Ep. 5

“อ๋อ เด็กใหม่วะ” เดนลากเสียงยาวอย่างรู้ทันทำผมเหลือบตามองมัน

“ทรงนี้ปีหนึ่งแน่ ๆ มึงชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ใส ๆ ขาว ๆ ตัวเล็ก” เพื่อนเลวยิ้มกวนรู้ทันไม่เลิก ผมเบื่อที่จะตอบพวกมัน แต่สายตายังไม่ละจากเธอ

เพื่อนร่วมโต๊ะของเธอเทเหล้าใส่แก้วอีกครั้งพร้อมยื่นให้ และพากันเชียร์เหมือนสนุกกับการได้แกล้ง เด็กคนนั้นส่ายหน้าแรง ๆ สุดท้ายก็โดนยัดใส่มืออยู่ดี

คิ้วเข้มขมวดเป็นปมทันทีผมไม่ชอบภาพแบบนี้เลยจริง ๆ ยิ่งเป็นคนที่ผมสนใจคงปล่อยดูเฉย ๆ ไม่ได้ มือเล็กเริ่มสั่น จังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นมา สายตาใส ๆ นั่นดันสบกับผมพอดีชั่ววินาทีนั้นผมรู้เลยว่า…ปล่อยผ่านไม่ได้แล้ว

“เดี๋ยวมา” ผมวางแก้วลงพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“เอ้าาา ไอ้เหี้ย ล่าลูกกวางอีกแล้ว!” เดนร้องเฮลั่นโต๊ะ

ใครจะสน! ขายาวก้าวตรงไปที่โต๊ะหญิงสาวทันที ยิ่งเข้าใกล้ผมยิ่งเห็นชัดว่าเด็กนี่ใสจริง ดวงตากลมโตแดงก่ำ แก้มสองข้างแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เพื่อนร่วมโต๊ะยังเชียร์ไม่หยุด

“หมดแก้ว ๆๆ!”

หมับ! มือหนาเอื้อมไปคว้าแก้วออกจากมือบางก่อนที่จะยกถึงปาก ทั้งโต๊ะเงียบกริบมองผู้มาใหม่อย่างผมเป็นตาเดียว หญิงสาวตรงหน้าสะดุ้งตกใจพลางเงยหน้ามองผม

ให้ตาย…น่ารักชะมัด!

“พอแล้ว” ผมพูดเรียบ ๆ

“พี่เป็นใครคะ” หนึ่งในผู้ร่วมโต๊ะเอ่ยถามพร้อมเพื่อน ๆ ในโต๊ะเริ่มทำหน้าไม่พอใจ

“...” สายตาคมคายหันมองวูบหนึ่ง นั่นทำให้คนเอ่ยถามเพ่งสายตามองผมดี ๆ ว่าผมคือใคร

“มึง! พี่ลีออน”

“ชื่ออะไร” ผมเอ่ยถามคนตัวเล็กตรงหน้า เธอกะพริบตาเหมือนประมวลผลช้าไปนิด

“นานา…ค่ะ” เธอตอบเบา

จังหวะนั้นร่างเล็ก ๆ ของเธอเซวูบ ผมรีบคว้าเอวไว้ทันก่อนที่เธอจะล้มฟุบกับโต๊ะ คิ้วเข้มขมวดเป็นปมรู้ได้เลยว่านี่มันไม่ใช่แค่เมา ร่างเล็กในอ้อมแขนผมตัวร้อนผิดปกติผมอยู่ในวงการกลางคืนมานานพอจะรู้ว่าอาการแบบนี้มันไม่ธรรมดา

“ไหวไหม” ผมก้มลงถามเสียงต่ำ

“ร้อนค่ะ” เสียงเธอสั่น นานากะพริบตาช้า ๆ เหมือนโฟกัสไม่อยู่ แก้มขาวจัดตอนนี้ขึ้นสีแดงผิดธรรมชาติ ลมหายใจเธอถี่กว่าคนเมาทั่วไป ผมหันไปมองแก้วบนโต๊ะแล้วมองเพื่อนในกลุ่มเธอ พวกนั้นหลบสายตาผมแทบพร้อมกัน นั่นทำให้รู้ทันทีเลยว่าเกิดอะไรขึ้น

“งั้นกลับ”

“เอ่อ…พี่จะพานานาไปไหนคะ” เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งรีบพูดเมื่อเห็นว่าผมกำลังประคองคนตัวเล็กออกจากวงเหล้า

“ถ้ายังอยากเรียนจบดี ๆ ก็อย่าถาม” ผมไม่เสียเวลาแขนหนึ่งโอบเอวนานาไว้ อีกมือคว้ากระเป๋าเธอ ก่อนพาเดินออกจากคลับทันที...

อากาศข้างนอกในตอนดึก ๆ เย็นกว่าข้างในมาก แต่นานายังคงตัวร้อน ร่างเล็กเดินเซเข้าหาผมมากขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนขาเริ่มไม่มีแรง ผมเลยตัดสินใจอุ้มเธอในท่าเจ้าสาว เบา…กว่าไอเยอะ ความคิดนั้นโผล่มาเองจนผมหงุดหงิดเล็ก ๆ ให้ตาย ทำไมต้องนึกถึงไอรีนตอนนี้ด้วย

“พี่คะ…” เสียงนานาเอ่ยขึ้น

“ครับ”

“หนูเวียนหัว” ร่างบางขยุ้มเสื้อผมแน่น

“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวก็ดีขึ้น” ผมตอบสั้น ๆ แล้วเร่งฝีเท้าไปที่รถ คืนนี้ผมไม่ได้ขับเอง โชคดีที่ให้เด็กที่ร้านมาส่ง พอเปิดประตูรถ ได้ผมก็จัดให้นานานั่งเบาะหลัง ก่อนปิดประตูตาม รถยนต์คันแพงเคลื่อนออกจากหน้าคลับ

ภายในรถเงียบกริบ มีแค่เสียงหายใจถี่ของคนตัวเล็กข้าง ๆ สายตาเหลือบมองเธอเป็นระยะ อาการมันดูจะชัดขึ้นเรื่อย ๆ ริมฝีปากบางเม้มแน่น ตัวเล็กขยับไปมาเหมือนอึดอัด แก้มแดงลามไปถึงใบหู

เวรเอ๊ย…แม่งเล่นแรงกันขนาดนี้ เสียงสบถของผมดังเบา ๆ ในใจ

“พี่...” เธอเรียกอีกครั้ง คราวนี้เสียงสั่นกว่าเดิม

“ครับ ว่าไง”

“หนู รู้สึกแปลก ๆ” มือเล็กเอื้อมมาจับแขนผมแน่นเหมือนรู้สึกร้อนรุ่มกับบางอย่างในร่างกาย

ผมดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอโดนยา แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจในตอนนี้คือทำไมผมถึงรู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น ผมอาจแค่โยนให้เพื่อนผู้หญิงจัดการช่วยเหลือหรือไม่ก็ปล่อยผ่านไปแต่คนนี้ผมดันปล่อยไว้ไม่ได้

ในขณะเดียวกันรถยนต์ก็เลี้ยวเข้าคอนโดผมพอดี ผมลงไปเปิดประตูฝั่งเธอ ก่อนช่วยพยุงขึ้นยืนอีกครั้ง คราวนี้ร่างเธอแทบแนบติดผมเต็มตัว ลมหายใจเธอสะดุดตอนหน้าผากบางเผลอแตะอกแกร่ง ผมได้แต่เม้มกรามแน่นขมอารมณ์ไว้ ใจเย็นไอ้ลี