บทที่ 4 อาวุธของมาเฟีย (2/2)

หลังสอบเสร็จนายน้อยก็ถูกผู้คุมความประพฤติลากกลับมายังฐานทัพจนได้ เมื่อเข้าห้องชุดมาก็พบความว่างเปล่ายิ่งกว่าเมื่อวาน

"แกจะเก็บของย้ายบ้านรึยังไง หยุดยุ่งกับของของฉันได้แล้ว!"

"เผอิญผมทำความสะอาดห้องที่ผมอยู่นิดหน่อยแล้วเจอกับของพวกนี้น่ะครับ ก็เลยลองค้นที่ห้องอื่นดูก็เจออยู่เต็มไปหมด"

คนนอกเทของที่เขารวบรวมไว้ในกล่องลงบนโต๊ะใหญ่กลางห้องนั่งเล่น ของที่ตกลงมามีทั้งมีดพก กระบองไฟฟ้า สนับมือ บุหรี่ บุหรี่ไฟฟ้า ซิการ์ ยาเสพติดทั้งในรูปแบบเม็ดและผง ถุงยางอนามัย เซ็กซ์ทอย และของผิดกฎหมายชนิดต่าง ๆ อีกมากมายกองจนล้นโต๊ะ

"ได้ยินมาว่าคุณเคยทำข้อตกลงเอาไว้ คุณพ่อของคุณไม่อนุญาตให้คุณครอบครองของพวกนี้ตราบใดที่เขายังไม่ยอมรับคุณเป็นอันเดอร์บอส"

"แล้วไง แกก็จะมายึดของพวกนี้ไปด้วยรึ? เหอะ! สุดท้ายก็แค่ทำตัวเลียนแบบครูห้องปกครองโง่เง่า" วอลเตอร์ยิ้มหยัน พวกพี่เลี้ยงก็มีดีแค่นี้ คิดว่าทำตัวให้สูงส่งกว่าหน่อย กุมความลับเข้าเล็กน้อย ก็คิดว่าจะควบคุมเขาได้

"ผมไม่ได้จะยึดหรอกครับ แต่จะมาสอนให้คุณใช้อย่างถูกวิธีต่างหาก"

"อะไรนะ?" คำตอบที่ไม่คาดคิดทำเอาวอลเตอร์แทบสำลัก

เวนิสหยิบถุงใสที่บรรจุผงสีม่วงไว้ภายใน ปากซองไร้ซึ่งร่องรอยฉีกขาด ดูท่านายน้อยจะยังรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับบิดาอยู่บ้าง "ยาตัวนี้คุณรู้ไหมครับว่ามันคืออะไร?"

"ถามอะไรโง่ ๆ ก็ยาแอสโทรไง"

เวนิสพยักหน้า "แอสโทร มีฤทธิ์หลอนประสาท เป็นยาที่จะทำให้ผู้เสพดั่งเห็นแสงดาวนำทาง ยิ่งเสพคุณยิ่งมองเห็นความหวังในชีวิต หลังจากติดแล้วหากวันใดไม่ได้รับมันเข้าร่างกายก็จะสิ้นหวังห่อเหี่ยวไม่สามารถทำสิ่งใดได้จนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ สุดท้ายก็จะเสพติดกลายเป็นทาสของมัน"

"แล้วไง แกจะมาสอนให้ฉันเห็นข้อเสียและยอมหยุดไปเองอย่างนั้นเหรอ? เหอะ! แกก็ไม่ต่างไปจากพวกอวดดีทำตัวเหนือกว่าคนอื่นสักนิด" วอลเตอร์แค่นเสียงสมเพช

พยายามทำตัวให้แตกต่าง สุดท้ายก็เหมือนกันหมดทุกคน

เวนิสไม่สนใจถ้อยคำเหน็บแนม เสียงเรียบเอ่ยต่อ "แล้วตอนคุณใช้มันคุณรู้สึกอย่างไรครับ?"

"หา?"

"คุณรู้สึกดีและสนุกมาก แรงกระตุ้นในใจที่ยากจะลืมเลือนทำให้คุณกระหายอยากที่จะเสพมันให้มากขึ้นอีกใช่ไหมครับ? ผมแค่ต้องการจะบอกคุณว่า ของสิ่งนี้ไม่ใช่เพียงสิ่งบันเทิงเอาไว้เล่นเพื่อสร้างห้วงฝันแสนสุขเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่เป็นกระเป๋าเงิน และเป็นอาวุธของมาเฟีย"

คำพูดของเวนิสดึงความสนใจของวอลเตอร์มาได้บ้าง แต่เขาก็ยังไม่ได้คล้อยตามอยู่ดี "พูดอะไร ก็แค่ผงโง่ ๆ"

"ผงโง่ ๆ ที่คุณว่า สร้างรายได้ให้เซเทอร์ แฟมิลีกว่าเจ็ดพันล้านเรลาร์ต่อปี คิดเป็นรายได้ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ของทั้งแฟมิลี"

วอลเตอร์ตกตะลึง "ของถูก ๆ พรรค์นี้นี่นะ?"

"ใช่ครับ อีกทั้งฤทธิ์หลอนประสาทและอาการเสพติดจากมันยังทำให้ผู้ที่คุณต้องการจะควบคุมอยู่ภายใต้อำนาจของคุณโดยสมบูรณ์ เพื่อที่จะได้มาซึ่งยาแอสโทรเขาจะไม่สามารถต่อต้านคุณได้ เขาจะคลุ้มคลั่ง จะยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อมัน นี่คืออาวุธระยะยาวที่น่ากลัวที่สุดและซื่อสัตย์ที่สุดอีกด้วย อย่างที่ผมเคยบอกครับ งานของมาเฟียคือการควบคุม"

การอธิบายอันยืดยาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบน่าเบื่อกลับสำคัญมากเสียจนวอลเตอร์ต้องตั้งใจฟังแม้จะไม่เต็มใจ สิ่งที่เจ้าคนนอกพูดมานั้นเป็นเรื่องง่าย ๆ ที่เขาไม่เคยสนใจจะนึกคิดมาก่อน เช่นเดียวกับทาสเสพติดยาแอสโทร คนพวกนั้นก็ไม่เคยนึกถึงเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ว่าจะกลายมาเป็นสิ่งที่ควบคุมพวกเขาไปตลอดชีวิต

วอลเตอร์ลอบกลืนน้ำลาย ดีที่มีสัญญาที่เคยให้ไว้กับพ่อคอยย้ำเตือนอยู่ เขาจึงแค่เอายาแอสโทรมาลองในปริมาณไม่มาก พอให้รู้ว่าความรู้สึกขณะเสพเป็นเช่นไรและไม่ได้แตะมันอีกเลย สาเหตุที่เขาสามารถยับยั้งตัวเองไว้ได้เพราะตอนทดสอบเขาลองยาไปไม่ถึงโดสที่จะทำให้เห็นภาพหลอน นอกจากจะไม่ได้รู้สึกเพ้อฝันแล้วยังสำลักแทบตายกับผงขมแห้งติดคออีกด้วย นับเป็นประสบการณ์ที่ไม่น่าอภิรมย์เป็นอย่างยิ่ง แต่ตอนนี้อัลฟ่าหนุ่มเข้าใจแล้ว นี่คือสาเหตุที่พ่อทำข้อตกลงเหล่านั้นไว้กับเขา

พี่เลี้ยงคนนอกรอให้เขาได้จัดการความคิดสักพักก็พูดต่อ "ร้านเกมเซนเตอร์ของคุณคาร์ลจะเป็นศูนย์กลางเครือข่ายแรกในการสร้างรายได้ของคุณครับ ยาพวกนี้คือวิธีที่ง่ายและรวดเร็วที่สุด แต่หากอยากทำธุรกิจอื่น ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจทั่วไปหรือธุรกิจมืดก็ตามแต่ที่คุณต้องการ ส่วนอาวุธพวกนั้นคุณเอามาจากไหน ได้มาด้วยวิธีใด ซื้อมาหรือขโมย หรือไม่มีจดสิทธิบัตรตั้งแต่แรกครับ?"

"แกจะสนไปทำไม" วอลเตอร์กลอกตาอย่างรำคาญ เจ้าหมอนี่จะต้องขุดคุ้ยทุกเรื่องของเขาให้ได้ใช่ไหมถึงจะพอใจ

"รู้วิธีใช้ไหมครับ?"

"หา? ก็เหนี่ยว ๆ ไกไป ใครจะทำไม่เป็น"

เจ้าพี่เลี้ยงงี่เง่าพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจ "พรุ่งนี้ไปสนามยิงปืนของแฟมิลีครับ ผมจะสอนคุณใช้"

วอลเตอร์ถูกบังคับโดยคนที่มีท่าทางฝืนใจทำเต็มทนก็เลือดขึ้นหน้า "อยากไปก็ไปคนเดียวสิ ใครจะไปยอมทำตามที่แกสั่งกันวะ!"

ท่าทางของพี่เลี้ยงงี่เง่ากลับเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา "คุณตัดสินใจที่จะขึ้นเป็นบอสคนต่อไปแล้ว ถ้ายังใช้อาวุธพวกนี้ไม่เป็น ราคาที่ต้องจ่ายคือชีวิตของคุณครับ"

วันต่อมา แก๊งมาเฟียหน้าใหม่สังกัดนายน้อยวอลเตอร์ก็มารวมตัวกันที่ฐานทัพเซเทอร์ แฟมิลีอีกครั้ง ครั้งนี้นายน้อยกับพี่เลี้ยงพาพวกเขาลงไปยังชั้นใต้ดินที่อยู่ลึกใต้ชั้นจอดรถลงไปอีก

ข้างใต้นั้นเป็นคลังเก็บอาวุธและยุทโธปกรณ์นานาชนิดของแฟมิลี อาวุธที่เก็บอยู่ในนั้นมีจำนวนมากจนพอเลี้ยงทหารทั้งประเทศได้เลยทีเดียว อาวุธมากมายถูกจัดแยกประเภท เก็บรักษาตามแต่ละชนิดไว้อย่างดี เนื่องจากเป็นชั้นใต้ดินจึงติดตั้งทั้งเครื่องปรับอากาศ เครื่องปรับความชื้น และตัวชี้วัดสารเคมีในอากาศอันล้ำสมัยดั่งหลุดเข้าไปอยู่ในภาพยนตร์ไซไฟ เด็กวัยรุ่นที่กำลังย่ำเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ทั้งหลายตื่นตาตื่นใจเสียยิ่งกว่าตอนเข้าไปในคฤหาสน์ครั้งแรกเสียอีก

"นายน้อย เชิญครับ"

"ขอบใจ วิคเตอร์"

วอลเตอร์คว้ากุญแจคลังเก็บปืนมาจากวิคเตอร์หัวหน้าผู้ดูแลคลังอาวุธที่เขาชอบมาแอบขอเบิกของออกไปเล่นอยู่บ่อยครั้ง

"วันนี้เราจะมาฝึกการใช้อาวุธที่สำคัญที่สุดในการต่อสู้แทบทุกสถานการณ์กันครับ" เวนิสก้าวขึ้นไปหยิบปืนสไนเปอร์ไรเฟิลขึ้นมา "มาดูกันครับ ว่าพวกคุณแต่ละคนเหมาะสมกับปืนประเภทไหน"

สำหรับโอเมก้าที่มีร่างกายอ่อนแอและพละกำลังที่ด้อยกว่าเพศอื่นโดยธรรมชาติแล้ว เวนิสไม่เต็มใจที่จะฝึกฝนการต่อสู้ให้เด็กพวกนี้เสียเท่าไรนัก เพราะการต่อสู้ระยะประชิดที่เขาไม่ถนัดนั้น หากประมือกันให้มากครั้งก็จะถูกจับจุดอ่อนได้โดยง่าย นั่นไม่เป็นผลดีในอนาคต ดังนั้นพวกการต่อสู้อย่างอื่นให้เป็นเรื่องของพวกครูฝึกประจำแฟมิลีไป

ส่วนเขาจะรับผิดชอบในส่วนที่เขาถนัดจนไม่มีทางเผยจุดอ่อนออกไป นั่นก็คือการยิงปืน

ไม่ว่าจะเป็นปืนประเภทไหนเวนิสก็ใช้ได้ดีทั้งหมดจนน่าตกตะลึง นั่นเป็นเพราะดวงตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้แว่นดำของเขานั้นดีกว่าคนทั่วไปมาก ด้วยดวงตาคู่นี้กับทักษะการใช้ปืนในระดับสูงนี้เองเป็นสิ่งที่ทำให้เขาสร้างชื่อเสียงจนขึ้นมาเป็นนักฆ่ามือวางอันดับสองได้

แต่นั่นเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว ตอนนี้เขาเป็นเพียงแค่พี่เลี้ยงคนหนึ่งก็เท่านั้น

เกินความคาดหมายของทุกฝ่าย ผู้ที่ได้รับกำไรมหาศาลมากที่สุดในการซ้อมฝึกยิงปืนครั้งนี้กลับเป็นคาร์ล เจ้าของร้านเกมเซนเตอร์ผู้ชอบเล่นเครื่องเล่นตามเกมเซนเตอร์มาตั้งแต่เด็ก ทำให้เขาเล็งเป้าได้อย่างแม่นยำจนสมาชิกคนอื่นอ้าปากค้างตะลึงงัน ขนาดวิคเตอร์หัวหน้าคลังอาวุธยังกล่าวชมแล้วขนปืนชนิดต่าง ๆ มาให้เขาได้ลองทดสอบดูเป็นกรณีพิเศษอีกต่างหาก