Chapter 4: Ex-Wife Left

Matagal kong pinagmasdan ang aking mga maletang naglalaman ng aking mga gamit. Yes, aalis ako ng bansa para makalimot at magamot ang sugatan kong puso. Pagkatapos kong pirmahan ang divorce paper namin ni Spencer ay sinubukan niya akong kausapin. But I refused. Para saan pa ang pag-uusap namin ginawa ko na ang gusto niyang mangyari. Ang pirmahan ang divorce paper na pinagawa nito sa kanyang attorney, kaya wala ng dahilan para magkausap pa kami.

"Mag-iingat ka doon ha?" Naiiyak na sabi ni Alice sa akin, ang aking nag-iisang best friend. Siya ang nag-book sa akin patungong Switzerland doon sa mga Tiyahin ko.

Yumakap din ako nang mahigpit sa kanya tumulo ang aking luha. Nagkatawanan pa kaming dalawa nang kumalas kami sa isat-isa.

"Tatawag ka pagdating mo," bilin pa sa akin ni Alice.

Nginitian ko siya. "Oo at maraming salamat! I will miss you."

"Ako din! Pero okay lang basta pagbalik mo, tulad ka na ng dati." Masayang tugon ni Alice.

Tumango-tango ako at muli kaming nagkayakapan nang mahigpit. Si Alice ang magbabantay sa condominium ko, katulong ko din siya sa pag-iimpake. Pagkatapos ay inihatid na niya ako sa airport nang okay na ang lahat. Sinabi ko kasing gusto kong umalis ng Pilipinas sa lalong madaling panahon. Maya-maya pa'y narinig ko na ang pangalan ng plane ng sasakyan ko. Need ko ng pumasok sa loob ng eroplano para sa nakatakdang paglipad nito. Malungkot kaming nagkahiwalay ni Alice, nagkawayan kaming dalawa hanggang sa tuluyan na akong nakasakay ng Airplane.

"Goodbye, Spencer! Hiling kong hindi na magkrus ang ating mga landas kailanman." Bulong ko sabay punas sa aking mga luha.

Nang lumipad na ang airplane, kalmado akong sumandal sa aking upuan. Pumikit ako at tuluyan ko ng binura ang mapait na ala-ala ko sa piling ni Spencer sa Pilipinas. Nakaidlip ako sa aking biyahe, pagkamulat ko ay nakalapag na pala kami ng Switzerland.

"Welcome to Switzerland!" Masayang salubong sa akin ng mga Tita ko sabay yapos sa akin.

Sila ang sumundo sa akin doon sa airport kanina pagkalapag ko. Masaya din akong gumanti ng yakap sa kanilang lahat. Natuwa ako at naiyak dahil may pa-surprise party pa silang ginawa para sa aking pagdating.

"Marami pong salamat!" Naiiyak kong sabi hindi na din lingid sa kanila ang nangyari sa amin ni Spencer.

In fact, ay sila pa nga ang nag-suggest sa akin na doon muna ako magba-bakasyon. Na agad kong sinang-ayunan dahil gusto ko talagang makalimot sa mga nangyari sa akin.

"Feel at home, anak. Kung may kailangan ka, magsabi ka lang sa amin, okay? You should rest na and later we will chika-chika," sabi sa akin ni Tita Hazel.

Kahit papaano ay natawa ako kay Tita Hazel; joker pa rin ito walang pinagbago. At sobra ko silang namiss pakiramdam ko, I found my comfort zone.

"Thank you Tita ikaw talaga!" Natatawang kong sagot pero sinunod ko naman siya at talagang nakakapagod mag-biyahe ng malayo. Pagkatapos ng maikling kumustahan ay nagpaalam na ako para makapagpahinga saglit sa aking kwarto.

Two weeks passed by. Akala ko ay magiging okay na ako dito sa Switzerland. Pero pansin kong mas tumamlay ako at hindi nakakakain kahit anong pilit ko. Mas tinamad akong gumala, ang gusto ko ay puro tulog lang sa buong maghapon. Idagdag pa na lagi akong nahihilo o 'di kaya ay nasusuka. Gusto kong isiping buntis ako, pero malabong mangyari iyon dahil nakunan na ako.

"Magpa-check ka kaya, Purple." Suggestion ni Tita Hazel sa akin.

Napaisip ako pero para ano pa? Marahil ay epekto iyon nang anxiety ko at depression kagaya ng nabasa ko.

"Hindi ka ba nababahala sa sarili mo? Kasi kami sobra ng nag-aalala sa'yo!" Sabi pa din ni Tita Hazel.

Bumuntonghininga ako. Bigla akong nag-cravings ng manggang hilaw na ang sawsawan ay bagoong na alamang.

"Tita wala ba silang tinda dito na manggang hilaw at bagoong na alamang?" Wala sa sariling tanong ko.

Nanlaki ang mga mata ni Tita. "Naglilihi ka? Hindi ba nakunan ka?"

Natigilan ako. Napaisip din kung bakit nakakaranas pa din ako ng mga symptoms ng isang naglilihi.

"Hindi ko alam, Tita, but iyon naman ang sinabi ng Doctor sa akin," kibit-balikat kong sagot.

Nasapo ni Tita ang sarili niyang noo. Pagkatapos ay muli niyang akong pinagmasdan mula ulo hanggang paa.

Napakunot-noo ako. "Bakit Tita?"

"Umikot ka nga!" Utos niya sa akin.

Nagtataka man ako ay ginawa ko naman ang sinabi ni Tita. Pagkatapos ay sinalat niya ang aking pulsuhan saka tinitigan ang aking leeg. Pati mga mata ko ay hindi nakaligtas sa kanyang pagsusuri.

"Tita, ang awkward ha!" Nakatawa kong sabi.

"Tumigil ka. Malakas ang pulso mo at mabilis saka malapad ang balakang mo." Sabi ni Tita.

Natawa naman ako. "So, buntis po ako?"

"Magbihis ka, pupunta tayo ng Doctor!" Biglang utos sa akin ni Tita.

Napaawang ang labi ko. "Tita... huwag na po." Mahinang sagot ko.

Bumuntonghininga si Tita marahan niya akong hinila papunta sa aking kwarto. Wala akong nagawa kung hindi ang magbihis na lamang. Saka gusto ko na din para malaman kung bakit kakaiba ang mga nararamdaman ko kahit pa nakunan na ako. Subalit sa aking pagbibihis ay napansin kong sumikip ang jeans ko. Biglang halata din ang aking puson pagkatapos ay may naramdaman akong pumipintig-pintig. Hindi lang iyon ramdam ko na naman ang pagkirot ng aking mga bundok lalo na ang mga dulo nito.

"You're pregnant. How come you didn't know?" Sabi sa akin ng kilalang Doctor ni Tita na siyang pinuntahan namin.

Nagulat ako hindi makapaniwala sa aking narinig. Nagsalubong ang aking mga kilay, papaano nangyari iyon kung nakunan ko bago ako pumunta ng Switzerland?

"Sure ka po ba Doc? Kasi nakunan po ako lately," sagot ko.

"I'm pretty sure, hija. Yes, nakita kong may history ka ng miscarriage. But the good news is, kambal ang ipinagpabuntis mo at iyong isa lang ang nawala," explained ng doctor.

Naluha ako sa aking nalaman. Hindi ko alam kung magtatalon o magsusumigaw ako sa sobrang tuwa. Nagkatinginan kami ni Tita Hazel niyakap niya ako nang makita niyang umiiyak na ako.

"Tita... I'm still a mom!" Umiiyak kong sabi sa kanya.

"I'm glad, anak. This is a miracle, thank God!" Sagot ni Tita na naiiyak na din sa tuwa.

Umiiyak akong tumatango-tango at nagpasalamat sa Panginoon. Hinaplos ko ang aking tiyan na medyo umumbok na nga hindi ko lang agad napansin.

"Anak, pangako, aalagaan ka ni Mommy nang buong pagmamahal," Luhaan kong sabi.

Panay ang laglag ng aking luha dahil sa kagalakan. Habang sina Tita Hazel at ang kaibigan niyang doktor ay masinsinang magkausap. Para na akong baliw na tumatawa na umiiyak hindi ko ma-explain ang tunay kong nararamdaman dahil sa sobrang kasiyahan. Para akong biglang nabuhay muli dahil sa nalaman kong magiging tunay na ina pa pala ako kagaya ng aking inaasam-asam.