Chapter One

"Tommy anong g-gusto mong dinner mamaya?"

Tanong ko sa asawa ko habang inaayos ang bag na dadalhin niya sa trabaho.

Walang gana siyang tumingin sa akin.

"Wag ka na magluto malalate ako ng uwi dahil marami akong tatapusin sa opisina"

Nalungkot ako sa sinabi niya

Alam ko naman na hindi totoo ang sinasabi niya, alam ko naman na sa iba siya magdidinner,

Yes, alam kong may ibang babae ang asawa ko.

Hindi naman niya tanggap at kahit kailan hindi niya ako matatanggap bilang asawa niya.

Dahil hanggang ngayon ako pa din ang sinisisi niya kung bakit nawala ang babaeng pinakamamahal niya. Kung alam niya lang kung gaano ko din sinisisi ang sarili ko dahil sa pagkamatay ng kapatid ko.

Kung hindi siguro ako niligtas ng kapatid ko ako sana ang nawala at masaya sana sila ni Tommy ngayon.

Nang mamatay ang kapatid ko ako at si Tommy na ang pinagkasundo ng Daddy ko,

Nung pinakasalan niya ako akala ko tanggap niya ako yun pala pahihirapan niya lang ako dahil yun daw ang kapalit sa pagkawala ni Lyca,

Wala akong nagawa kung hindi tanggapin ang pagpapahirap niya, dahil kung hindi dahil sa akin buhay pa sana ang babaeng mahal niya,

Inabala ko na lang ang sarili ko sa mga gawaing bahay kahit na mayaman ang asawa ko hindi siya kumuha ng katulong kaya ako lahat ang gumagawa sa gawaing bahay.

Mag isa akong nag dinner mapait akong ngumiti, bakit hindi pa ako nasanay.

Sa limang taong nagsama kami hindi ko man lang siya nakasama sa hapag kainan kahit isang beses lang, maging sa pagtulog ay magkaiba ang kwarto namin

Kung tatanungin niyo ako kung bakit ako nakatagal ng ganong set up yun ay dahil mahal ko si Tommy, Noon pa man may lihim na akong pagtingin sa kaniya.

Nakahiga na ako ng marinig ko ang tunog ng sasakyan hudyat na nandiyan na ang asawa ko, kaya dali akong tumakbo pababa para salubungin siya.

Paglabas ko naabutan ko si Sandro, ang kaibigan ni Tommy na akay akay ang lasing kong asawa.

"Lorraine, pasensya ka na nagpakalasing na naman 'tong asawa mo, kahit na anong pigil ko ayaw magpaawat" Mahabang paliwanag niya

"Nako ayos lang!, ako nga ang humihingi ng pasensya sayo naabala ka pa namin" Kinuha ko ang braso ni Tommy para akayin papasok sana sa loob ng bigla niyang hawiin ng malakas.

"Lumayo ka sakin!!"

"Tommy ano ba asawa mo yan!!" Saway ng kaibigan

"Anong asawa!! katulong ko lang yan!!" Sabi pa ni Tommy

Parang may patalim sa dibdib ko, kahit kailan talaga hindi niya ako tinuring na asawa, pinakasalan niya lang ako pero hindi niya ako kailan man matututunang mahalin.

Pinigilan ko ang nagbabadyang luha napatingin ako kay Sandro at nakikita ko sa kaniya ang awa dahil sa sinabi ng kaibigan niya.

Pilit akong ngumiti at kinuha ang lasing na lasing kong asawa.

"Lorraine—

"Ayos lang um, ako na bahala kay Tommy, pasensya ka na at naabala ka pa niya"

"Are you sure your okay?" Nag aalalang tanong niya.

Agad naman akong tumango at ngumiti,

Maya maya ay napagdesisyunan niya nang umalis matapos akong tulungan na ipasok si Tommy sa kwarto niya.

"Lyca"

Pagtawag niya sa pangalan ng kapatid ko, napahinto ako sa paghubad ng sapatos niya.

"I miss you so much babe, ikaw lang ang babaeng nandito sa puso ko"

Napakasakit marinig mula sa bibig ng asawa ko ang mga salitang yon, napakatagal na ng panahon na lumipas hanggang ngayon si Lyca pa din ang laman ng puso niya.

Hindi ko mapigilan ang mapaiyak habang inaasikaso ang asawa ko habang siya naman ay banggit ng banggit sa pangalan ng kapatid ko.

Tapos ko na siyang asikasuhin mahimbing na ang tulog niya.

Pinagmasdan ko ang itsura ng asawa ko, maamo ang mukha, napakagwapo at ang labi..

Napailing na lang ako at napabuntong hininga.

Lumabas na ako ng kwarto para maghanda na sa pagtulog, hindi ko mapigilan ang masaktan at malungkot dahil kahit kailan hindi niya ako tinuring na asawa niya.

'Kung nandito ka lang siguro lyca masayang masaya siguro si Tommy ngayon'

---

Kinabukasan tanghali na ako nagising dahil madaling araw na akong nakatulog, nagmadali akong tumungo sa kwarto ni Tommy, wala na siya doon marahil ay pumasok na siya.

Napahinga na lang ako ng malalim

Bakit nga ba hindi pa ako nasasanay sa loob ng limang taon ganito ang lagi kong nararanasan.

abala ako sa paglilinis ng tumunog ang cellphone ko

Si sandro ang tumawatawag..

"Hello Sandro napatawag ka?"

"Yeah, i just wanted to check on you"

Napatahimik ako dahil unang beses na may nangamusta sa akin

"Ayos naman ako Sandro, ikaw kamusta ka?"

"Im okay, how's between you and Tommy?" He suddenly ask

"A—ayos lang n-naman"

"Alam ko hindi.."

Saglit na katahimikan

"Lorraine if you want someone to talk to, nandito lang ako ha"

I nod as if he see me,

Napangiti ako, dahil meron pa rin palang taong concern sakin.

"Salamat sa pagtawag at pagkamusta sa akin.. na appreciate ko" Nakangiting sabi ko sa kanya

"Sana magkaroon din tayo ng chance na makapag lunch together"

Natigilan ako sa sinabi niya, hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa kaniya

Narinig kong tumawa siya sa kabilang linya

"Just kidding, baka bugbugin ako ni Tommy"

'How i wish, pero hindi naman mangyayare yon'

"Sige na kinumusta lang talaga kita"

Then he ended the call,

napatingiti ako habang nakatingin sa cellphone ko

Ngayon ko lang naramdaman ulit na mahalaga ako

huling naramdaman ko ang ganito nung buhay pa si Lyca,

Siya lagi ang nangangamusta sa akin sa tuwing mapapagalitan ako ni Papa.

Lagi niya din akong pinapangiti kapag nakikita niyang malungkot ako.

Ngunit sa isang malagim na pangyayare hindi ko na naranasan muli yon dahil ang kaisa isang taong nagparamdam non sa akin kailan man hindi ko na makikita at makakasama pa.

Sobra akong nasasaktan dahil sa nangyare kay Lyca

Araw  araw kong sinisisi ang sarili ko dahil sa nangyare.

Kung hindi sana naging matigas ang ulo ko, kung nakinig lang sana ako sa kaniya noon edi sana nandito pa siya,

Simula ng mawala siya hindi ko na naranasan ang maging masaya, papaano ko mararanasan yon?

Mula sa asawa ko hanggang sa magulang ko ako ang sinisisi..

Kaya hanggang sa mawala din siguro ako dala dala ko ang bigat ng pagkawala ni Lyca.