Chapter Two

"Baka hindi na ko makauwi mamaya wag mo na akong hintayin" Sabi ni Tommy habang nag aasikaso paalis

Kakarating niya lang aalis na naman siya.

"Saan ka na naman mag stay?" With all the courage sinabi ko yon ng hindi nauutal

Sinamaan niya ako ng tingin, nakaramdam ako ng takot.

"Sino ka para magtanong?!" Dahan dahan siyang lumapit sa akin

"Asawa lang kita sa papel pero hanggang doon lang yon!! wala kang pakialam kung saan ako pupunta o sino ang kasama ko.. naintindihan mo!!"

Napapikit ako sa pagsigaw niya, umigting ang panga ko.

"Limang taon na tayong magkasama! hanggang ngayon ba hindi mo pa din ako matanggap?! ha!! hanggang ngayon ba hindi mo pa din makalimutan ang kapatid ko?!"

Isang malakas na sampal ang natamo ko mula kay Tommy, sa sobrang lakas ng pagkakasampal niya dumugo ang labi ko.

Napahagulgol ako sa sakit.

"Wag na wag mong mababanggit ang kapatid mo dito, dahil kahit kailan hinding hindi mo mapapalitan sa puso ko si Lyca!" Galit na galit siya habang sinasabi yon.

Mga salitang parang kutsilyong tumutusok sa puso ko.

Napa igik ako ng bigla niya akong hawakan ng mahigpit sa panga.

"Itong tatandaan mo! habang buhay kitang sisisihin sa pagkawala ni Lyca, you take away my happiness and my life! i do the same" Parang nag aapoy sa galit si Tommy

"Nasasaktan ako!"

"Masasaktan ka talaga kapag umasta ka ulit na ganyan sa harapan ko"

Itinulak niya ako dahilan para humampas ang katawan ko sa table.

Walang sabi siyang umalis at ako naiwan akong umiiyak,

Hindi ako makahinga sa sobrang sakit, sakit ng mga salitang sinabi niya sa akin.

Wala talaga akong puwang sa puso niya, at kahit kailan hindi mangyayare na mamahalin niya din ako.

---

Kinabukasan ay pumunta ako sa bahay ng magulang ko dahil pinapapunta ako ni Daddy, hindi ko alam kung bakit parang nagagalit siya nang tumawag siya sa akin.

"Magandang Araw po...Ahhh!"

Isang malakas na sampal ang binungad sa akin ni Daddy

"Larry! bakit mo sinampal si Lorraine!" Saway ni Mommy habang nasa harapan ko.

"Hindi ba! sinabi ko sayo na ayusin mo ang pakikisama sa asawa mo!" Sigaw ni Daddy sakin

Nanlalabo ang mata ko.

Nalaman niya ba na nagtalo kami ni Tommy kagabi?

"Larry—

"Tumigil ka Fely, kaya nagiging matigas ang ulo ng anak mo dahil kinukunsinti mo!!"

"Sinasaktan mo siya!!" Sagot ni Mommy sa kaniya

"Dad g-ginagawa ko n-naman po eh"

"Pagbutihin mo pa!! at wag na wag mong uungkatin ang nangyare sa kapatid mo dahil hanggang ngayon hindi pa din niya matanggap na nawala siya dahil sayo!! Ganon din ako, sana ang kapatid mo na lang ang nandito hindi sana sumasakit ang ulo ko ngayon"

"Larry! ano ba! bakit mo sinasabi yan sa anak natin ha!"

"Bakit hindi?! napaka tigas ng ulo, hindi talaga marunong sumunod ang batang yan"

Wala akong magawa kundi ang tahimik na umiyak habang naririnig ang mga salitang yon mula sa Daddy ko...Sarili kong ama na ginustong ang kapatid ko na lang ang nandito kaysa ako..

"Kapag nakipag divorce si Tommy sayo at ipull out lahat ng shares niya sa kompanya ko .. wala akong ibang sisisihin kundi ikaw!! naintindihan mo!!!"

Napatalon ako sa gulat ng sumigaw siya at sunod sunod ang pagtango na ginawa ko.

Pagkasabi niya non bigla na lang siyang umalis..

Doon ako napaluhod at umiyak ng umiyak, Hindi ko alam kung bakit nararanasan ko ang ganitong buhay,

Buong buhay ko nakakulong ako sa kasalanang hindi ko naman sinasadyang magawa.

'Lyca sana nandito ka... hindi ko sana nararanasan ang ganito sa buhay ko'

Hawak hawak ko ang pisngi ko, kagabi ang asawa ko ang sumampal sa akin, ngayon naman ang Daddy ko.

"Anak, p-pagpasensyahan mo na ang Daddy mo ah.."

Napa igting ang panga ko dahil sa sinabi ni Mommy

Lagi na lang ba akong magpapasensya?

Lagi na lang ba ang iniisip at sasabihin nila ang magiging kapakanan ko?

Huminga ako ng malalim at dahan dahang tumayo

Tumingin ako kay Mommy, nakikita ko ang awa sa mukha niya ngunit maging siya ay walang magawa at naiintindihan ko yon, kaya pilit akong ngumiti sa kaniya

"Mom, it's okay, pagbubutihan ko na lang sa susunod at susundin ko na lahat ng utos ni Daddy,, Pasensya na po"

"Oh Lorraine im so sorry"

Niyakap ako ng mahigpit ni Mommy, doon ako umiyak ng umiyak na para bang isang bata na inagawan ng laruan..

Sana habang buhay na lang akong bata para hindi ko nararamdaman ang sakit na meron ako ngayon.

Pag uwi ko ng bahay nadatnan ko ang isang babaeng napaka supistikada ng dating, hapit na hapit sa katawan niya ang pulang dress na suot niya,

Napaka ganda ng babaeng yon..

"Sino ka? bakit nandito ka bahay ko?" Tanong ko sa kaniya..

Ngumisi ang babae at ikinainis ko yon

"Bahay mo o bahay ni Tommy?"

Magsasalita pa sana ako ng marinig ko ang boses ng asawa ko mula sa taas..

"Babe im ready, let's go" natigilan siya sa pagbaba ng makita ako.

Hindi naman na bago sa akin na nambababae ang asawa ko pero ang dalhin niya sa bahay, yon ang hindi ko maintindihan kung bakit kailangan niya pang dalhin dito.

Pero winalang bahala lang ako ni Tommy,

"Hindi ako makakauwi tonight" Sabi niya sa akin "Let's go babe" Nakangiti siya sa babae habang ang babae naman ay iniangkla niya ang kamay niya sa braso ni Tommy kaya napatingin ako doon.

Umalis na sila pero hanggang ngayon nakatayo pa din ako sa sala, pilit na tinatanggap ang pagwawalang hiya sa akin ng asawa ko na harap harapan ang pagbabalewala sa akin.

Hanggang kailan? hanggang kailan ko dapat pagtiisan ang ganitong sitwasyon sa buhay ko?

Wala ba akong karapatan na mahalin?

Wala ba akong karapatan na patawarin sa nagawa ko?

Hanggang sa mamatay ba ako, ako pa din ang sisihin nila sa nangyare?

Hindi na ako naka akyat ng kwarto ko, wala na din akong gana kumain kaya sa sofa na lang nahiga at hinayaan na umagos ng umagos ang luha sa mata ko hanggang sa hilahin na ako ng antok.

Sa pagtulog na lang ako nakakapagpahinga at hindi nararamdaman ang sakit..