Ep. 6

ในขณะเดียวกันรถยนต์ก็เลี้ยวเข้าคอนโดผมพอดี ผมลงไปเปิดประตูฝั่งเธอ ก่อนช่วยพยุงขึ้นยืนอีกครั้ง คราวนี้ร่างเธอแทบแนบติดผมเต็มตัว ลมหายใจเธอสะดุดตอนหน้าผากบางเผลอแตะอกแกร่ง ผมได้แต่เม้มกรามแน่นขมอารมณ์ไว้ ใจเย็นไอ้ลี

พอเข้าห้อง ผมพานานาไปนั่งที่โซฟาก่อนจะเดินไปหยิบน้ำเย็นมาให้ เธอกำลังพยายามปลดกระดุมเสื้อตัวเองมือสั่น

“นานา” ร่างกายผมหยุดนิ่งหลังตั้งสติได้รีบเรียกให้หญิงสาวรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรต่อหน้าคนแปลกหน้าอย่างผม เธอสะดุ้งเล็กน้อยเงยหน้ามอง ตาใส ๆ ตอนนี้พร่าจนแทบไม่มีสติ

“มันร้อนมากเลยค่ะ”

“หยุด” ผมเดินเข้าไปคว้ามือเธอไว้เมื่อเห็นว่าเธอไม่หยุดการกระทำล่อแหลม

“พี่คะ ช่วย...”

ลมหายใจถูกสูดเข้าลึก ๆ สถานการณ์แบบนี้ถ้าเป็นผมปกติแล้วคงไม่คิดเยอะ แต่พอเป็นคนตรงหน้าผมกลับรู้สึกไม่อยากแตะ ผมปล่อยมือเธอช้า ๆ ก่อนถอยออกมาครึ่งก้าว

“ไปหาหมอดีไหม”

“ช่วยหนูเถอะนะคะ หนูทรมาน” ดวงหน้าหวานส่าย ปฏิเสธแรง ๆ ทำเอาหัวใจผมกระตุกแรง นานามองผมด้วยสายตาพร่ามัว แก้มแดงจัด ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ มือเล็กเอื้อมมาจับชายเสื้อผมแน่นเพื่อขอความช่วยเหลือ นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ไม่อยากทำเรื่องอย่างว่ากับสาวในสเปค

“ไม่ได้หรอก” ผมดึงมือเธอออกจากเสื้อผมช้า ๆ

“แค่ช่วยเท่านั้น พรุ่งนี้หนูสัญญาว่าจะไม่โกรธหรือเอาเรื่องแน่นอน”

“นานา ฟังนะ เธอกำลังโดนยา อีกสักพักจะดีขึ้น อดทนนะครับ” ผมพูดช้าลงพลางไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นแล้วยื่นให้เธอ

หญิงสาวส่ายหน้าเบา ๆ เหมือนจะร้องไห้ที่ผมปฏิเสธให้ตายเถอะ…ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ยิ่งผมเป็นผู้ชายประเภทที่อยากได้ก็เอา ไม่คิดเยอะ ไม่ผูกมัด แต่คนตรงหน้าผมดันไม่อยากแตะ

“นั่งนี่ เช็ดตัวเองแล้วห้ามไปไหน” เสียงเริ่มเข้มขึ้นเพราะรู้ว่าถ้าอยู่ใกล้กว่านี้อีกนิดผมอาจเปลี่ยนใจ ร่างหนาลุกพรวดขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินเข้าไปสงบสติตัวเองที่ห้องน้ำ โดยการเปิดฝักบัวสุดแรงปล่อยให้น้ำเย็นจัดกระแทกหน้าเต็ม ๆ

เวรเอ๊ย… คืนนี้มันอะไรวะ ภาพใครบางคนแวบเข้ามาในหัว ผมปิดน้ำแรง ๆ แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเดินออกจากห้องน้ำ ตรงไปหยิบเหล้าจากตู้มากระดก แอลกอฮอล์รสแรงจนแสบคอแต่อารมณ์มันไม่ลงเลยสักนิดกลับยิ่งตึง

สายตามองคนตัวเล็กนอนบนโซฟา ผมจัดการอุ้มเธอวางลงบนเตียงนุ่ม ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วผมหยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่ง ไอรีน ...

ยี่สิบนาทีต่อมา ผมยืนอยู่หน้าห้องไอรีน ผมเมาแต่มากกว่าเมาคืออารมณ์ที่ยังค้างอยู่ในอก หลังผมเคาะประตูไปไม่นานก็ถูกเปิดออก ไอรีนยืนอยู่ตรงหน้า ในชุดนอนบาง ๆ ผมยาวปล่อยสบาย หน้าเพิ่งล้างเครื่องสำอางออกหมด

“เฮียลี?” เสียงเธองัวเงียหน่อย ๆ

“จะเปิดให้เข้าไหม” ผมถามเสียงต่ำ

ไอรีนเม้มปากแน่นก่อนถอยให้ผมเดินเข้าห้อง เสียงประตูปิดลงด้านหลัง ความเงียบตกลงมาทันที

“ไปคลับมาเหรอคะ” ร่างบอบบางกอดอกมองผมประหนึ่งเมียจับผิดผัว

“อือ”

“เมา”

“นิดหน่อย”

“โกหก” คนตัวเล็กหรี่ตามองผมอย่างพิจารณา

ผมไม่รอช้าเดินเข้าไปหาทีละก้าวจนคนตรงหน้าเริ่มถอยหลังชนผนังเบา ๆ

“เฮียลี เป็นอะไร” เสียงหวานแปลกใจกับสายตากระหายที่ผมไม่เคยเป็น

“แค่หงุดหงิด” ผมตอบตรง ๆ หงุดหงิดที่แตะต้องนานาไม่ได้รึเปล่านะ ผมเองก็เริ่มไม่เข้าใจตัวเอง

“หงุดหงิดอะไรคะ ถึงจะมาลงกับไอ”

“เปล่า ช่างมันเถอะ” เสียงผมต่ำจนแทบกระซิบ

ผมดึงคนตัวเล็กตรงหน้าเข้ามากอดแน่นทำเอาเธออึดอัด

“เฮียลี ไอหายใจไม่ออก”

“คืนนี้ อย่าดื้อกับฉัน”

ค่ำคืนเร้าร้อนได้เกิดขึ้นตลอดทั้งคืน ผมมันเลวที่เอาความอยากมาลงกับไอรีนโดยที่เธอไม่รู้เลย...

เช้าวันใหม่ เสียงโทรศัพท์ผมสั่นขึ้นกลางความเงียบของห้อง ตอนแรกผมไม่ได้สนใจมือยังวางอยู่ที่เอวไอรีน สายตาเผลอไปมองตอนหน้าจอสว่าง

[N'Nana]

ผมขมวดคิ้วอัตโนมัติเมื่อเสียงสั่นยังดังต่อเนื่องไม่หยุดเหมือนคนปลายสายกำลังร้อนใจ เมื่อคืนผมได้เขียนโน๊ตใส่เบอร์ของผมแปะไว้ให้ ส่วนเบอร์ของนานาผมเมมไว้ก่อนออกจากคอนโด โดยถือวิสาสะเปิดมือถือของเธอยิงเข้าเครื่องผมเอง

“ใครโทรมาคะ?”

ผมไม่ได้ตอบทันที สายตายังจับอยู่ที่ชื่อบนหน้าจอ ในหัวตอนนี้คิดแค่อย่างเดียวว่า เด็กนั่นอยู่คนเดียว แล้วสภาพเมื่อคืน เวรเอ๊ย ผมสบถเบา ๆ ในลำคอ ก่อนดึงมือออกจากเอวไอช้า ๆ จังหวะนั้นผมเห็นชัดเลยว่าดวงตาไอรีนไหววูบ

“เพื่อน คงโทรมาตามไปทำงานกลุ่ม”

“ไปเถอะ งานกลุ่มไม่ใช่เหรอคะ” ไอหัวเราะหึในลำคอเสียงนั้นแม่งไม่ปกติเลย

ผมหยุดแค่เสี้ยววินาทีก่อนคว้ากุญแจรถยนต์ ทว่าไอรีนนิ่งไปแล้ว ความเงียบแบบที่ผมไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าหน้าเธอตอนนี้เป็นยังไง เหมือนมีอะไรหนัก ๆ ตกลงกลางห้อง ในหัวผมตอนนี้มีแต่นานา อะไรบางอย่างในอกผมกระตุกวูบหนึ่งแต่แค่แวบเดียวผมก็เปิดประตูออกทันทีโดยไม่หันหลังมามอง

ฝีเท้าหนาเดินเร็วโดยไม่รู้ตัว กดลิฟต์ลงชั้นล่างตรงไปที่รถ ในหัวมีแต่ภาพนานานั่งอยู่บนโซฟาเมื่อคืนหน้าซีดตาใสแบบนั้น ผมสตาร์ตรถแรงกว่าปกติเครื่องยนต์คำรามลั่นลานจอดแล้วก็ขับออกไป โดยไม่ได้หันกลับไปมองคอนโดชั้นบนแม้แต่นิดเดียว ไม่เห็นด้วยซ้ำว่าบนห้องนั้นมีผู้หญิงอีกคนยืนมองตามอยู่บนระเบียงเงียบ ๆ

[END TALK]