Chapter 3: Miscarriage

Nang magmulat ako ng aking mga mata ay nasa hospital bed na ako. Una kong namataan sina Spencer at Doktora Heidi na nag-uusap. Sabay silang tumingin sa akin nang gumalaw ako na para bang nag-aalala sila. Iniwasan kong mapatingin kay Spencer bagkus ay kay Doktora ako tumitig.

"Kumusta ang baby ko Doktora?" Agad kong tanong nang maalala kong dinugo ako.

Ginagap ni Doktora ang aking mga kamay at malungkot na tumingin sa akin. Kinabahan ako sa hitsura ni Doktora Heidi kumabog nang husto ang aking dibdib. Biglang bumigat ang aking paghinga, nahihimigan kong may masamang ibabalita sa akin si Doktora.

"Dok, bakit ganyan kayo kung makatingin sa akin?" Tanong ko pa rin kahit na kinakabahan na ako.

Bumuntonghininga si Doktora. "Hindi ko alam kung papaano ko ito sasabihin sa'yo pero...ang baby mo." Pambibitin niyang sa akin.

Medyo napabangon ako. Hindi ko gusto ang pambibitin ni Doktora Heidi sa sinasabi niya sa akin. Biglang sumikip ang aking dibdib na parang nagpapahiwatig ng isang pighati.

"Sabihin mo sa akin ang totoo, Doktora!"

Nilingon ni Doktora si Spencer na hindi mapakali sa likuran nito. Ang mukha ni Spencer na nakatingin sa akin ay may kaakibat ng pagsisisi at pagka-guilty.

"Spencer," ani Doktora.

Napalunok naman si Spencer at lumapit sa akin nang bahagya. Marahan niyang kinuha ang aking mga kamay at hinaplos iyon. Subalit ang ginawa niya ay hindi naibsan ang nararamdaman kong galit sa kanya.

"Purple -" he stammered.

"Hindi ikaw ang kausap ko!" Agad kong putol sa ano mang sasabihin niya sa akin. Ni ayaw ko sanang marinig ang boses niya at makita ang kanyang pagmumukha.

Napayuko si Spencer larawan ng taong guilty ang hitsura nito. Parang may gusto siyang sabihin subalit parang may pumipigil sa kanya upang gawin iyon.

Muli kong tiningnan si Doktora. Naghihintay pa rin ako ng kasagutan sa tanong ko.

"Dok, ano ba!"

Huminga nang malalim si Doktora Heidi at tinapik-tapik niya ang aking mga kamay na hawak niya.

"I'm sorry, Purple, but your baby is gone." Halos hindi ko marinig na sinabi niya sa akin.

I was trembling. Umiling-iling ako, ayokong tanggapin ang sinabi sa akin ni Doktora. Agad na bumuhos ang aking mga luha, tiningnan ko ang manipis ko pang tiyan.

"No, Doc! Hindi totoo iyan! Sabihin mo buhay ang anak ko, ang baby ko!" Hysterical kong sagot na niyugyog ko pa siya.

Umiling-iling din si Doktora. "It's true, Purple! Dahil sa stress kaya agad na bumitaw si baby mo,"

"Hindi! Hindiii!" Pagsisigaw ko.

Humagulhol ako. Para akong batang inagawan ng pagkain at pinabayaan sa isang tabi lang. Ang panaghoy ko bilang nawalan ng anak ay walang katumbas na sakit. Dobleng sakit para sa akin lalo pa at hindi ko pa siya nasisilayan sa mundong ito.

"Purple... I'm sorry! This is my fault," narinig kong sinabi ni Spencer.

Agad na dumako ang nag-aapoy kong mga mata sa aking asawa. Bumangon sa dibdib ko ang matinding galit at pagkasuklam sa kanya. Dahil sa pagiging makasarili nito ay tinanggalan niya ako ng karapatang maging isang Ina.

"Talagang kasalanan mo! Hindi kita mapapatawad, kayo ni Lirah!" Singhal ko sa kanya.

Nakita kong napayuko si Spencer, pero hindi iyon naibsan ang galit na aking nararamdaman. Ang tagal kong hinintay na magkaanak ako, tapos mawawala din agad ng dahil sa mga taong makasarili.

"Ayokong makita ang pagmumukha mo, umalis kaaa!" Sigaw ko sabay duro kay Spencer.

"Purple, please?" Pakiusap niya.

Subalit hindi ako natinag sa pakikiusap niya sa akin. Bumangon pa ako at bumaba; saka ko siya itinulak-tulak palabas ng pinto. Hindi ko ininda ang sakit ng aking katawan at ang suwerong nakakakabit sa akin. Hindi ko na din napansin ang pang-aawat sa akin ni Doktora Heidi. Nang mawala na si Spencer, saka ako nag-break down; padausdos akong sumalampak sa sahig. At doon, umiyak ako nang umiyak; parang gusto ko na ding sumunod sa aking baby.

"Purple, kailangang maging matatag ka hija. Mas bawal sa'yo ngayon ang ma-stress dahil sa kalagayan mo!" Narinig kong payo sa akin ni Dok Heidi.

Tinapik-tapik niya ang aking mga balikat tanda ng pagmamalasakit niya sa akin. Mas lalo akong napaiyak and napahikbi; bigla akong yumakap kay Doktora. Gusto ko ng may kayakap, ng may balikat na masasandigan habang ako ay tumatangis sa pagkawala ng aking anak.

"Attorney Fabian, gusto kong kumuha ka ng copy sa divorce papers namin ni Spencer." Bilin ko sa family attorney namin ng matawagan ko siya.

Pagkatapos ng pagmumuni-muni ko nang iwanan ako ni Doktora kanina ay nakapag-pasya na ako. Pipirmahan ko na ang divorce paper ayon sa kagustuhan ni Spencer. Wala na ding patutunguhan pa ang lahat, wala ng saysay pa na magsama pa kaming dalawa. Ibibigay ko ang gustong mangyari ni Spencer tutal naman ay mas pinili nito si Lirah kaysa sa aming mag-ina. At ngayong wala na ang aking baby ay wala ding dahilan para maging asawa ako ni Spencer.

"Kailan ko dadalhin sa'yo?" Tanong ng attorney na nagulat din sa nalaman nito.

"Gusto kong sa lalong madaling panahon. Kapag nakakuha ka na, ibigay mo agad sa akin para mapirmahan ko." Pinal kong desisyon.

Pumayag naman si attorney, and binilinan niya akong hintayin ko na lamang siya. Nakahinga ako nang maluwag parang may nabunot sa aking dibdib dahil sa wakas makakalaya na nga ako. Nagpasya akong matulog saglit para maipahinga ko kahit papaano ang pagod ko ng puso at isipan. Mamaya pagkagising ko ay pipilitin ko ng makalabas ng hospital para mapirmahan ko na agad ang divorce paper namin ni Spencer.

Kagaya ng naisip ko, paggising ko ay agad ko ng sinabi kay Doktora Heidi na lalabas na ako. Ayaw pa sana nito dahil kailangan ko daw magpagaling muna bago lumabas, but pinagpilitan kong okay na ako. Wala ng nagawa pa si Doktora Heidi kung hindi pumayag na din sa gusto ko. Bago ako tuluyang lumabas ng hospital ay binigyan niya ako ng aking gamot para sa tuluyan ko ng paggaling.

"Ito na ang kopya ng divorce paper ninyo ni Spencer." Sabi sa akin ni Attorney Fabian nang puntahan niya ako sa kinuha kong condo unit.

Inilatag niya sa aking harapan ang divorce paper, at binigyan niya ako ng ballpen.

"You can read if you want," sabi pa sa akin ni Attorney.

Pinagmasdan ko ang papel. Hinawakan ko iyon subalit wala akong balak na basahin ang nilalaman. Para ano pa? Tungkol naman sa dibosryo ang nilalaman niyon kahit hindi ko na basahin pa.

Mapait akong ngumiti. "No need, Attorney. Still gusto ko ng pirmahan agad."

Kinuha ko ang ballpen at walang alinlangang pinirmahan ko ang divorce paper namin ni Spencer.

"Pakidala sa kanya ang kopya, Attorney, salamat!" Sabi ko pagkatapos.

"Of course makakarating sa kanya, Purple, don't worry!" Sagot ni Attorney.

"Thank you once again, Attorney; see you next time." Sabi ko naman at nag-shake hands kaming dalawa.

Tumango-tango si Attorney Fabian kapagkuwan ay nagpaalam na siya sa akin. Inihatid ko siya sa may pinto at muli akong nagpasalamat sa kanya. Tahimik kong isinarado ang pinto ng condo ko, naisip kong nagwakas na nga ang pagiging mag-asawa naming dalawa ni Spencer. Ang tatlong taon naming kontrata bilang mag- asawa, sa wakas ay may ending na; masakit pero kailangan kong tanggapin.