Babysitter พี่เลี้ยงมาเฟียโอเมก้า

บทนำ

เด็กคนนี้ไม่มีพ่อครับ

แกร๊ก

กลอนประตูถูกปลดออก แต่เวนิสไม่ได้แปลกใจ เขาเพียงถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วหมุนตัวหันหลังให้กับประตู

"คุณอะเลสซิโอ ผมบอกคุณไปกี่ครั้งแล้วครับ เมื่อไรจะเลิกตามหาผมสักที"

"แล้วผมบอกคุณไปกี่ครั้งแล้ว ว่าจะเลิกตามหาก็ต่อเมื่อคุณยอมมาอยู่กับผม"

เสียงฝีเท้าของผู้บุกรุกชะงักค้าง อะเลสซิโอมาในจังหวะที่ไม่ค่อยจะเหมาะเสียเท่าไร เจ้าของห้องชุดหรูในคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองกำลังนั่งหันหลังอยู่บนโซฟาบุหนังตัวใหญ่ในห้องรับแขก พ้นปกคอเสื้อขึ้นมา ที่หลังคอขาวเนียนเยื้องไปทางซ้ายเผยให้เห็นรอยกัด สัญลักษณ์แห่งพันธะแสดงความเป็นเจ้าของของอัลฟ่า กลิ่นกุหลาบและน้ำผึ้งหอมฟุ้งกำจายกลับเหลือเพียงกลิ่นหอมเจือจางอันชวนให้ผ่อนคลายแต่ไม่มีผลกระตุ้นปลุกสัญชาตญาณในกายของอัลฟ่าอีก ในนั้นยังมีกลิ่นไม้สนไซเปรสน่ารังเกียจจุนเจืออยู่ แผ่นหลังบางที่เขาแสนคิดถึงขึงเกร็งอย่างเคร่งเครียดเช่นเดียวกับลาดไหล่เล็กที่เขาเคยโอบกอด เพราะเวนิสกำลังปกป้องสิ่งสำคัญในอ้อมกอดไว้จากเขา

อะเลสซิโอกำลังยืนมองโอเมก้าของเขาให้นมลูกที่ไม่ได้เกิดจากเขา

ความเกรี้ยวโกรธพวยพุ่งขึ้นมาในทรวงอก สัญชาตญาณแห่งอัลฟ่าบอกให้เขาสังหารทารกเพื่อชิงตัวโอเมก้าคืนมา กลิ่นฟีโรโมนแห่งการตีตราแสดงความเป็นเจ้าของแผ่กดดันอบอวลอยู่เต็มห้องรับแขก

ร่างสูงใหญ่ของอัลฟ่าเยื้องกรายเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ เวนิสได้แต่กอดลูกน้อยแน่น ปกป้องสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่เขาให้กำเนิดมาไว้ในอ้อมแขนอันสั่นเทา กลิ่นอายเข้มข้นของอัลฟ่าทำเขาหวาดกลัวจับใจจนไม่สามารถรักษาความสงบนิ่งได้ การตีตราจากอัลฟ่าคนอื่นที่ไม่ใช่เจ้าของพันธะทำให้เวนิสเวียนศีรษะ สองตาร้อนผ่าวมาพร้อมกับชั้นน้ำที่รื้นขึ้นมา

เพื่อที่จะสามารถผลิตน้ำนมให้ลูกน้อยได้ดื่มกิน เวนิสจึงไม่สามารถกินยาระงับฮอร์โมนเหมือนกาลก่อน ยามนี้ฟีโรโมนของอัลฟ่าส่งผลต่อตัวเขาอย่างเต็มที่ และเขาก็มีฮอร์โมนตามแบบฉบับของโอเมก้าครบถ้วน โอเมก้าที่ต้องต่อต้านสัญชาตญาณเพื่อปกป้องลูกของตัวเองจากอัลฟ่า

พรึบ

อะเลสซิโอหยุดยืนด้านหลังเวนิส ผ้าคลุมสำหรับมารดาให้นมบุตรผืนบางถูกสะบัดออกมาคลุมร่างทั้งสองไว้อย่างนุ่มนวล น้ำตาอุ่นผุดซึมเอ่อท้นที่หางตาถูกปาดออกอย่างแผ่วเบา โอเมก้ากลับสะดุ้งหนีสัมผัสนั้นอย่างระแวดระวัง

มือใหญ่ของอัลฟ่าหนุ่มชะงักค้าง อะเลสซิโอถอนหายใจออกมาก่อนจะถอยกลับไป แน่นอนว่าเขาอยากสัมผัส อยากปลอบประโลมอีกฝ่ายนัก ยามนี้เวนิสช่างเปราะบางเหลือเกิน ดั่งแก้วร้าวที่พร้อมจะแตกลงมาได้ทุกเมื่อ เขาอยากจะโอบอุ้มปกป้องคนที่เขารักไว้ในอ้อมแขน กระซิบบอกว่าไม่เป็นไรแล้ว บอกเขาว่าปลอดภัยแล้ว

เพียงแต่เขารู้ดีว่ายิ่งเขาเข้าใกล้ก็ยิ่งเป็นการทำให้เวนิสหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น

เพราะเขาไม่ใช่เจ้าของพันธะ

"เวนิส กลับมาอยู่กับผมเถอะ ทั้งคุณทั้งลูกผมจะดูแลเอง"

อัลฟ่าถอยห่างไปแล้วเวนิสจึงเพิ่งหายใจได้ทั่วท้อง เขาสูดหายใจลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ "ผมวางมือแล้วครับ อีกอย่างผมไม่คิดจะไปอยู่ในแคลนที่ฆ่าน้องสาวของผมหรอกครับ"

"ไม่ต้องเป็นคนของแคลนก็ได้ แค่คุณกับผม" อะเลสซิโอกระซิบแผ่วเบา อ้อนวอนด้วยคาดหวังว่าอีกฝ่ายจะใจอ่อนลงได้เสียที

เวนิสเพียงตอบเขากลับไปด้วยเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ "ขอโทษด้วยครับ แต่อย่างที่คุณเห็น ผมเป็นโอเมก้าที่ผูกพันธะแล้ว จะให้ไปอาศัยอยู่กับอัลฟ่าคนอื่นคงจะเป็นไปไม่ได้ครับ"

อะเลสซิโอกำหมัดแน่น ความคับแค้นใจที่ยากจะระบายออกมาสุมแน่นอยู่ในอก เรื่องราวไม่ควรจะกลายเป็นเช่นนี้ เวนิสควรจะเป็นของเขา!

"ผมจะหาทางทำลายพันธะให้คุณให้จงได้"

ประตูห้องชุดปิดลง เวนิสถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขารู้ดีว่าเมื่อครู่อะเลสซิโอไม่ได้มีเจตนาทำร้ายเขา แต่การกดข่มจากฟีโรโมนของอัลฟ่านั้นมีมากเหลือเกิน เวนิสเลิกผ้าคลุมเพื่อมองลูกน้อยในอ้อมกอด แก้มยุ้ยนุ่มนิ่มขยับดุกดิกไม่หยุดจากการดูด ดวงตากลมโตสีน้ำเงินอมเขียวดั่งน้ำทะเลลึกจ้องกลับมา แม้จะเพิ่งผ่านเหตุการณ์อันตรายที่อาจพรากชีวิตของเจ้าตัวน้อยไป เจ้าตัวเล็กกลับยังดูดนมได้อย่างสบายใจเฉิบ ไม่มีความหวาดกลัวอยู่แม้แต่น้อย

ช่างน่ารัก ช่างแข็งแกร่ง ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่แสนบริสุทธิ์

"เวอร์โกเก่งกว่าแม่เยอะเลยนะครับ"

ความเคร่งเครียดสลายไปจากหว่างคิ้ว เวนิสคลี่ยิ้มออกมาด้วยความรักใคร่เอ็นดู ก่อนที่ไหล่บางจะต้องเกร็งขึ้นมาอีกครั้ง

"เจอตัวนายจนได้ คิดถูกจริงที่สะกดรอยตามสวะนั่นมา"

บานกระจกหน้าต่างถูกปิดลงพร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาข้างใน ภายใต้เงามืดของผู้บุกรุกที่ทาบทับบดบังแสงอาทิตย์เผยนัยน์ตาสีเขียวเรืองรองดั่งสัตว์นักล่าในป่ามืดส่องประกายวาบออกมา

เวนิสรีบคลุมผ้าคลุมลงไปใหม่พร้อมกับเอี้ยวตัวบดบังลูกน้อยไว้จากอันตราย "คุณขึ้นมาได้อย่างไรครับ?"

ผู้มาใหม่หัวเราะเสียงดังลั่น "เพราะนายสอนมาดียังไงล่ะ ใช่ไหมเล่าคุณพี่เลี้ยง ไม่สิ คุณภรรยา"

"กลับไปเถอะครับ ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ" เวนิสยกชายผ้าคลุมมาปิดจมูกเตรียมรับมือกับฟีโรโมนที่อัลฟ่าจะปล่อยออกมาเพื่อบังคับควบคุมเขาไว้ใต้อำนาจของตน

"นายจะไล่ฉันที่เป็นพ่อของเด็กไป ทั้ง ๆ ที่กำลังให้นมลูกของฉันอยู่นี่นะ? ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ ที่รัก" ผู้บุกรุกนอกจากจะไม่กลับไปยังเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ "นายจะไม่ให้พ่อของลูกดูหน้าลูกหน่อยเลยรึไง แม้แต่ลูกฉันเป็นเพศอะไรจะไม่ยอมบอกหน่อยเหรอ?"

เวนิสถอนหายใจ เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายใช้แผนขอความเห็นใจเพื่อที่จะหาโอกาสยึดตัวทารกไปเป็นตัวประกัน "เด็กคนนี้ไม่มีพ่อครับ"

คำตอบที่ได้รับทำให้อัลฟ่าหยุดฝีเท้า รังสีดุร้ายเกรี้ยวกราดแผ่ออกมา แรงกดดันมีมากเสียยิ่งกว่าของอะเลสซิโอเมื่อครู่หลายเท่า

เพราะเขาคืออัลฟ่าเจ้าของพันธะ

"เวนิส โอเมก้าของฉัน นายกำลังทำให้ฉันโกรธ!"

เหงื่อเย็นผุดพราย เวนิสหายใจทางปากเพื่อชะลอฤทธิ์จากกลิ่นอายเข้มข้นที่กดข่มเขาโดยอัลฟ่าเจ้าของพันธะ เขายั่วยุไปถึงเพียงนี้วอลเตอร์กลับไม่ได้รุดหน้าเข้ามาโจมตี ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเยือกเย็นชำเลืองมองอัลฟ่า เขาดูสูงขึ้นกว่าครั้งล่าสุดที่เจอกันเล็กน้อย ร่างกายเองก็กำยำขึ้นอย่างอัลฟ่าโตเต็มวัย ผมที่ชอบย้อมสีเวลานี้ย้อมชั้นนอกเป็นสีควันบุหรี่ ชั้นในเป็นสีแดงเข้มที่เจ้าตัวชื่นชอบ "คุณโตขึ้นมากนะครับ คุณวอลเตอร์ อย่างน้อยการที่คุณไม่บุ่มบ่ามเข้ามาเมื่อสักครู่ตอนที่คุณอะเลสซิโอยังอยู่ก็เป็นเครื่องยืนยันที่ดี"

หากเป็นเมื่อก่อน อันเดอร์บอสแห่งเซเทอร์ แฟมิลีย่อมไม่มีทางอดทนรอหาจังหวะที่เหมาะสมได้ นิสัยมุทะลุมั่นใจในตัวเองเหนือผู้ใดดั่งดาบสองคมถูกขัดเกลาจนกลายเป็นอาวุธที่เฉียบแหลมและมั่นคงยิ่งกว่าอาวุธใด

และผู้ที่ขัดเกลาก็คือตัวเขาเอง

อัลฟ่าหนุ่มแสยะยิ้ม "อย่างที่บอกไป นายสอนมาดี"

"แต่ผมยังไม่ได้สอนทุกอย่างให้คุณ"

มือใหญ่เอื้อมออกมาดั่งกรงเล็บราชสีห์ ก่อนที่จะตะครุบถึงตัวเหยื่อ แขนภายใต้ผ้าคลุมผืนบางก็ยื่นออกมาพร้อมปืนเก็บเสียง วอลเตอร์เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างด้วยความว่องไว สองแขนยกขึ้นมาพาดด้านหน้าศีรษะตามจิตใต้สำนึก ปกป้องจุดตายเอา

ไกปืนไม่ได้ถูกลั่น ลูกกระสุนยังไม่ทันออกจากปากกระบอก เพียงพริบตาที่สายตาถูกบดบัง ร่างตรงหน้าก็หายไปแล้ว

วอลเตอร์สบถออกมาก่อนจะยกโทรศัพท์เคลื่อนที่ขึ้นมากดสายโทรออก

"ล้อมอาคารเอาไว้ ส่งคนขึ้นมาที่ชั้นยี่สิบเอ็ด ลิฟท์ และบันไดหนีไฟ คนข้างนอกจับตาดูระเบียงทุกชั้นเอาไว้ให้ดี ยึดห้องกล้องวงจรปิดไว้ ไม่ว่าจะไปทางไหนก็อย่าให้หนีไปได้!"