บทที่ 4 อาวุธของมาเฟีย (1/2)

บทที่ 4

อาวุธของมาเฟีย

พรึ่บ

แสงสว่างสาดส่องเข้ามาทักทายผู้ที่จมอยู่ในห้วงนิทรา วอลเตอร์ที่ยังไม่ตื่นดีครวญครางอย่างสะลึมสะลือแล้วหันตัวหนีแสงไปอีกทาง

"ปิดไฟสิวะ"

"ได้เวลาตื่นแล้วครับ คุณวอลเตอร์"

เสียงเรียบที่รบกวนจิตใจของนายน้อยแห่งเซเทอร์ แฟมิลีตลอดทั้งวันจนเขาเก็บเอาไปฝันร้ายลอยเข้ามาในหูของวอลเตอร์ แต่ครั้งนี้แจ่มชัดกว่าในฝันมาก เมื่อปรือตาขึ้นมายังพบเข้ากับแว่นดำทึบสีระคายสายตากับหน้ากากผ้าสีดำชวนหงุดหงิดนั้นอีก

สีดำ ไม่ว่ามองไปทางไหนก็มีแต่สีดำ

อัลฟ่าหนุ่มผู้โตมากับแสงสี ชื่นชอบในสีสันบาดตาเป็นที่สุดรำคาญใจกับสิ่งนี้นัก!

"ทำบ้าอะไรของแกวะ ไอ้คนนอกงี่เง่า ฉันจะนอน!"

วอลเตอร์ดึงผ้านวมหนานุ่มขึ้นมาคลุมศีรษะ แต่เวนิสไม่ยอมให้เขาได้ทำตามใจ ผืนผ้านวมแสนอบอุ่นถูกกระชากออกไป

เวนิสรวบผ้าผืนหนามาพับเก็บอย่างรวดเร็ว "เสียใจด้วยครับ แต่วันนี้เป็นวันสอบปลายภาคของคุณ จะไปสายไม่ได้เด็ดขาดครับ"

วอลเตอร์โมโหแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความง่วงหายไปเป็นปลิดทิ้ง แต่เขาจะยอมให้อีกฝ่ายคิดว่าปลุกตนสำเร็จไม่ได้ เขาจะยอมให้ไอ้คนนอกนี่ได้ในสิ่งที่ต้องการไปไม่ได้! "ช่างหัวสอบมันสิ ใครจะไปสนใจกันวะ!"

เวนิสสะบัดผ้าพับเป็นสี่เหลี่ยมเท่ากันทุกมุมเรียบร้อยแล้วจึงหันไปสนใจเด็กดื้อไม่ยอมลุกจากเตียงนอน "แต่คุณควรที่จะสนใจนะครับ เพราะถ้าคุณพลาดการสอบครั้งนี้ไปคุณก็จะไม่จบการศึกษา แทนที่จะได้มาทุ่มเทให้กับการเป็นมาเฟียเพื่อตำแหน่งอันเดอร์บอส แต่กลับต้องไปเรียนซ้ำชั้น เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ไปหนึ่งปี"

เสียเวลาของผมโดยไร้ความหมายไปหนึ่งปี

วอลเตอร์เองก็ตระหนักถึงเรื่องนั้นได้เช่นกัน แต่เขาจะยอมก้มหัวให้กับโอเมก้าน่ารำคาญตรงหน้าไม่ได้โดยเด็ดขาด "ซ้ำชั้นก็ซ้ำไปสิวะ คิดว่าปกติฉันเข้าเรียนรึไง ก็แค่ต้องไป ๆ มา ๆ ระหว่างโรงเรียนกระจอกกับฐานทัพของแฟมิลีอีกปีมันจะไปยากอะไรนักหนา"

เวนิสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีมรกตคู่สวย ดวงตาเรียวคมดั่งจะแทงทะลุแว่นดำออกไปเจาะทะลวงดวงตาของอีกฝ่าย "แต่ระหว่างนั้นคุณพ่อของคุณอาจจะเป็นฝ่ายที่รอไม่ไหว แต่งตั้งคนอื่นเป็นอันเดอร์บอสไปก่อนก็ได้นะครับ"

"ติดกระดุมให้ครบสิครับ เดี๋ยวอาจารย์ก็ไม่ให้เข้าห้องสอบกันพอดี"

"ฉันจะติดกระดุมกี่เม็ดมันก็เรื่องของฉัน"

เวนิสถอนหายใจด้วยความระอา แต่อย่างไรเขาก็ต้องผูกเนคไทให้เด็กดื้อที่ยืนกรานจะไม่ยอมผูกไปเข้าห้องสอบอยู่แล้ว จึงได้แต่เดินเข้าไปใกล้เพื่อติดกระดุมเม็ดบนให้กับนายน้อย

กลิ่นสนไซเปรสที่มักจะคลุ้มคลั่ง ยามที่เจ้าตัวไม่ได้ฉุนเฉียวกลับหอมสดชื่นชวนให้ผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด

เดี๋ยวนะ ได้กลิ่นอีกแล้ว

หลังจากนี้คงต้องไปถามสจ๊วตแล้วว่ามีอุปกรณ์ป้องกันที่ดีกว่านี้หรือไม่ นายน้อยคนใหม่ของเขาออกจะ...กลิ่นแรงเกินไปนิด

เวนิสติดกระดุมเสื้อให้นายน้อยจนเสร็จเรียบร้อยก็สะบัดสายเนคไทคล้องรอบคอของเด็กหนุ่ม ชั่วจังหวะนั้นเองที่เขาก้าวเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างไม่รีบร้อน ลำตัวเพรียวบางเอนไปข้างหลังหลบการโจมตีจากทางด้านหน้าโดยที่มือยังไม่หยุดพันสายเนคไทให้นายน้อย

วอลเตอร์คว้าแว่นดำของอีกฝ่ายไม่สำเร็จก็สบถออกมา "ชิ! จะทำตัวลึกลับอะไรนักหนา เห็นแล้วแสลงตาว่ะ"

เวนิสยกยิ้ม นายน้อยของเขารู้จักเฝ้าคอยรอให้เหยื่อมาติดกับก่อนค่อยโจมตี นับว่ามีความอดทนมากกว่าที่เห็นจากภายนอก "ผมไม่คิดจะเป็นคนของแฟมิลี ยิ่งให้แฟมิลีรู้ตัวตนของผมน้อยเท่าไรยิ่งดีครับ"

"น่ารำคาญจริง ว่าแต่แกเข้ามาในห้องนอนฉันได้ไง?"

"ผมมีกุญแจครับ"

วอลเตอร์ตะลึงงัน นี่พ่อถึงกับให้กุญแจห้องนอนของเขากับหมอนี่!

นายน้อยสบถระบายอารมณ์ ช่างประไร ระหว่างอยู่ที่โรงเรียนเขาจะโทรสั่งให้คนมาติดตั้งล็อกที่ประตูเพิ่ม ใส่ล็อกไปให้หมดทุกรูปแบบที่มีไปเลย!

"แล้วถ้าคุณกำลังคิดจะติดตัวล็อกเพิ่มก็หยุดไว้แค่นั้นแหละครับ ผมสะเดาะกลอนได้ทุกรูปแบบ"

ด้วยปืนน่ะครับ

แน่นอนว่าประโยคหลังเวนิสไม่ได้พูดออกไป ปล่อยให้นายน้อยคิดว่าไม่สามารถหนีไปจากเขาได้ด้วยวิธีการทั่วไปเป็นพอ

แผนการในใจของวอลเตอร์ถูกพังทลายในพริบตา "ฉันล่ะเกลียดแกจริง!"

ภายใต้หน้ากากผ้าปรากฏรอยยิ้มบางอย่างหน่ายใจ มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำดึงสายเนคไทจัดจนเข้าที่เป็นครั้งสุดท้าย "เรียบร้อยแล้ว ไปกันเถอะครับ"

ปลุกเขาก็แล้ว จับเขาแต่งตัวถูกระเบียบทุกระเบียดนิ้วจนอึดอัดไปทั้งตัวก็แล้ว ทำไมเจ้าคนนอกยังจะตามเขามาอีก!

"เฮ้ย นี่จะตามไปคุมถึงขึ้นรถเลยรึไง?"

"ใครว่า ถึงหน้าประตูโรงเรียนต่างหากครับ"

ว่าแล้วในมือของคนนอกก็โยนพวงกุญแจขึ้นมาควงเล่น

"เฮ้ย นั่นมันกุญแจรถฉัน!"

"คุณยังไม่มีใบขับขี่ ผมจะเป็นคนขับให้เองครับ"

อดีตนักฆ่าไม่สนใจจะหยุดฟังอีกฝ่ายพ่นถ้อยคำหยาบคาย เวนิสเดินไปเปิดประตูรถสปอร์ตสีแดงจัดจ้านจนแค่มองก็แสบตาของนายน้อย

"โธ่เว้ย!" วอลเตอร์โมโหจนเลือดขึ้นหน้าแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ จึงได้แต่เดินกระทืบเท้าเข้าไปเปิดที่นั่งข้างหลังอย่างหัวเสีย

รอให้ฉันมีอำนาจขึ้นมาเมื่อไร ไอ้คนนอกนี่ไม่ได้ตายดีแน่!

รถสปอร์ตสีแดงรุ่นใหม่ล่าสุดจอดลงหน้าประตูโรงเรียนไฮสกูลชั้นนำที่มีเพียงครอบครัวเศรษฐีเท่านั้นที่จะมีปัญญาส่งลูกหลานเข้าเรียนได้

"สอบเสร็จแล้วผมจะมารับคุณนะครับ"

วอลเตอร์ได้ยินอารมณ์เดือดดาลก็พุ่งทะยานขึ้นมา "นี่แกคิดจะคุมความประพฤติกันรึไง ห๊ะ?! ต้องตามติดเป็นหมาตามก้นกันขนาดนี้เลยรึไงวะ?!"

เสียงเรียบน่ารำคาญเอ่ยประโยคน่าหงุดหงิดจนวอลเตอร์อยากจะเปิดประตูรถเข้าไปบีบคออีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด

"ก็ผมเป็นพี่เลี้ยงของคุณนี่ครับ"