Chapter 5: The Ex-Wife returns

Mabilis lumipas ang mga buwan. Isang buwan pa at full term na ako sa aking pagbubuntis. At plano na ko sanang doon sa Switzerland na lang manganak. Subalit sadyang mapagbiro yata ang tadhana sa akin dahil nalaman kong bumabagsak ang aming kumpanya sa Pilipinas.

"Purple anak, puwede bang umuwi ka na? May sakit ang Papa mo, at ang Kuya mo naman hindi makapag-isip ng tama dahil sa nangyayari sa ating kumpanya," mangiyak-ngiyak na sabi ni Mama, who called me one morning.

Nakadama ako nang awa kina Mama at Papa maging kay Kuya. Dati ay tumutulong ako pero natigil lang nang naging mag-asawa kami ni Spencer. Sobra kasing nagpokus ako sa pagiging perfect wife ko sa kanya noon na wala namang silbi sa huli.

"Sige po, Mama! Pakisabi kay Papa magpagaling na siya," pagsang-ayon ko. Hindi ako nagpatumpik-tumpik, pamilya ko sila kaya tutulong ako.

Mapait akong nagpasya na bumalik sa Pilipinas sa lalong madaling panahon. Ayoko na sanang bumalik subalit kailangan ng pamilya ko ang tulong ko para sa muling pag-angat ng aming kumpanya. Pinagpaguran iyon ni Papa kaya hindi ito puwedeng mawala alam ko kung gaano ka-importante ang kumpanya sa aking Ama.

"Bueno, mag-iingat ka Purple. Paka-musta mo na lang kami sa Mama at Papa mo!" Bilin sa akin ni Tita Hazel nang ihatid nila ako sa Airport.

Nang malaman nila ang sitwasyon nina Mama sa Pilipinas ay agad na nagpa-book si Tita Hazel para makauwi ako.

"Makakaasa po kayo, Tita, and salamat po." Sagot ko sabay yakap sa kanya.

Bago pa kami magkaiyakang mag-Tita, tuluyan na akong pumasok sa boarding area. Kinawayan ko na lamang si Tita hanggang sa hindi na kami magkatanawan. Pumayag akong uuwi sa Pilipinas subalit hindi ko sinabi kung anong araw at oras. Gusto kong walang makakaalam ng aking pag-uwi, ayokong kumalat ang balitang uuwi ako ng Pilipinas.

Pilipinas.

Pagkatapos ng mahabang biyahe ko ay nakarating din ako sa wakas. Nagrenta lang ako ng taxi papunta sa bahay at sigurado akong maso-sorpresa sina Mama sa aking pagdating. Within minutes nakarating ako ng bahay, bumaba ako mula sa taxi at pinagmasdan ko ang bahay na aking iniwan. Ngumiti ako, ito pa rin ang bahay na kinalakhan ko, pansamantalang iniwan noon ngayon ay muli kong binalikan. Wala akong sinayang na sandali pumasok na ako sa loob habang hila-hila ang aking maleta.

"P-Purple! B-Buntis ka ulit pero?" Larawan nang malaking pagtataka ang mukha ni Mama nang masilayan niya ako.

I smiled. Buong pagmamahal kong hinaplos ang aking tiyan and nilapitan si Mama. Magmano ako sa kanila at hinalikan sila sa noo bilang tanda ng aking paggalang.

"Nakabalik na po ako, Mama, Papa!" Bagkus ay sagot ko.

Umiyak si Mama sabay yakap sa akin nang mahigpit. Ang pagiging matapang ko sa panlabas ay saglit na nawala; umagos ang aking mga luha. I miss my mother so much.

"Kumusta po kayo, 'Pa?" Malambing kong tanong kay Papa na nakatingin sa akin.

Pumayat si Papa nakadama ako ng lungkot. Marahil ay dahil sa nangyayari sa aming kumpanya kaya siya nagkaganoon.

"I'm glad you're finally home. I'm fine anak kaya lang..." Malungkot na sabi ni Papa.

Hinawakan ko ang kamay ni Papa. "Don't worry, Papa, tutulong akong muling maiangat ang kumpanya. Magpagaling po kayo nang husto para bumalik ang dati niyong lakas!"

Papa smiled at me, tenderly. "Ipinapaubaya ko na ang kumpanya sa iyo, anak."

I held my tears and kissed his forehead again. Ang saya kong muling makapiling ang aking mga magulang na minsan ko ng sinuway ng dahil sa pag-ibig. Alam kong isa din sila sa nasaktan sa nangyari sa akin, but I promise this time na ibang Purple na ang kaharap nila. After a moment ay nag-usap kami nang masinsinan ni Mama; I told her everything. She burst into tears but happy for me afterwards. Sabik na din itong masilayan ang kanilang Apo na akala nila ay hindi na mangyayari after my miscarriage.

The next morning, pumunta ako sa office ni Papa. Ako na muna ang hahawak ng kumpanya since hindi kaya ni Kuya dahil may sarili na din itong negosyo. Pagdating ko doon ay agad kong inutusan ang Secretary ni Papa na ibigay niya sa akin lahat ng mga records at pag-aaralan ko. Kailangan kong masiyasat lahat ng data record ng kumpanya ni Papa para alam ko ang aking gagawin.

"Ma'am, since kayo na po ang mag-handle ng kumpanya, may gathering po kayong pupuntahan," sabi sa akin ni Liza, ang secretary ni Papa.

Napaangat ako ng mukha at napatingin kay Liza.

"Kailan?" Tanong ko.

Ngumiti siya sa akin. "Mamayang gabi po, and kailangan po kayong dumalo as a CEO ng ating kumpanya."

Tumango-tango ako. "No problem! I will attend; there's nothing to worry about."

"Sige po, Ma'am! I will inform po na dadalo kayo," masayang tugon ni Liza at yumukod pa sa akin bago niya ako iniwan.

Napatitig ako sa kawalan nang mawala na si Liza. Iniisip ko kung kaya ko na bang humarap sa lahat pagkatapos ng mga nangyari. Hinaplos ko ang aking tiyan, gumalaw ang anak ko. Na para bang sinasabi niyang kaya ko nang harapin ang lahat ng mga tao sa paligid ko.

"Suportado mo ang Mommy anak?" Malambing kong tanong sa baby ko.

My baby kicked again inside my belly. Natawa ako sa kagalakan, muli kong hinaplos ang aking tiyan.

"Of course anak, matapang si Mommy!" Sabi ko at ipinagpatuloy ko ng suriin ang mga papeles na nasa aking harapan.

Kinagabihan. After ng nakakapagod na maghapon ko sa office, nagawa ko pa ding magbihis para sa dadaluhan kong gathering. I feel happy and proud; walang bahid ng takot na humarap sa maraming tao.

"Are you sure kaya mong dumalo?" Paniniyak pang tanong ni Mommy.

Ngumiti ako. "Yes naman po, why not?"

Narinig kong bumuntonghininga si Mama at malungkot na tumingin sa akin. I grabbed her hands at masuyo ko iyong hinaplos.

"Why Mama?" Malambing kong tanong.

"Kaya mo na bang humarap sa lahat anak?" May lungkot sa boses niya.

Kampante akong tumango. "Don't worry Mama, wala akong pakialam sa iba." Tugon ko.

Napatango-tango si Mama, and we hugged again. Pagkalipas ng ilang sandali ay nagpahatid na ako sa naturang event. At nakarating ako doon ng ilang minuto sakay ng aming sasakyan. Hindi ako agad bumaba, pinagmasdan ko ang naturang event maraming tao. I took a deep breath at taas noo akong bumaba ng sasakyan.

Pagpasok ko sa loob, all eyes are on me iisa ang nakalarawan doon. Shocked silang lahat pagkakita sa akin at sa malaki kong tiyan. Sa isang sulok, nakita ko si Spencer, nakamaang na nakatingin sa akin pababa sa aking tiyan. Nabitiwan niya ang hawak niyang baso at bahagyang napaatras. But I don't care; I stood in the crowd brave and confident. Wala akong pakialam sa kanila. Buong tamis kong nginitian ang lahat, ipinakita ko sa kanila ang bagong Purple na nasa kanilang harapan sa gabing iyon.