BURNING CROWN รักต้องห้าม l บทที่ 2 บุญคุณ

สองปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว เด็กสาวเงียบขรึมวัยสิบหก บัดนี้กลายเป็นหญิงสาววัยสิบแปดเต็มตัว ร่างเพรียวอรชร ดวงตากลมโตซ่อนแววเด็ดเดี่ยว เธอไม่ใช่เพียง “เด็กกำพร้า” อีกต่อไป หากแต่เป็นคนที่ยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง

เสียงฮือฮาในห้องโถงเล็กของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าดังขึ้น เมื่อผู้ดูแลประกาศผลสอบแข่งขันทุนการศึกษา

“เธอสอบได้จริงๆ…ทุนญี่ปุ่นน่ะ!”

เด็กหลายคนพากันมองด้วยสายตาชื่นชมและอิจฉาปะปนกัน แต่หญิงสาวเพียงยืนนิ่ง มือที่กำกระดาษผลสอบแน่นสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะกลัว หากเพราะไม่เคยเชื่อมาก่อนว่าโลกจะเปิดทางให้เธอได้ขนาดนี้

ทุนการศึกษาฟรีสองปีเต็ม…คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยชื่อดังในโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

ค่ำคืนนั้น เธอนั่งอยู่ที่หน้าต่างบานเดิมของห้องนอนรวมที่เคยใช้มองหาคนที่ไม่เคยกลับมา คราวนี้แสงจันทร์ส่องกระทบกระดาษผลสอบในมือ ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยน้ำตาที่ไม่ใช่ความเศร้า แต่เป็นความปลื้มปีติที่เก็บไว้ลึกๆ

“แม่คะ…หนูทำได้แล้ว” เสียงกระซิบเบาๆ ลอยหายไปกับสายลมหนาว

เช้าวันเดินทาง เด็กๆ ในสถานเลี้ยงต่างมารวมตัวเพื่อส่งเธอ หลายคนโบกมือตะโกนให้กำลังใจ บางคนร้องไห้เพราะอาลัยอาวรณ์ ส่วนผู้ดูแลยื่นกระเป๋าเดินทางเก่าๆ ที่ได้รับบริจาคมาให้พร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

“ไปเถอะจ้ะ โลกกว้างกว่าที่คิดมากนัก ขอให้เธอใช้โอกาสนี้เปลี่ยนชีวิตตัวเอง”

หญิงสาวก้าวขึ้นรถที่มุ่งหน้าไปสนามบิน ดวงตาหันกลับมามองถนนเส้นเดิม ถนนที่ครั้งหนึ่งเคยรอใครบางคนอย่างเจ็บปวด แต่วันนี้…มันคือถนนที่พาเธอออกเดินทางสู่โลกใหม่

เมื่อเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า เธอมองผ่านหน้าต่างออกไปยังผืนเมฆกว้างพลางกำกระดาษตอบรับทุนการศึกษาแนบอกแน่น ความว่างเปล่าที่เคยกัดกินหัวใจถูกแทนที่ด้วยเปลวไฟแห่งความหวัง และสัญญากับตัวเองเงียบๆ

“ต่อจากนี้…ฉันจะไม่เป็นเพียงเด็กกำพร้าอีกแล้ว ฉันจะเป็นคนที่สร้างชีวิตด้วยมือของตัวเอง”

…

อดีตที่ผ่านมาคือเส้นทางที่ผลักดันให้เด็กกำพร้าที่ไร้ใครเหลียวแล เติบโตขึ้นมาเป็นหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางคฤหาสน์โอ่อ่าของตระกูลเฟนเฮิร์ท โลกที่แตกต่างราวฟ้ากับเหว จนบางครั้งแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่อาจเชื่อได้ว่าเรื่องราวเหล่านี้เกิดขึ้นจริง

คฤหาสน์เฟนเฮิร์ทหรูหราและเย็นชาจนแทบทำให้ลมหายใจสะดุด เสาหินอ่อนสีงาช้างตระหง่าน โคมระย้าคริสตัลส่องประกายระยิบระยับ ทุกมุมของที่นี่อบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งอำนาจและความสูงส่ง ซึ่งเด็กหญิงกำพร้าในวันวานไม่อาจแม้แต่จะฝันถึง

หญิงสาวก้าวเข้ามาที่นี่เพราะชายชราผู้หนึ่ง…อเล็กซานเดอร์ เฟนเฮิร์ท ปู่ของเขา

เธอยังจำได้ดีถึงวันที่ท่านเฟนเฮิร์ทปรากฏตัวในงานมหาวิทยาลัยในฐานะผู้สนับสนุนรายใหญ่ วันนั้นเธอเป็นเพียงนักศึกษาทุนที่ได้รับมอบหมายให้ขึ้นเวทีกล่าวสุนทรพจน์เปิดงานและรายงานเล็กๆ เสียงเธอแอบสั่นด้วยความประหม่า แต่ถ้อยคำกลับชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคมของชายชราจับจ้องราวกับมองเห็นบางสิ่งในตัวเธอ และไม่นานหลังจากนั้น อาจารย์ก็แจ้งข่าวว่า…ท่านเฟนเฮิร์ทประสงค์จะทาบทามเธอเข้าทำงานทันทีหลังเรียนจบ ในตำแหน่งเลขาส่วนตัวของคนคนนั้น

สิ่งที่เธอไม่คาดคิด คือความเอ็นดูที่ได้รับเกินกว่าหน้าที่การทำงาน ท่านเฟนเฮิร์ทเชื้อเชิญให้เธอเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ ราวกับโอบกอดเด็กกำพร้าอย่างเธอไว้เป็นครอบครัวอีกคน…ความเมตตาที่ไม่มีทางปฏิเสธได้

บุญคุณเช่นนี้ เธอตอบแทนได้เพียงการทุ่มเททำงานอย่างเต็มกำลัง ในฐานะเลขาส่วนตัวของ เอลเลียต เฟนเฮิร์ท

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของชีวิตที่เต็มไปด้วยความย้อนแย้ง…เพราะที่บริษัทเขาไม่ต่างจากปีศาจ แต่ที่คฤหาสน์…เขากลับสวมหน้ากากเป็นสุภาพบุรุษที่แสนดีต่อหน้าท่านปู่

เอลเลียต เฟนเฮิร์ท…ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้า หลานชายของท่านอเล็กซานเดอร์ เฟนเฮิร์ท ผู้บริหารที่โลกธุรกิจจับตามอง ภาพแรกที่หญิงสาวได้เห็นเขาในฐานะเจ้านายไม่ใช่บุรุษในสูทเนี้ยบผูกไท หากแต่เป็นร่างสูงในเชิ้ตปลดกระดุมสองเม็ด เส้นผมสีน้ำตาลยาวประบ่า รวบมัดจุกเซอร์ๆ ไว้ด้านหลัง ริมฝีปากหยักมักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมุมปากเย้ยหยัน ดวงตาคมเข้มสะกดทุกสายตาจนห้องทั้งห้องเงียบลงโดยไม่รู้ตัว

เขาคือผู้บริหารหนุ่มที่ไม่เคยทำตามกฏเกณฑ์ใดๆแม้กระทั่งเรื่องบุคลิกภาพของตนเอง แต่ทุกท่วงท่ากลับเปี่ยมไปด้วยอำนาจโดยไม่ต้องพยายาม เพื่อนร่วมงานและผู้บริหารอาวุโสที่มาก

ประสบการณ์กว่า ยังต้องหันมองทุกครั้งที่เขาเดินเข้าสู่ห้องประชุม

สำหรับหญิงสาวแล้ว…ในบริษัท เขาไม่ต่างจากปีศาจที่คอยหาทางกลั่นแกล้งไม่เว้นแต่ละวัน โยนงานด่วนเกินเวลามาให้ ตัดบทเธอกลางที่ประชุมจนไปต่อแทบไม่ถูก หรือเอ่ยวาจาเจ็บแสบที่บีบคั้นใจให้แทบหายใจไม่ออก แต่ทันทีที่กลับถึงคฤหาสน์ เขาก็เปลี่ยนเป็นอีกคน พูดจายกย่องว่าเธอขยันและฉลาดต่อหน้าท่านเฟนเฮิร์ท ทำราวกับเธอคือผู้ช่วยที่ไว้ใจได้ที่สุด

ท่านเฟนเฮิร์ทมักยิ้มอย่างพอใจทุกครั้ง และเธอก็ได้แต่ยิ้มตอบ ทั้งที่ในใจอยากตะโกนว่ามันไม่ใช่ความจริงเลย

เกือบสามปีแล้วที่เธอต้องทนอยู่ในวังวนระหว่าง “ความกตัญญู” ที่บังคับให้ทนต่อและ “ความเจ็บปวด” ที่ได้รับจากชายผู้เป็นเจ้านาย ทุกครั้งที่สายตาเผลอสบเข้ากับดวงตาคมกริบของเขา หญิงสาวก็ได้แต่ย้ำกับตัวเองเงียบๆ ว่า…เอลเลียต เฟนเฮิร์ท ไม่ใช่บุรุษที่เธอควรเผลอใจให้…แม้แต่วินาทีเดียว

แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านกระจกสูงของตึกสำนักงานใหญ่บริษัทเพนตราแกรม ห้องทำงานชั้นบนสุดเต็มไปด้วยบรรยากาศกดดัน เงียบเกินกว่าจะได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงปลายนิ้วกดแป้นพิมพ์แผ่วเบา

ร่างเล็กนั่งอยู่หลังโต๊ะเลขาส่วนตัว กองเอกสารหนาเตอะวางเรียงรายตรงหน้า เสียงแจ้งเตือนจากอีเมลดังขึ้นไม่หยุด งานที่ต้องส่งถูกเลื่อนเข้ามาอย่างต่อเนื่องราวกับคลื่นซัดซ้ำๆ และทุกครั้งที่เธอคิดว่าจะหายใจได้บ้าง เอกสารใหม่ก็ถูกวางลงตรงหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว

“สามชั่วโมง ฉันต้องการทั้งหมดนี้อยู่บนโต๊ะประชุม” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือศีรษะ ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ ร่างสูงโปร่งในเชิ้ตสีเข้มยืนพิงโต๊ะใกล้ๆ แววตาคมกริบกดดันราวกับไม่เปิดช่องให้ต่อรอง

“แต่…มันมีมากเกินไปค่ะ ฉัน…”

“ฉันไม่ได้ถามว่ามากหรือน้อย” เอลเลียตแทรกขึ้นทันที รอยยิ้มมุมปากเย้ยหยันปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที “ฉันสั่งให้เธอทำ”

หญิงสาวกำหมัดใต้โต๊ะแน่น ความกดดันถาโถมจนหายใจติดขัด แต่ดวงตากลมโตยังจับจ้องกลับไปโดยไม่ยอมก้มหนี

เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยจนปลายผมสีน้ำตาลสว่างเกือบจะสัมผัสกับกระดาษตรงหน้า กลิ่นโคโลญจ์เย็นๆ แผ่วเบาลอยแตะปลายจมูก แต่แทนที่จะอบอุ่นกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกพันธนาการ

“หรือว่าอยากให้ฉันรายงานท่านปู่ของฉันว่า เลขาที่เขาเลือกมาด้วยตัวเอง…ทำงานไม่ไหว?” น้ำเสียงทุ้มลากช้า กดดันมากกว่าตะโกนเสียอีก

เธอขบกรามแน่น ความรู้สึกทั้งอับอายและโกรธไหลวนในอก แต่ทำได้เพียงพยักหน้ารับ แล้วก้มหน้าลงจัดเรียงเอกสารต่อไป

เอลเลียตหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะผละออกไปนั่งเอนกายบนเก้าอี้ผู้บริหาร ร่างสูดทอดกายอย่างผ่อนคลายราวกับไม่ได้เพิ่งกดเธอให้จมอยู่ใต้ภูเขางาน

เวลาผ่านไปจนใกล้ถึงการประชุม ร่างอรชรหอบแฟ้มหนาหนักเข้าไปในห้องกระจก เสียงสนทนาเคร่งเครียดของผู้บริหารดังระงม แต่ทันทีที่เอลเลียตก้าวเข้ามา บรรยากาศกลับเงียบลงโดยอัตโนมัติ

เขานั่งประจำเก้าอี้หัวโต๊ะ เปิดแฟ้มที่เธอจัดไว้ตรงหน้าแล้วปรายตามองแวบหนึ่ง ริมฝีปากหยักเอ่ยเพียงคำเดียว…

“ไม่เลว”

เพียงเท่านั้น น้ำหนักของการกดดันก่อนหน้านี้ก็ถูกกลบเกลื่อนราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ทุกสายตาในห้องประชุมหันมามองเธอ บางคนแฝงแววชื่นชม แต่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่า…เบื้องหลังคำชมสั้นๆ นั้นคือเกมกดขี่ที่เขาเล่นกับเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ณิชาสูดลมหายใจลึก พยายามยืนให้มั่นคง แม้หัวใจภายในจะสั่นสะท้าน…เพราะเธอรู้ดี…ตราบใดที่ยังอยู่ใต้ชายคาตระกูลเฟนเฮิร์ท วันพรุ่งนี้ก็คงไม่ต่างอะไรจากวันนี้เลย

__________________________

กดถูกใจ + คอมเมนต์ + กดเข้าชั้นกันด้วยน้า