LOGINLihim na nagprotesta si Melissa ng lumayo ang lalaki, she still wanted more. But the man moved away only to unbutton his inner long sleeves, revealing his perfect chest down to his toned stomach with six-pack abs. Her heart raced as he lowered the zipper of his pants. She swallowed hard as she saw his massive manhood. It's already erect and huge.
Nagbigay liwanag pa sa perpektong katawan nito ang maliwanag na buwan ng sumilip sa makapal na ulap. "That's a man's private part?" inosenteng tanong niya, narinig niya ang mahinang pagtawa nito. "You've never seen one before?" amuse na tanong nito, sunod-sunod siyang tumango. "Is man's thing really this big?" muling tanong niya, hindi inaalis ang tingin sa bagay na iyon. "No, mine's exceptionally impressive," tila pagmamalaki nito. "Can I...Can I touch it?" tanong niya, she was too curious about what it would feel like to touch it. The man's amusement grew. "Sure, you can touch it as much as you desire." Lumapit ito sa kanya, nanginginig sa excitement ang kamay niya, animo tumigil ang mundo ng dahan-dahan niyang inilalapit ang kamay at nang sandaling dumaiti ang kanyang daliri sa bagay na iyon, may kung anong kiliti siyang naramdaman. The heat and hardness radiated from it, like it was alive and throbbing, the veins standing out in angry relief. Awang ang mga labi na hinimas niya ang malaking bagay na iyon, like he was casually caressing a feline. At kung susukatin nga tila kasing laki ito ng mga braso niya. She widened her eyes in surprise, "I can't believe this is a man's...thing? It's huge!" Tumingala siya at tumingin sa lalaki, hindi niya alam kung tama ba ang nakikita niyang ekspresyon nito. He seemed to be restraining himself, like she couldn't understand why, but on the other hand, he seemed to be enjoying her touch. His breathing had also become heavier. Nakatitig ito sa kanya na para bang nag eenjoy na makita ang kainosentehan niya. "Are you done touching?" bulong nito. Binitawan niya iyon at tumango. "Yes, sorry." "No, you don't need to be sorry," Sabi nito. Muli itong lumapit at hinalikan ang kanyang labi, tinugon naman niya kaagad ang halik nito habang pinaglalakbay ang mga kamay sa matipunong katawan ng lalaki. "It's time, cute bunny," he said between kisses. Her eyes widened as she felt his hard body pin her down. "Get ready, this will be painful at first but soon you will feel good." Nahigit niya ang paghinga ng maramdaman niya ang matigas na bagay na iyon sa gitna ng mga hita niya. She felt it at the opening, and a strange feeling was already stirring deep inside. She groaned as instead of pushing it in, he slid it at the entrance and teased her clitoris for a moment, at aaminin niyang may kakaibang dulot iyon sa kanyang kaibuturan, it felt so good. "Now you're dripping wet, I'll slide it in." He growled, his voice husky with anticipation. At bago pa siya makapagsalita, dahan-dahan na nitong pinapasok ang pagkalalaki nito sa kanya. "Ahh-!" mabilis na tinakpan nito ang bibig niya ng mapasigaw siya sa sakit ng maramdaman ang tila pagpunit sa loob niya. "Shhh! Someone might hear you, do you want me to continue?" His voice was a husky whisper, the words dripping with seduction. Tumango siya, napansin niya ang pagtaas ng isang sulok ng labi nito. He whispered, his eyes burning with desire beneath the half mask, "Then say please... please continue, say please f*ck me..." She didn't hesitate, shame gone, she was losing control, her sanity slipping, ready to be wrecked by this stranger. "Please... please f*ck me!" She begged. "Wish granted." He growled. Napakapit siya ng mahigpit at mariing napapikit ng maramdaman niya ang pagkilos nito, he started to thrust his hips, his big manhood slide in and out of her, at gaya nga ng sinabi nito sa umpisa lang masakit pero hindi nagtagal ay nakakaramdam siya ng kakaiba, sensasyong doon lang niya naranasan. "Nghnnnn..." she moaned, as he moved inside her, her back arched. "Say it... f*ck me hard," he whispered in her ear, his hot breath sending shivers down her spine, giving her an electrifying sensation inside. "Ahnnn... Yeah, f*ck me hard, please... please..." she pleaded, her eyes locked on his, cupping his cheeks. Saglit siya nitong tinitigan pagkuwa'y sinakop nito ang labi niya sa mas mapusok na halik. "Okay, you beg for it now you're mine, cute bunny." He said between kisses. Itinaas nito ang isang hita niya at hinalikan iyon, ang mainit nitong labi at dila ay lalong nagdala ng apoy sa loob niya, kasabay ng pagbayo nito ay nilalakbay ng labi nito ang hita niya. "Oh shit, you're so good, cute bunny." anas nito, inabot ng kamay nito ang dibdib niya at hinaplos iyon. Maingat nitong binitawan ang hita niya at lumapit, napasinghap siya ng muling magdikit ang mga balat nila, ramdam ng maliit niyang katawan ang malaki at matigas nitong dibdib. His muscular body was hot, yet it warmed her tiny frame. And she didn't know why she liked it. Lumipat ang labi nito sa kanyang dibdib. He kissed her breast, sucking and nipping it, his hips rocking against hers in a steady rhythm. "Damn, I'm about to come." Anas nito, may kung ano rin siyang nararamdamang kakaiba sa loob niya, hindi niya mawari, para bang may sasabog. Kasabay ng paninigas ng katawan nito ay nanginig ang buong katawan niya, she felt something hot liquid inside her. Naramdaman niya ang pagyakap nito sa kanya. Saglit sila sa ganong posisyon, maya maya ay naramdaman niyang tumingin sa kanya ang lalaki. Kikilos sana ang kamay nito para tanggalin ang maskarang suot niya, subalit mabilis niyang iniiwas ang mukha. "No." "Why?" "Ah, it's because...because I'm not beautiful..." nasabi na lang niya, hindi niya gustong makita nito ang mukha niya. Narinig niya ang pagtawa nito. "So? Outer beauty doesn't matter to me." sabi nito, natigilan siya. This man..she thought he was kind and a gentleman. "Why do you want to see my face?" tanong niya. "I want to see the face of the woman I want to take responsibility," sabi nito. Bigla ay napabangon siya at isa-isang sinuot ang mga damit. "No, you don't need to take responsibility for me," sabi niya na umiiling pa. May fiancè na siya at hindi niya gustong masira ang relasyon nila ni Axel. Mahal niya ang binata at kahit masama ang loob niya na pinagtaksilan siya nito, ngayon ay nakabawi na rin siya. Alam niyang katangahan ang ginawa niya, hindi rin naman niya inaasahan na aabot sa ganon ang sana'y paghalik lang niya dito. She just wanted to taste her first kiss, but she hadn't anticipated surrendering her virginity to him. "Think of this as an accident, a mistake," dagdag pa niya, hindi nalingid sa kanya ang pagkagulat nito. "What?" Sabay silang napabaling ng makarinig ng mga tinig sa di kalayuan, nanlaki ang mga mata niya ng pamilyar ang tinig na iyon. "Wait babe, dito ko narinig yung ingay kanina," sabi ni Axel, palapit ang tinig. Kumabog ang dibdib niya sa sobrang kaba. Hindi niya gustong makita siya nito na may ibang lalaking kasama. Dinampot niya ang itim na sandals at akmang kikilos ng hawakan nito ang braso niya. "Don't go, let them see us, we're wearing masks anyway, they won't recognize us," sabi nito, umiling siya. Pinalis niya ang kamay nito sa braso niya, hindi niya napansin na nalaglag ang suot na bracelet. "No, I need to go." pagkasabi ay mabilis na siyang nagtatakbo palayo dito. Hindi na rin bumalik si Melissa sa grand ball, lumabas na siya ng hotel at pumara ng taxi. Dumiretso na siya pauwi.Hingal na hingal na tumatakbo si Victoria sa madilim na eskinita, ang tunog ng kanyang takong ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa basang semento. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang pilit niyang pinapakalma ang sarili...pero paano? Ilang minuto pa lang ang nakakalipas mula nang marinig niya ang usapan ng mga tauhan ni K sa loob ng casino. “Fake ang land deeds na binigay ng babaeng ‘yon.” “Galit na galit si Boss. Gusto niya madakip si Victoria...dead or alive.” Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong katawan niya. Hindi na siya nagdalawang-isip. Agad siyang tumalikod at nagmamadaling lumabas ngunit sa malas, namataan siya ng isa sa mga tauhan. “Ayun siya!” Doon na nagsimula ang habulan. Ngayon, walang tigil siyang tumatakbo, lumiliko sa bawat madilim na sulok ng eskinita. Ang lugar ay halos abandonado, walang ilaw kundi ang kumukurap na poste, walang tao kundi ang mga anino ng panganib. Pero kahit anong tago niya, masyadong marami ang humahabol. “Hanapin n
Nakangiti si Blane habang marahang hinahaplos ang buhok ni Melissa, na mahimbing na nakahiga sa ibabaw ng kanyang dibdib. Hinayaan niya itong magpahinga. Alam niyang napagod ito lalo na at ito ang halos gumawa kanina. Lumipas ang ilang minuto, hanggang sa mapansin niyang tuluyan na itong nakatulog. Bahagya siyang napatawa, saka marahang bumulong. “Oh, Melissa…” mahina niyang sambit, puno ng damdaming hindi niya madaling maipaliwanag. “You don’t know how much I’ve wanted this… every single day. Ikaw at ako, ganito lang, habang yakap ang isa't isa pagkatapos ng lahat.” Patuloy ang marahan niyang paghagod sa buhok nito, tila ayaw bitawan ang sandaling iyon. Alam niyang malalim na ang tulog nito at hindi nito naririnig ang mga sinasabi niya. “I know you have things to deal with,” dagdag niya, mas mababa na ang boses, “and I’m willing to help you, without expecting anything in return. But I wanted this moment too… to be with you… to have you like this, even just for a while.” Sag
Pinutol ni Melissa ang halik at marahang itinulak palayo si Blane. Saglit itong natigilan, nakita niya sa mga mata nito ang bahagyang pagprotesta. Ngunit hindi niya ito itinulak para tapusin iyon. Sa halip, tumayo siya at walang salitang hinawakan ang kamay nito. Hinila niya ito papunta sa kabilang pinto, sa isang nakasarang pinto sa loob ng opisina niya. Pagbukas niya ng pinto, tumambad ang isang payak na silid, maliit, maayos, at halos walang dekorasyon. May isang single bed na maayos ang pagkakatiklop ng kumot at unan, isang maliit na side table na may lamp, at simpleng cabinet sa gilid. Walang anumang disenyo sa loob, lugar lang na ginawa para lang maging pahingahan niya. Tahimik silang pumasok. Hanggang sa makarating sila sa paanan ng kama. Doon, marahan niya itong tinulak pababa. Umupo si Blane, hindi inaalis ang tingin sa kanya, tila ba hinihintay ang bawat susunod niyang gagawin. “You helped me leave the casino safely,” mahinang sabi niya, ang boses ay kontrolado n
"There’s a crumb on your lip." mahinang sabi nito, bahagyang nakangiti. Nanigas si Melissa. Parang sabay-sabay na sumabog ang lahat ng sensasyon sa loob niya, ang init ng haplos, ang lapit ng mukha nito at ang mga titig nito na tila tumatagos sa kanya. Masyado itong malapit. Masyadong… delikado. Pinasya niyang umiwas at bahagyang umatras sa kinauupuan. “I—I can handle that,” mabilis niyang sabi, halatang naguguluhan. Agad niyang kinuha ang napkin at pinunasan ang sariling labi, saka nagkunwaring abala sa pagkain. Ngunit hindi niya maitago ang bahagyang panginginig ng kanyang kamay. Tahimik lang si Blane, pinagmamasdan ang bawat galaw niya. Alam nito. Alam nito ang epekto nito sa kanya. At tila hindi iyon aksidente. Mas lalong bumigat ang hangin sa pagitan nila. Sinubukan niyang ibalik sa normal ang lahat. “Kumain ka na,” sabi niya, pilit na nagpakanormal. “Baka lumamig na ang pagkain.” Ngunit hindi agad kumilos si Blane. Sa halip, sumandal ito nang bahagya sa upu
Nang magsalita si Blane, tila tumigil sandali ang mundo ni Melissa. “Then let me help you get your revenge, Melissa.” Saglit siyang natigilan. May kung anong bumigat sa dibdib niya, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa kakaibang gaan na matagal na niyang hindi naramdaman. Ngunit mabilis din niya iyong pinigil. Bahagya siyang umiling at umatras ng kalahating hakbang. “No… it’s okay,” mahinahon niyang sagot, pilit pinapanatiling matatag ang tinig. “I can handle it.” Bahagyang kumunot ang noo ng binata, tila hindi inaasahan ang pagtanggi niya. “Hindi dahil ayaw ko,” dagdag niya, iniiwas ang tingin. “Ayoko lang na maabala ka… at ayokong masanay.” Noong una, malinaw ang plano niya, gagamitin niya si Blane para maghiganti. Walang emosyon. Walang komplikasyon na namamagitan sa kanila. Lahat ay kontrolado niya. Ngunit hindi niya inaasahan na ang sarili niyang damdamin ang unang tatraydor sa kanya. Hindi niya napansin kung kailan nagsimulang magbago ang lahat kung kailan nagi
“He is?” kunot-noong tanong ni Axel, bahagyang nakatitig sa lalaking nasa likuran ni Melissa. Saglit na natigilan si Melissa. Paano nito hindi nakilala si Blane Han? Ngunit agad din niyang naunawaan. Hindi naman kasi kailanman nagkaroon ng pagkakataon sina Axel at Bianca na makalapit sa mga Han brothers. Sa bawat business gathering na dinaluhan nila, palagi silang nasa malayo, mga tagamasid lamang. Walang lakas ng loob na sumalubong sa presensya ng magkakapatid, lalo na kay Blane Han. Ang lalaking kilala sa mundo ng negosyo bilang malamig, dominante, at walang awa. At ngayon, nakasuot ito ng simpleng itim na jacket at sumbrero, halos hindi makilala. Malayo sa karaniwan nitong anyo na naka-coat and tie, perpekto at walang kapintasan. Ngunit kahit ganoon, hindi pa rin nito maitago ang lakas ng kanyang presensya. “Ahh, he is—” sisimulan pa lang sana ni Melissa ang pagpapakilala nang may marinig silang malakas na tinig. “Darling! Ano pa bang ginagawa mo diyan? Male-late na t
Hiyang-hiya si Melissa sa nangyari, kagat labing napayuko siya. “I’m sorry talaga, Mr. Han,” patuloy na paghingi niya ng pasensya. Kinakabahan siya na baka magalit ito sa kanya. Ngayon pa na kailangan niya ng tulong nito para sa paghihiganti niya kina Axel at Bianca. "It’s fine, really," sabi
“What happened to your forehead?” Napatigil si Melissa sa paghigop ng kape nang marinig ang tanong ni Mr. Han. Nahimigan niya ang pag-aalala sa tinig nito, kaya't ibinaba niya ang tasa at nahaplos ang may bendang noo. “Ah, aksidente akong nadulas at tumama ito sa mesa,” pagsisinungaling niya,
Sinulyapan ni Melissa ang sarili sa repleksyon ng salamin, her eyes roamed over every detail of her new image. She wore a bold office attire that wasn't her usual style – one that accentuated her curves and highlighted her figure. Kung dati ay maluwag at disente ang mga damit niya, ngayon ay sinady
Nang makaalis si manang, naiwan si Melissa na yakap ang kahon, ang puso niya'y tila nabalot ng lungkot. Kinuha niya ang flashlight na iniwan ni manang, ang liwanag nito'y nagbigay ng kaunting sigla sa madilim na silid. Hindi siya natatakot sa multo o masamang espiritu, pero ang takot niya'y nasa mg







