FAZER LOGIN“พี่อาจจะไม่เชื่อแต่มันคือเรื่องจริงค่ะ ไม่รู้ว่าเพราะว่าฉันเรื่องมากหรือนิสัยไม่ดีก็ไม่รู้ถึงได้ไม่มีใครชอบ..”
“ไม่จริง ก็คงตรงหน้าเรานี่ไงที่ชอบ” ขวับ สายตากลมโตจ้องมองไปที่ชายหนุ่ม “คะ…” การโดนบอกชอบ ความรู้สึกมันเป็นอย่างนี้เองสินะ หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าที่เห่อร้อน ตากลมกะพริบ ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาเลย แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธออยากทำกับเขาตอนนี้ “จูบได้ไหมคะ” “แล้วใครห้ามล่ะครับ” ร่างบางเดินเข้าไปใช้สองมือดึงคอมาเฟียหนุ่มเข้ามาจูบ นี่คือจูบแรกของเธอ ที่เคยได้ดูได้ฟังมาตอนนี้ได้ใช้จริงแล้วนะ สัมผัสแปลกใหม่ ม๊วฟ จุ๊บ “อื้ม อื้อ” “รสชาติเหมือนสตรอว์เบอร์รีเลย” มาเฟียหนุ่มเอ่ยบอกเมื่อปล่อยปากเธอให้เป็นอิสระ “จูบอีกรอบได้ไหม” มาเฟียหนุ่มเอ่ยคือเขาไม่ได้คิดไปเองแต่มันเหมือนได้กินสตรอว์เบอร์รีจริงๆ จากปากเธอ “จะไม่เหมือนได้ไงล่ะ” “ก็ก่อนมาแก้วกินสตรอว์เบอร์รีมาค่ะ ฮะฮ่า” แล้วเธอก็หัวเราะออกมาเมื่อเขาเลียขอบปากตัวเองแล้วจ้องเธอด้วยสายตาตลกๆ และก่อนขึ้นรถเธอก็อมลูกอมมาอีก มันคงไปเพิ่มความหวานในปาก ‘คิดถูกจริงๆ ที่อมลูกอมรสตรอว์เบอร์รีมา’ ถึงแม้จะไม่ได้รู้ จากนั้นทั้งสองคนก็เดินเล่นไปตามชายหาดพูดคุยกัน ถึงจะอยากค่อยๆ ทำความรู้จักเขาและเธอไปเรื่อยๆ ก็ตาม “พี่รู้เรื่องกระบี่เยอะจังเลยนะคะ” “ความจริงแม่พี่เป็นคนกระบี่ ตอนเด็กพี่กับครอบครัวเลยได้มากระบี่อยู่บ่อยๆ น่ะ…” ก็เพียงแค่ตอนเด็กหลังจากเหตุการณ์นั้นเขาก็ไม่ได้มาที่นี่กับครอบครัวอีก “แล้วตอนนี้คุณแม่พี่ไม่กลับมาเที่ยวที่กระบี่แล้วเหรอคะ” “แม่พี่..เธอเสียไปเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว…” “ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้พี่เจ็บปวดนะคะ” เปี๊ยะๆ เธอยกมือขึ้นมาตบไปที่ปากของเธอ หมับ! “ทำอะไร! ตบปากตัวเองทำไมตัวเล็ก” เขาดึงมือร่างบางที่กำลังตบปากตัวเองออก “ก็ปากฉันมันถามอะไรที่ไม่ควรถามออกไป คำถามนี้มันอาจจะทำให้พี่รู้สึกไม่ดี…” น้ำตาเริ่มคลอ ด้วยความที่เธอนั้นเซนสิทีฟง่ายต่อเรื่องอะไรอย่างนี้น้ำตาก็เริ่มไหลออกมา “ไม่เป็นไร เราไม่ได้รู้เรื่องแม่พี่สักหน่อย อีกอย่างถ้าพี่ไม่อยากเล่าพี่จะไม่เล่าเลยตั้งแต่แรก” “เพราะงั้นแล้ว ตัวเล็กไม่ต้องรู้สึกผิดนะครับ” เขาดึงเธอมากอดพร้อมลูบหลัง ปลอบ ตบหลังเบาๆ ให้เธอ เพียงแค่ได้ทำความรู้จักกับเธอมาสองครั้งมันยิ่งทำให้เขารู้ว่าเธอนั้นทั้งจิตใจดีและบริสุทธิ์ มันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองอาจจะไม่ควรทำให้เธอแปดเปื้อน… “หยุดร้องแล้วไปถ่ายรูปต่อดีกว่าไหมครับ พระอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว เราจะได้กลับบ้านกัน” “ไปค่ะ มีตรงหนึ่งที่ฉันอยากถ่าย” เธอชี้ไปทางที่มีโขดหินเยอะๆ ทั้งสูงต่ำเรียงรายกันสวยงาม “จะขึ้นไปจริงเหรอ พี่ว่ามันอันตรายนะถ้าตกไปเจ็บแน่เลย” เขาที่ยืนดูเธอเหยียบหินเล็ก หินกลางเพื่อที่จะขึ้นไปหินอันสูงๆ โดยที่เธอให้เขาไปยืนหินฝั่งตรงข้ามเพื่อจะได้ถ่ายภาพให้เธอ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” “ระวังลื่นตัวเล็ก” มาเฟียหนุ่มก็แต่ยืนบอกอยู่ตรงนั้น เพราะเธอบอกว่าอยากจะถ่ายตรงนี้จริงๆ “นี่ฉันถอดรองเท้าออกแล้วไม่ลื่นหรอกค่ะ” แล้วก็ทำท่าเดินไปมาบนหินให้เขาดู พรืดด!!! “อ๊ะ กรี๊ดดด” ตู้ม! “ลูกแก้ว!!!!” ฝากกดติดตามด้วยน้านักอ่านที่น่ารักก“พี่โรม! ทำไมขี้แกล้งจังเลยคะ!” พยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการที่โดนกอดรัดจากร่างหนา“ก็เราทำตัวน่าโดนแกล้งนี่ครับ” ฟอด! โรมิโอหอมไปที่แก้มเนียน“ปล่อยเลยนะคะ!”“ไม่อยากปล่อยเลยครับ”ฟอด ฟอด หอมแก้มเธอสลับไปมา “อื้อ! พี่โรม!”เมื่อเธอขึ้นเสียง เขาจึงยอมปล่อยแต่โดยดี เธอหันหลังเดินไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่รอรถมารับ แต่ยังคงรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกแกล้งก็เลยไม่ยอมพูดคุยกับมาเฟียหนุ่มรอไม่ถึงยี่สิบนาทีรถกอล์ฟที่ขับโดยดันเต้ จอดรับเจ้านายทั้งสองแล้วพาไปที่โดมฝึกศิลปะการต่อสู้โดมฝึกศิลปะการต่อสู้ ⚔️เมื่อลูกแก้วเดินเข้ามาในโดม สิ่งที่เธอเห็นนั้นคือพื้นที่กว้างขว้างและบอดี้การ์ดหลายสิบคน มีโซนแบ่งแยกศิลปะการต่อสู้หลายอย่างมาก มวยไทย มวยสากล คาลาเต้ ยิงปืน ยิงธนู ศิลปะดาบ และพวกโซนออกกำลังกาย ที่ทำเธออึ้งมาก บอดี้การ์ดมาเฟียเขาต้องฝึกกันเยอะแบบนี้เองสินะ“ลูกแก้ว?”“ฮึ่ม! ต้องเรียกคุณลูกแก้วไม่ก็นายหญิง และด้านหลังคือนายท่านไป..”ไบรเดนยังไม่ทันพูดจบ ไทม์ก็ปรี่ตัวเข้าไปหาลูกแก้วแล้วไทม์ที่มารออยู่นานแล้วเขาได้ไปลองฝึกและออกกำลังกายรอโรมิโอมาทดสอบ แต่ไม่คิดว่าลูกแก้วจะมาด้วย แบบนี้เขาจะทำยังไ
“ตัวเล็ก เราคงต้องเดินไปที่โดมฝึกกันเองแล้วล่ะ”“อ้าว? ทำไมล่ะคะ”เอียงคอถามกลับ“รถกอล์ฟที่จะมารับเราเสียครับ”โรมิโอตอบกลับด้วยคำโกหก“แต่ถ้าลูกแก้วไม่อยากเดิน จะรออยู่ที่บ้านก็ได้นะครับ พี่เดินไปเองคนเดียวได้”“งั้นไม่เป็นไรค่ะ ฉันเดินได้”เธอครุ่นคิดอยู่แป๊บนึง ไม่ปฏิเสธที่จะเดิน“ห่างจากคฤหาสน์ไกลไหมคะ?”“ไม่ไกลครับ แค่สามกิโล”“!!!??? สะสามกิโล!!!???” สามกิโลนั่นมันก็ไกลอยู่นะ เอาอะไรมาไม่ไกลอะ ปกติเขาเดินออกกำลังกายเป็นสิบกิโลเหรอฮะ เธอจะเดินไหวไหมเนี่ย?!“ยังอยากจะไปอยู่ไหมครับ” ยิ้มที่ยกขึ้นเล็กน้อย และแอบคาดหวังว่าเธอจะไม่เดินไปกับเขา“ไปค่ะ สามกิโลมันก็คงไม่เท่าไหร่หรอกมั้งคะ…”20 นาทีผ่านไป“เฮ้อ ฮึ่บ” เหนื่อยชะมัดเลยนี่เธอเดินมาเกินครึ่งทางยังนะ ไอ้โรงฝึกการต่อสู้ไรนั่นเมื่อไหร่จะถึงนะ แล้วทำไมต้องสร้างห่างไกลบ้านขนาดนี้ เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เธอไม่ชอบคือการเดิน! เดินใกล้ ๆ ก็ได้อยู่แหละ แต่นี่ สามกิโล… ไม่รู้ตอนนี้เธอเดินได้หนึ่งกิโลหรือยัง…“เฮ้อ แฮะ! จะถึงเมื่อไหร่นะ”เดินมาได้สักพักเม็ดเหงื่อก็เริ่มผุดออกมาตามกรอบใบหน้าเรียวเล็ก รวมถึงแผ่นหลังที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ
กดติดตามด้วยน้า~ 07:40 AM.ลูกแก้วรีบลุกจากเตียงนอน ตื่นมาอาบน้ำแต่งตัว และกินข้าวเช้าพร้อมกับโรมิโอ ที่เธอรีบทำอะไรให้เรียบร้อยแม้วันนี้จะเป็นวันหยุดก็เพราะว่าวันนี้มีนัดทดสอบความสามารถของไทม์ รุ่นพี่ที่เธอขอให้โรมิโอรับเข้าทำงาน เมื่อคืนเธอถามว่าเขาจะไปดูการทดสอบไหม ซึ่งแน่นอนว่าโรมิโอจะเป็นคนไปดูด้วยตัวเอง เธอก็เลยจะไปด้วย..แต่ต้องขออนุญาตโรมิโอก่อนอะนะ...“ทำไมถึงได้ตื่นเช้านักล่ะครับ”โรมิโอที่นั่งพาดขาอยู่ปลายเตียงเอ่ยถามลูกแก้วที่กำลังใส่กระโปรง และกำลังแต่งหน้าต่อ เธอจะออกไปเที่ยวไหนหรือเปล่านะ“ก็จะไปดูการทดสอบบอดี้การ์ดกับพี่โรมไงคะ”เธอหันมาพูดกับเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เธอเหมือนกับเด็กน้อยที่ตื่นเต้นเหมือนจะได้ไปเจออะไรที่สนุกมากๆรออยู่ข้างหน้า“ฉันขอไปดูด้วยการทดสอบด้วยได้ใช่ไหมคะ มันคงจะตื่นเต้นและสนุกน่าดู…”“ไปได้ใช่ไหมคะ..”“ไม่ได้ครับ”ตอบออกมาอย่างหนักแน่นไม่ลังเลเลยสักนิด“เอ้า ทำไมอะคะ!!!!”คิ้วเล็กขมวดเข้าหากัน เบะปากถาม“แล้วจะไปดูทำไมครับ มันไม่ได้น่าดูหรือสนุกอย่างที่ตัวเล็กคิดหรอกนะ”“ถึงอย่างนั้นก็..อยากไปดูค่ะ”“พี่ไม่อนุญาตครับ!”“ทำไมค
วันต่อมาไทม์หยุดยืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ธารา คฤหาสน์หรูใหญ่โต บ่งบอกฐานะเจ้าของว่าต้องรวยมหาศาล ที่ซึ่งเมื่อก่อนเขาก็เคยมีบ้านที่หลังใหญ่โตแบบนี้…แต่ตอนนี้กลับอยู่ในห้องเช่าเล็กไร้ซึ่งคนรับใช้…“เฮ้ย! มาหาใคร?” ผู้รักษาความปลอดภัยหรือการ์ดที่เฝ้ายามด้านหน้าประตูเอ่ยถามชายหนุ่มที่ยืนจ้องอยู่หน้ารั้วคฤหาสน์ธารา ไม่คุ้นหน้าเลย“ผมมาทดสอบเป็นบอดี้การ์ดให้กับนายหญิงของที่นี่ครับ” ไทม์เอ่ยบอก“อ๋อ คนที่นายท่านสั่งให้มานี่เอง รอแป๊บนะฉันขอโทรหาพี่ดันเต้ก่อน” การ์ดร่างใหญ่บอก ก่อนหันไปหยิบโทรศัพท์“ครับ..ได้ครับ.. เข้าไปสิ ๆ มาแต่เช้าเลยนะ” ก่อนกวักมือเรียกให้เข้ามาด้านในคฤหาสน์“ผมทนรอนานกว่านี้ไม่ไหวแล้วครับ” สายตาไทม์จ้องมองเข้าไปด้านในแข็งกร้าว เหมือนกับว่าเขารอเวลานี้มานานมาก“ฉันโทรไปบอกพี่ดันเต้ละ พี่ ๆ เขารออยู่หน้าคฤหาสน์ เดินตรงไปเดี๋ยวนายก็เจอ” การ์ดด้านหน้าบอกพร้อมชี้ให้ไปตามทางเดินกึก! “มาก่อนเวลาตั้งสองชั่วโมงเลยนะ ฉันดันเต้ส่วนข้าง ๆ ฉันคือเบรย์ตัน และข้างหลังนายคือไบรเดน”ดันเต้แนะนำตัวและเพื่อนสนิทที่เป็นลูกน้องคนสนิทของโรมิโอ“คนที่จะทดสอบนายวันนี้คือพวกฉันทั้งสามคน
โรมิโอโอบกอดเธอจากข้างหลัง ลูกแก้วดิ้นเล็กน้อย เขากระชับอ้อมแขนที่กอดรัดร่างบางแน่นขึ้น สีหน้าเธอดูเป็นกังวลมาก อะไรที่เธอจะขอจากเขา คงไม่ใช่เรื่องคนที่บ้านหรอกนะ เพราะตอนนี้เขาแอบดูแลส่งเงินให้คนที่บ้านของเธอโดยไม่ได้บอก..ร่างบางค่อย ๆ พลิกตัวเองหันกลับมา ใบหน้าเรียบติดกับอกแกร่ง กลืนน้ำลายลงคอรวบรวมความกล้าก่อนจะพูดประโยคนั้นออกมา“ฉันขอรับคนรู้จักมาเป็นบอดี้การ์ดได้ไหมคะ!” สิ่งที่หนักอกหนักใจได้พูดออกมาทีเดียวก็รู้สึกโล่งขึ้นมาก“คนรู้จัก? ใคร พี่รู้จักไหม” คิ้วเลิกสูงถามร่างบาง“พี่โรมไม่รู้จักหรอกค่ะ เขาเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าสมัยมัธยม”“ตัวเล็กขอบอดี้การ์ดพี่ไม่ขัดหรอกนะ แต่บอกพี่มาได้ไหมครับ ว่าทำไมต้องเป็นคนนี้” โรมิโอย้ายมือมาวางลงบนไหล่ ผละร่างบางออกห่างเล็กน้อย ก้มหน้ามองเธอ“ฉันแค่อยากช่วยเขาค่ะ ตอนนี้เขากำลังลำบาก เขามาขอให้ฉันช่วยหางานให้…”“พี่ไทม์ต้องการงานทำ เขาพอมีฝีมือการต่อสู้อยู่บ้างก็เลยอยากให้พี่โรมช่วยรับเขามาเป็นบอดี้การ์ดให้ฉันได้ไหมคะ” เธอไม่รู้หรอกว่าไทม์เก่งมากแค่ไหน ก็แค่พูดตามที่เขาบอกมาอีกที แต่ถ้าสมัยเรียนไทม์เองก็ค่อนข้างจะเป็นคนที่รุ่นน้อ
“อะแฮ่ม! คือพี่มีเรื่องจะขอให้เธอช่วย” เขาเปลี่ยนเป็นเสียงที่ปกติขึ้น และสายตาก็อ่อนโยน “คะ? เรื่องเงินเหรอ..คะ” เธอเอียงคอแล้วถามออกไป “เธอคงคิดว่าพี่อดอยากจนต้องทักเธอไปเพราะขอยืมเงินสินะ” แล้วเสียงเขาก็แข็งขึ้นเมื่อคิดว่าผู้หญิงตรงหน้ากำลังดูถูก เธอรีบยกมือขึ้นปัดไปมาปฏิเสธ “เปล่านะคะ ไม่ใช่อย่างนั้น แล้วพี่ไทม์จะให้ลูกแก้วช่วยเรื่องอะไรคะ” “รับปากมาก่อนว่าลูกแก้วจะช่วยพี่” “เอ่อ..” “หรือเพราะเห็นสภาพพี่แบบนี้เธอเลยไม่อยากรู้จัก ช่วยเหลือคนอย่างพี่?!” “เปล่าค่ะ ฉันจะช่วย ถ้าเป็นสิ่งที่ฉันทำได้ ฉันจะช่วยแน่นอน” “เป็นสิ่งที่ลูกแก้วทำได้แน่นอน พี่ขอสมัครเป็นคนดูแลลูกแก้วได้ไหม” เสียงจริงจังและสายตาที่มองมาอย่างกดดัน “คนดูแล..เหรอคะ?” “พี่หมายถึงบอดี้การ์ด พี่รู้ว่าตอนนี้ลูกแก้วกำลังคบอยู่กับมาเฟีย ลูกแก้วยังไม่มีบอดี้การ์ดเป็นของตัวเองใช่ไหม” “พี่อยากได้งานทำ แต่เพราะพี่เรียนไม่จบเลยไม่มีคนรับพี่เข้าทำงานอย่างจริงจัง” “พี่พอมีฝีมือการต่อสู่อยู่บ้างถ้าได้ฝึกอีกหน่อยพี่ต้องเป็นบอดี้การ์ดปกป้องคุ้มกันลูกแก้วได้แน่นอน” “พี่ขอร้องนะลูกแก้ว รับพี่เป็
หาดถ้ำพระนาง“สวย สวยมากเลยค่ะพี่โรม” ร่างบางกระโดดโลดเต้นดีใจที่ได้เห็นสถานที่สวยงามอย่างนี้ มือก็ยังจับกับเขาไม่ปล่อย“ดีใจนะที่เราชอบ”“ค่ะ แต่ว่าแถวตรงที่เราอยู่ไม่มีคนเลยนะคะ” เธอถามอย่างสงสัยสถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อ และตรงจุดนี้ที่ต้องเป็นซิกเนเจอร์แต่กลับไม่มีคนมันน่าแปลกนะ ก็ตอนนี้มันมี
เขายังคงมุ่งหน้าไปยังสถานที่ยอดนิยมของกระบี่ นั่นก็คือ หาดถ้ำพระนาง ถ้าเขาได้ถ่ายรูปให้เธอจากในถ้ำกับตอนที่พระอาทิตย์ตกมันคงเป็นอะไรที่สวยงามอย่างที่หาไม่ได้“พี่โรม เป็นมาเฟียจริงๆ เหรอคะ ก็ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อหรอกนะคะเพียงแต่ว่า..”“ทำไมครับพี่ดูไม่เหมือนมาเฟีย? หรือว่าอะไรตรงไหนที่ทำให้เราคิดว่าพ
“ขออภัยนะครับ” และลูกน้องอีกสองคนที่เพิ่งลงมาจากรถอัลฟาร์ดก็กล่าวขอโทษเช่นกัน“อย่าให้เกิดปัญหาแบบวันนี้อีกนะ ตามหาไอ้ตัวคนทำให้เจอ”“ครับ!!!” ทั้งสามคนรับคำ เบรย์ตัน ไบรเดน ดันเต้ ทั้งสามคนคือบอดี้การ์ดคนสนิทของโรมิโอที่เขาสามารถเชื่อใจและไว้ใจได้ แต่ก็ยังมีบอดี้การ์ดคนอื่นอีกแต่เพียงสามคนนี้ค
“ฮ่าๆ ไปกันเลยไหมคะ” เธอยกมือมาปิดปากแล้วขำเล็กน้อยให้กับท่าทางที่เคอะเขินของเขา เธอเพิ่งเคยได้เห็นผู้ชายเขินเธอครั้งแรกเลย“ครับ” เขาผายมือออกมาให้เธอจับ ลูกแก้วมองมือหนาอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกับว่าชั่งความคิดอะไรบางอย่างหมับ!“ฉันหวังว่าพี่โรมจะไม่ทำให้ผิดหวังนะคะ”“ไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอนครับ”







