ANMELDEN“ดูท่าแล้วคงจะเป็นอีกคนในกลุ่มที่จะสละโสดสินะ”เบนจามินพูดออกมาขณะมองทั้งสองคนพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน
“คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ แล้วมึงล่ะไม่มีใครบ้างหรือไง” ครูซหันไปพูดแซวเพื่อนสนิท “เฮอะ หลังจากนี้กูจะไม่หาความรักแต่จะหาแม่พันธ์ุชั้นดีทำลูก!” เบนจามินหันมาพูดน้ำเสียงที่ฟังแล้วไม่ได้พูดล้อเล่นแต่อย่างใด “มึงนี่นะจริงๆเลย แล้วไอ้มาร์ตินมันไปไหนวะ” “คงรอเจอยัยลินล่ะมั้ง มึงก็รู้ไม่ใช่เหรอว่ามันชอบเอลิน่าขนาดไหน” “เออ ถึงว่ามันไม่ค่อยพูดมากที่แท้ก็รอหวานใจอยู่นี่เอง” ครูซพูดแล้วก็ยิ้ม หยิบแว่นตาขึ้นมาใส่ก่อนจะเอนกายนอนลง ส่วนเบนจามินก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน ดีจริงที่เอริคเพื่อนเขาได้จัดทริปทำให้เขาได้มีเวลาพักผ่อนจะได้เลิกคิดเรื่องของเบลล่า ถึงตอนนี้เขาและเธอจะไม่ได้ติดต่อกันมาสามปีแล้วแต่ก็ต้องบอกว่าเธอก็คือผู้หญิงคนแรกที่เขารู้สึกดีด้วยแต่หลังจากนี้มันจะไม่มีแล้ว… “ไปขับรถเล่นกับพี่ได้ไหม” โรมิโอที่กำลังถ่ายรูปให้เธออย่างตั้งใจพูดขึ้น “คะ?…ตอนไหนคะ” ก็แค่ขับรถเล่นทำไมจะไม่ได้เธอก็อยากจะถ่ายกระบี่ให้คุ้มเหมือนกัน ไม่เคยมาเลย “ตอนนี้..ถ้าเราอยากไป” “อยากอยู่แล้วสิคะ” เธอกำลังจะกระโดดลงจากหินที่ยืนถ่ายรูป แต่ยังไม่ทันที่จะต้องโดด มาเฟียหนุ่มก็เดินเข้ามาอุ้มพาเธอลง “ห้ามทำอะไรแบบนี้อีกนะ รู้ไหมว่าถ้าโดดลงมาแล้วเหยียบเปลือกหอยมันจะเกิดอะไรขึ้น” เขามองเท้าเปล่าของเธอ ย่อตัวลงเคาะทรายออกจากรองเท้าให้ พร้อมจับเท้าเธอขึ้นและสวมใส่ให้ “ขอบคุณค่ะ แต่แก้วแข็งแรงไม่เป็นไรง่ายๆหรอกค่ะพี่โรม” เธอคิดว่าเขาก็ห่วงเธอเกินไปถ้าเธอเป็นลูกสาวหรือสาวเขาคงจะเลี้ยงเธอเหมือนไข่ในหินแน่เลย “ตัวเล็กไม่เหมือนผู้หญิงที่พี่เคยรู้สึก..รู้จัก ไม่เหมือนใครเลย” “ก็คนสวยแบบฉันมีคนเดียวนี่คะ” แล้วก็ทำถ้าชูมือสองนิ้วขึ้นมาอยู่ตรงตา สรุปจะขายสวยหรือขายน่ารักกันแน่ เขาได้แต่ยิ้มอย่างเอ็นดูในความน่ารักใสซื่อบริสุทธิ์ของเธอ รอยยิ้มในตอนนี้มันจะยิ้มให้เขาแค่คนเดียวไม่เปลี่ยนใช่ไหมนะ… อยากจะเก็บรอยยิ้มเธอไว้ได้จัง“ใช่ครับ ก่อนเข้าไปตัวเล็กอยากซื้ออะไรก่อนไหมยังไงคืนนี้ก็นอนกับพี่อยู่แล้ว”“อืม..? ของที่ต้องใช้หนูเตรียมมาครบแล้วค่ะ เลโก้อยากซื้ออะไรก่อนไหม ถ้าถึงแล้วออกมาซื้อยากนะ”หันไปถามน้องชายตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะด้านหลัง“อยากกินขนมฮะ”“โอเค เดี๋ยวพี่แวะเซเว่นข้างหน้าให้” โรมิโอตอบรับเลี้ยวรถเข้าจอดหน้าเซเว่น อีเลฟเว่น และยังเป็นคนพาเลโก้ไปซื้อขนมเองด้วยลูกแก้วที่นั่งมองทั้งสองคนอยู่ในรถก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ที่เธอได้เจอเจ้าชายแสนดีอย่างโรมิโอ คนที่รักเธอ และรักคนในครอบครัวเธอ ที่เขาทำมันออกมาจากความรู้สึกจริง ๆ เธอสัมผัสได้เลย นี่สินะพระเอกนิยายในชีวิตจริง“ผู้ชายคนนี้เขาจะหยุดน่ารักสักวันได้ไหม”“แค่นี้ก็หลงจนไม่อยากให้หายไปไหนแล้ว”ร่างบางบ่นอุบอิบสายตายังคงมองไปที่โรมิโอ ไม่ต้องวาดฝันอีกต่อไป ตอนนี้เธอมีเขาอยู่ข้าง ๆ แล้ว ขอบคุณทุกอย่างไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้เราได้มาเจอกัน และได้โปรดอย่าพรากเขาไปจากเธอเลยนะ…คฤหาสน์ธารา โรมิโออุ้มเลโก้ที่หลับพาดบ่าส่วนอีกมือก็จับมือลูกแก้วพร้อมพาเดินเข้ามาในคฤหาสน์ โดยมีคนรับใช้กับน้องชาย น้องสะใภ้ยืนรอต้อนรับตรงทางเดิน ก่อนพวกเขาจะเดินไปห้
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาหลังจากที่ทั้งสองคนกลับจากทริปทะเลที่สองแฝดพาลูกแก้วไปวันนั้น ความสัมพันธ์ของโรมิโอกับลูกแก้วก็ดีขึ้นมาก ทั้งสองคนต่างพูดคุยกันอย่างตรงไปมา มีอะไรก็บอกกันตลอดและความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กันและกันก็มีแต่จะเพิ่มมากขึ้น มันดีเสียจนแอบคิดว่า สิ่งดี ๆ อย่างนี้จะอยู่กับเราไปอีกนานไหม… แต่ว่านั่นเป็นเรื่องของอนาคต ใครคบกันเพื่อหวังที่จะเลิกกันล่ะเราก็แค่มาทำปัจจุบันให้มันดี โดยไม่ทำร้ายความรู้สึกกันจะดีกว่า…คอนโดช่วงเย็น ๆ โรมิโอขับรถมารับลูกแก้วกับน้องชายที่คอนโดของเธอ เพราะว่าในวันพรุ่งนี้ที่คฤหาสน์ธาราจะมีงานเลี้ยงฉลองเล็ก ๆ ที่จัดขึ้นภายใน มีแค่คนในครอบครัวเท่านั้น กับการต้อนรับน้องชายเพียงคนเดียวหรือก็คือหนึ่งเดียวในครอบครัวโรมิโอที่เหลืออยู่… เดินทางมาไกลจากฝรั่งเศส พี่ชายคิดว่าที่น้องมาเพราะเรื่องการเปิดตัวบริษัทใหม่กับคิดถึงตัวเอง แต่เปล่าเลยที่น้องชายเขามาประเทศไทยเหตุผลหลักก็คือมาพบหน้าว่าที่พี่สะใภ้ต่างหากล่ะบนรถสปอร์ตคันหรูระหว่างทางนั่งไปคฤหาสน์ร่างบางก็หาเรื่องชวนคุยไปด้วยไม่ให้บรรยากาศดูเงียบเหงา มีเพลงเปิดสร้างบรรยากาศไปด้วย“น้องชายกับน้องสะใภ้พ
ถึงโรมิโอจะพูดปากจะฉีกไม่ให้ยุ่งแต่เคลร่าก็ยังพยายามจะทำตัวแทรกเข้ากลางมาในชีวิตของเขา เหมือนกับเหาฉลามหรือพวกปลิงที่ทำตัวสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่น!“เดี๋ยวมานะคะ”“ให้พี่ไปด้วยไหมครับ”“ไม่เป็นไรค่ะ ไปแป๊บเดียว”ลูกแก้วขอตัวออกมาเข้าห้องน้ำ แต่ความจริงเธอแค่รำคาญที่เคลร่าพูดเรื่องสมัยเด็กของเธอกับโรมิโอเคลร่าตามออกมาและไม่หยุดที่จะแขวะลูกแก้ว“ได้ยินใช่ไหมว่าฉันรู้จักกันดีมากกว่าที่เธอจะรู้”“เธอก็แค่อดีต ส่วนฉันคือปัจจุบันและอนาคตของพี่โรม”“ต่อให้เธอขุดพูดเรื่องเก่ามามากแค่ไหนก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอะไรสักนิดนอกจากความรำคาญที่มีให้”ลูกแก้วตอกกลับอย่างไม่สนใจ แผนตื้น ๆ มันใช้ไม่ได้ผลกับเธอหรอก ถึงเธอจะเป็นคนคิดมาก แคร์คำพูดคนอื่น แต่จะให้เอามาทะเลาะกับคนรักก็ไม่ใช่เรื่อง เพราะโรมิโอให้ความสำคัญกับเธอมากกว่าทุกสิ่ง และเขาก็ชัดเจนว่ารักเธอ…“แก! ถ้าไม่โดนแกคงจะไม่หยุดอวดดี”“ก็ลองสิถ้าคิดว่าฉันจะไม่โต้กลับ!”“จะทำอะไร!”ไม่ผิดคลาดที่โรมิโอตามออกมา ว่าแล้วว่าเคลร่าจะต้องรังแกลูกแก้ว“เป็นอะไรหรือเปล่าตัวเล็ก”“ไม่ค่ะ เราไปเดินเล่นกันต่อดีกว่า” ลูกแก้วคล้องแขนพาโรมิโอเดินออกมา
ริมชายหาด 🌅“ไปตามพวกสาว ๆ มา” คาร์ลเตอร์สั่งบอดี้การ์ดให้ไปตามลูกแก้วกับเคลร่าที่รออยู่ในบ้านมา“ครับ” ลูก้าโค้งตัวก่อนเดินออกไป ระหว่างที่เดินไปเขาทันได้ยินคำพูดบางคำจากสองสาวที่ยืนคุยกันอยู่หน้าบ้าน“เธอคิดว่าพี่โรมจริงจังกับเธอจริงเหรอ แน่ใจนะว่าเขาไม่ได้อยู่เพราะสงสาร”“เขาจะอยู่เพราะอะไรก็ช่าง สุดท้ายเขาเลือกฉันไม่ได้เลือกเธอ”ลูกแก้วสะบัดแขนออกจากการถูกจับโดยเคลร่า“ถ้าแกไม่เข้ามาแทรก ฉันกับพี่โรมก็จะได้แต่งงานกัน!”“อ๋อเหรอ? แต่ดูเขาไม่ได้อยากแต่งกับเธอเลยนะ”“แก!” เคลร่ายกมือเตรียมฟาดลงบนใบหน้าร่างบางแต่ถูกหยุดไว้โดยลูก้าที่เอ่ยเสียงพูดแทรกขึ้นมา“ขออนุญาตครับ นายท่านให้มาตามคุณผู้หญิงไปรับประทานอาหารครับ”“อย่าคิดว่าเรื่องมันจะจบแค่นี้ ฝากไว้ก่อนเถอะ!”“อ๋อ! ไม่ใช่ธนาคารเนอะ!” ลูกแก้วกระแทกเสียงใส่ก่อนสะบัดหน้าเดินหนีแต่เคลร่าก็รีบเดินออกหน้าลูกแก้วเพื่อที่ว่าตัวเองจะได้มานั่งข้างโรมิโอ แต่ก็เปล่าประโยชน์ ตรงที่โรมิโอจัดไว้นั้นคือเป็นที่สำหรับเขากับลูกแก้วเพียงสองคนหลังทานอาหารเสร็จพวกเขายังคงนั่งรับลมมองดูทะเลพร้อมพระอาทิตย์ตกดิน ช่างเป็นภาพที่สวยงาม น้ำทะเลที
สามหนุ่มมาเฟียสุดหล่อ เดินทางกลับมาบ้านพักตากอากาศ กับของสดมากมายเต็มสองมือของชายหนุ่มทั้งสามคน ลูกแก้วนั่งรับลมอยู่หน้าบ้านเมื่อเห็นโรมิโอรีบลุกไปช่วยถือของ“ลุกมาทำไมตัวเล็ก ไปรอเหมือนเดิมเถอะครับ” รีบย้ายถุงของไปไว้ด้านหลัง เขารู้ทันว่าเธอจะเข้ามาแย่ง“พี่โรมอะ!”“ไม่ให้ครับ พี่จะถือเองมันหนัก”“ให้ฉันช่วยถืออะไรนิดหน่อยก็ยังดีค่ะ พี่โรมให้ฉันถือบ้างสิ!” ลูกแก้วยังคงพยายามดึงถุงในมือโรมิโอมาจะถือ สองแฝดยืนมองคู่รักแย่งกันถือของ ทั้งที่โรมิโอมีของแค่สองอย่าง พวกเขานี่สี่ห้าอย่าง…“มันหนักจริง ๆ นะครับ”“ฉันถือไหวค่ะ”โรมิโอเลยเลือกที่จะปล่อยถุงผักให้เธอ ของที่เบาที่สุดในมือเขา“ถ้ามึงไม่ปล่อย กูเกือบยกถุงในมือให้เธอถือแล้วนะ” เคอร์วินยกสองมือที่ถือถุงของมากมายขึ้นโชว์โรมิโอ“เอามาเดี๋ยวกูช่วย” โรมิโอไปช่วยเคอร์วินถือต่อ“มาช่วยพวกกูถือสิวะ” ส่วนคาร์ลเตอร์ก็หันไปเรียกลูกน้อง มันเห็นพวกเขาแล้วแต่ยังช้า น่าหงุดหงิดจริงๆ“ขอโทษครับ” บอดี้การ์ดอย่าไทกิรีบกล่าวขอโทษเจ้านาย“เอาของมาวางไว้ ทีนี้ก็ออกไปรอพี่ข้างนอกได้แล้วครับ”“จะไม่ให้ช่วยจริง ๆ เหรอ ฉันอยากช่วยนี่นา” ยืนทำตา
“ไปช่วยพวกพี่แฝดเลย ถ้าพี่โรมไม่ไปก็ไม่ต้องมาคุยกันเลยวันนี้!” ลูกแก้วดันหลังโรมิโอให้เดินลงบันไดบ้าน พร้อมทำเสียงขู่เหมือนลูกแมว แต่เสียงขู่นี้ก็ทำเอามาเฟียโหดกลัวจนตัวสั่นได้ “โหตัวเล็กอะ พี่ไม่อยากไป ขอรอทำกับข้าวทีเดียวไม่ได้เหรอครับ..” โรมิโอกำลังจะทำเสียงออดอ้อนขอไม่ให้ตัวเองต้องออกไปเดินตลาดสด แต่ต้องหยุดชะงักทันที“หนึ่ง สอง..”เสียงหวานเริ่มนับหนึ่ง สายตาจ้องเขม็งมาที่โรมิโอ เธอเข้าใจว่าเป็นมาเฟียจะต้องติดนิสัยเสียตรงที่ชอบออกคำสั่ง แต่ไม่ควรมาออกคำสั่งกับบุคคลที่เป็นเพื่อน เธอจะแก้นิสัยเสีย ๆ ของเขาตรงนี้ให้ได้“ไปแล้วครับๆ” โรมิโอรีบเดินลงบันไดตามทั้งสองแฝดไปขึ้นรถจากนั้นทั้งสามหนุ่มมาเฟียก็ต้องออกไปจ่ายตลาดด้วยตัวเอง โดยที่ไม่มีเหล่าบอดี้การ์ดตามมาด้วย ไม่ได้อยากให้แตกตื่น พวกเขาเลือกใส่ชุดสบาย ๆ อย่างเสื้อเชิ้ตสีขาวโอเวอร์ไซส์ เหมือนพวกนักท่องเที่ยวธรรมดาระหว่างที่เดินเลือกซื้อของในตลาด สายตาของคนต่างหันมองพวกเขาอย่างให้ความสนใจ พวกเขาเหมือนพวกดาราที่มาถ่ายหนัง อยู่ไกล ๆ ยังมองเห็นออร่า สามหนุ่มต่างปรึกษาหารือกันว่าเย็นนี้จะทำอะไรกินกันดี จนคาร์ลคิดอะไรบางอย่างออ
โรมิโอที่รับหน้าที่มาส่งลูกแก้วตามที่ได้รับปากออกไป เขาเป็นคนที่ถ้าพูดแล้วจะไม่คืนคำ “บ้านตัวเล็กอยู่ที่ไหนล่ะ” เอ่ยถามเสียงเรียบสายตายังคงจดจ่อไปที่ถนน “เอาของไปเก็บก่อน แล้วค่อยออกมากินข้าว”เขาพูดต่อ ของขวัญที่เยอะจนล้นต้องเอามาเก็บข้างหน้ามันสร้างความอึดอัดให้กับเขาอย่างมาก “ค่ะ ตามที่คุณส
“พวกมึงเอาของไปเก็บที่รถไอ้โรม” เอริคหันไปสั่งลูกน้อง ออกคำสั่งจัดแจงเรียบร้อย ส่วนที่เรียกว่าโรมนั้นคือชื่อเล่นของโรมิโอ “ไม่ๆ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเรียกgrabกลับเองได้ค่ะไม่อยากสร้างความลำบากให้คุณเขาไปมากกว่านี้แล้ว” น้ำเสียงแห่งความรู้สึกผิดทำเอาคนฟังรู้สึกสงสารตามกันเลย “ไม่เป็นไร เอาไปเก็บเล
“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ กล้องพังเลยใช่ไหมคะ” อยากตีหัวตัวเองให้แตกไม่น่าถามอะไรโง่ ๆ เลนส์กล้องหลุดออกมาขนาดนั้น…“ซ่อมได้ไหมคะ ให้ฉันซื้อให้ใหม่เลยไหมคะ”“ขอโทษค่ะ”ลูกแก้วเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด เม้มปากเข้าหากันแน่น“ราคากล้องเท่าไหร่คะฉันจะชดใช้ให้หมดเลยค่ะ ขอโทษค่ะ”ลูกแก้ว
ตุบแกร๊ก!!!! แล้วนั่นมันเสียงอะไรแตกกันน่ะ?“อึก”เสียงร้องจุกของร่างหนาที่วิ่งเข้ามารับตัวร่างบางจนตัวเองกระแทกไปกับพื้น เขาก้มมองหญิงสาวที่ตัวแข็งทื่อหลับตาปี๋ ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ เธอคงจะกลัวมากเลยสินะ‘โรมิโอ’จับเธอให้ลุกขึ้นอย่างง่ายดายด้วยความที่เธอนั้นตัวเล็กนิดเดียว“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”เขาเ







