marga asked as they finished breakfast, her little fork pushing food around her plate.“I told you, baby, he’s coming very soon,” malumanay na sagot ni Hannah habang inaayos ang mga kulot na buhok ni Marga sa likod ng tainga nito. “He’s just away for work. I promise he’ll be back before you even notice.”“I miss him,” bulong ni Marga. “Pwede ba tayong pumunta sa airport para sunduin siya?”“Hindi, sweetheart. Hindi pwede.” Napabuntong-hininga si Hannah. “May pasok ka, 'di ba?”Umusli ang ibabang labi ni Marga. “School can be cancelled. I just wanna go see Daddy. Ang tagal na kasi,” reklamo nito.Tinignan ito ni Hannah. “Marga, sabi ko hindi pwede. Ngayon, pupunta ka muna sa bahay ni Grandma. Susunduin kita mamaya, okay?”Pinagkrus ni Marga ang mga braso sa dibdib. “I don’t wanna go to Grandma’s house. Their maids are rude, and I don’t like the people there. Si Grandma at si Tita Rosella lang ang mababait.”Umiling si Tristan. “Palagi na lang siyang nagre
Hannah opened the door to her daughter’s room and found her curled up on the bed, nakabaon ang mukha nito sa isang kulay-rosas na stuffed dog na mahigpit nitong yakap sa dibdib.Tahimik na umaalingawngaw sa silid ang mahihinang pagsinghot nito. Paminsan-minsan ay maririnig ang mahina nitong pagkanta na wala sa tono, malungkot, at puno ng sama ng loob.Napabuntong-hininga si Hannah. Alam niyang medyo madrama ang kanyang anak pero bilang ina, hindi niya kayang balewalain ang kahit maliit na bagay na nagpapalungkot dito.“Baby, why are you crying?” mahinahon niyang tanong habang lumalapit at umupo sa gilid ng kama.Agad na tumalikod si Marga. Bahagyang nanginginig ang maliliit nitong balikat.“I don’t want to talk to you,” nanginginig nitong sambit. “You were mean.”Napakurap si Hannah, bahagyang nasaktan sa narinig. Ngunit sa halip na magalit, marahan niyang kinuha ang anak at inilagay sa kanyang kandungan.“Ano bang ginawa ni Mommy?” tanong niya habang niyayakap ito. “Bakit ka nagagali
Bago pa man tuluyang huminto ang sasakyan, agad nang bumaba si Zach.“Tulong! Please! May nanganganak! Nanganganak na ang asawa ko!” sigaw niya, halatang wala sa sarili sa sobrang kaba.Agad na may nurse na sumugod palabas, dala ang wheelchair.Saktong napasigaw si Hannah nang malakas, dahilan para mapalingon ang mga tao sa paligid. Maging ang security guard ay nagulat at muntik nang mabitawan ang hawak nitong kape.“Zach!” sigaw ni Hannah habang mahigpit na hawak ang kaniyang tiyan. “Kapag sinipa pa ako ng mga batang ito nang isang beses, ikaw na mismo ang magdala sa susunod na anak natin!”Agad siyang inalalayan ni Zach papunta sa wheelchair at hindi binitiwan ang kamay niya.“Okay, baby. Huminga ka lang. Inhale… exhale. Napagpraktisan na natin ’to, remember? Ang galing-galing mo sa birthing class!”“Magaling ako noon dahil hindi ako nasasaktan!” balik ni Hannah, mabilis ang paghinga. “Ngayon, pakiramdam ko gusto akong hatiin ng dalawang batang ’to sa gitna!”Napailing ang nurse hab
“Ano raw ang gusto niyang sabihin?” tanong ni Zach nang makitang palapit na sa kaniya si Hannah.“Gusto lang niyang makipag-usap,” mahinahong sagot ni Hannah.Nang makita niyang bubuksan na ni Zach ang pinto ng sasakyan, agad niyang hinawakan ang braso nito.“At sa tingin ko, hindi mo na kailangang paalalahanan pa tungkol doon.”Huminto si Zach at tumingin sa kaniya.“Baby, hindi kita iiwan, okay?” malumanay na sabi ni Hannah.“Wala nang gagawin sa akin si Fatima. Ayos na kami ngayon. Sinabi ko naman sa’yo, naka-move on na siya. Hindi na natin siya kailangang ituring na kaaway.”Nanatiling matigas ang panga ni Zach. Hindi siya agad sumagot, ngunit halatang hindi pa rin siya lubusang kumbinsido.“Kung iyan ang sinasabi mo…” sa wakas ay bulong niya.Saglit siyang tumingin sa direksiyon kung saan naglakad si Fatima.“Pero kapag sinubukan niyang gumawa ng kahit ano sa’yo, hindi ko na siya pagbibigyan.”Napailing si Hannah at napabuntong-hininga habang hinahaplos ang kaniyang tiyan.“Puwed
“Hi, Hannah. Hi, Zach. Ang tagal na nating hindi nagkita,” bati ni Fatima na may maliit na ngiti sa labi.Ngunit hindi siya sinagot ni Zach.Nanatili lamang itong nakatayo, matigas ang panga at malamig ang titig. Halatang pilit nitong pinipigilan ang mga emosyong muling bumalik sa tuwing nakikita si Fatima.Samantala, gaya ng nakasanayan, si Hannah ang unang nagpakita ng kabaitan.“Hi, Fatima. Ang ganda mo. I love your outfit.”“Thank you,” sagot ni Fatima, bahagyang ngumiti.“Ang ganda mo rin. Bagay sa’yo ang pagbubuntis.”Saglit na bumaba ang tingin nito sa bilugan na tiyan ni Hannah.Napangiti si Hannah, kahit bahagyang naging alanganin ang kaniyang pakiramdam.“Masaya akong makita ka, Fatima.”Pagkasabi niya noon ay napatingin siya kay Zach.Kung titig lamang ang pag-uusapan, parang kaya nitong paandarin ang alarm ng buong ospital sa sobrang tindi ng galit.Mukha itong isang iglap na lamang ay sasabog.“Oh my God…” mahinang bulong ni Fatima, halatang ramdam ang tensiyon sa pagitan
Sa ospital, nakaupo si Rosie sa tabi ng kama habang nakatingin sa doktor. Halatang bakas sa mukha niya ang matinding pag-aalala.“Okay lang ba siya, Doctor?” tanong niya, halos hindi mapakali.Ngumiti ang doktor upang siya’y mapanatag.“Oo, Mrs. Kings. Mabuti naman ang lagay niya. Malamang ay may nakain lang siyang hindi nagustuhan ng kaniyang tiyan, o maaaring nagkaroon siya ng bahagyang allergy sa isang sangkap. Wala namang seryosong problema.”Napabuntong-hininga si Rosie, tila ngayon lamang niya nailabas ang hangin na kanina pa niya pinipigilan.“Kailangan lang niya ng sapat na pahinga at iwasan muna ang pagkaing maaaring nagdulot nito,” dagdag ng doktor.Tumango si Rosie, ngunit hindi pa rin niya maalis ang pag-aalala sa kaniyang mukha. Agad na napunta ang tingin niya kay Valerian.Nakasandal ito sa kama at pinagmamasdan siya na may malambot na ngiti sa labi.“See? Sinabi ko sa’yo na okay lang ako,” sabi ni Valerian, bahagyang natatawa. “Hindi naman pala natin kailangang magmadal
Naglakad si Zach patungo sa pinto habang nakasuksok ang mga kamay sa bulsa ng kanyang pantalon. Sumulyap siya sa video intercom screen na nagpapakita ng tanawin sa labas. Marahas siyang napabuga ng hangin nang makita si Veronica. Bigla na naman itong dumating nang walang pasabi. “Zach, buksan mo a
Dahan-dahang nagmulat ng mga mata si Hannah habang sinasalubong ng malambot na liwanag ng umaga ang silid. Umupo siya sa kama at bahagyang nahulog ang kumot sa kanyang baywang. Agad na namula ang mga pisngi niya nang bumalik sa isipan ang mga alaala ng nangyari kagabi.Ibinaba ni Hannah ang kanyang
Napayuko si Hannah bago muling tumingin kay Zach habang mabilis ang tibok ng kanyang puso. Ano kaya ang ibig nitong sabihin sa patikim?Mainit na tsokolate, sa isip niya. Iyon lang naman siguro ang tinutukoy nito, ‘di ba? Iyon lang ang tanging maaaring ibig sabihin niyon.“Heto,” sabi niya habang i
“Hannah, nandiyan ka ba?” tawag ng katrabaho niya.Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya. This is fvcking too much.Nasa labas ito ng pinto at heto naman ang masungit niyang boss, dinidilaan ang kanyang pagkababae na para bang nakasalalay doon ang buhay nito.Patuloy siyang kinakain at h







