Ep. 4

“เพื่ออะไรคะ หรือเฮียมีใคร?” ฉันถามประชด

ทว่า...เขาเงียบไปเสี้ยววินาที ฉันเห็นแววหงุดหงิดวาบผ่านตาเขาเหมือนไม่ชอบคำว่าเฮียมีใครมากนัก ชายหนุ่มเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเราปะทะกัน

“เปล่า ไม่มีใครทั้งนั้น”

เขากำลังโกหก หัวใจดวงน้อยสะดุดจนรู้สึกได้ ใกล้ถึงเวลาที่ฉันจะต้องไปแล้วสินะ แค่คิดความรู้สึกก็พังไปหมดแล้วแต่เพื่อศักดิ์ศรี ฉันต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร

“เฮียก็พูดแบบนี้ทุกที”

ไม่ทันพูดจบ เฮียลีออนก็จูบฉันอย่างรวดเร็วและหนักแน่นจนลืมหายใจ ริมฝีปากร้อนจัดจนสติของฉันแทบจะหายไปหมด มือหนาโอบเอวฉันเอาไว้แน่น ฉันจูบตอบจนลืมความเจ็บทั้งหมดที่เขาเคยให้ ลืมว่าไม่มีสถานะ ลืมว่าฉันไม่ควรหลงเขาขนาดนี้

จนกระทั่ง…

เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นขัดจังหวะ ทั้งฉันทั้งเฮียลีหยุดชะงักผละจูบออกพร้อมกัน

[N'Nana]

เป็นครั้งแรกในเช้าวันนั้นที่ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนแรงจนแทบล้ม เฮียลีมองหน้าจอสายตาคมเข้มสั่นไหวราวกับมีอะไรบางอย่างที่ฉันไม่ควรรับรู้

มือที่กอดเอวบางค่อย ๆ คลายออกช้า ๆ เหมือนเขาเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เหมือนเขาเพิ่งระลึกได้ว่าฉันไม่ใช่ของเขาจริง ๆ

“ไอ” เสียงเฮียเบาลง

“ใครโทรมา อยากรับก็ไปรับสิ” ฉันกลืนความจุกลงคอก่อนพูดเบาแต่คมเหมือนมีด

“เพื่อน คงโทรมาตามไปทำงานกลุ่ม”

“ไอไม่ใช่เมียเฮีย ไม่มีสิทธิ์ห้ามอะไรอยู่แล้ว” มือบางผลักร่างแกร่งออกจากตัว เขาดูอึ้งไปเล็กน้อย เหมือนกับว่าฉันเปลี่ยนไป หากเป็นเมื่อก่อนฉันคงคว้ามือถือมากดรับสายเองแล้วจัดบทสวดแสบ ๆ ให้ไปแล้ว เสียงโทรศัพท์ยังคงดังต่อเนื่อง เป็นชื่อเดิมแต่ฉันเลือกจะแกล้งมองไม่เห็นว่าใครโทรมา

ใบหน้าหวานหันไปอีกทาง พยายามไม่ให้น้ำตาที่มาค้างอยู่ในขอบตาไหลออกมา ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอ แต่เพราะโคตรเกลียดตัวเองที่ยังหวังอะไรจากเขา

“ไปเถอะ งานกลุ่มไม่ใช่เหรอคะ” น้ำเสียงนิ่งกว่าหัวใจตัวเองตอนนี้มาก

เฮียลีออนเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่ก็เลือกไม่พูด ถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนลุกจากเตียงแต่งตัวเก็บกุญแจรถเดินตรงไปที่ประตู ก่อนเปิดเขาหันกลับมามองฉันอีกครั้ง สายตานั้นเหมือนมีคำถามมากมายแต่ไม่พูดออกมาสักคำ พอเสียงประตูปิดลงน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็ไหลลงมาทันทีเหมือนเขื่อนแตก

ก็ยังคงเป็นไอรีน ของที่เขาเรียกหาเฉพาะตอนเหงา มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองพลางสูดลมหายใจเข้าแรง ๆ

และเพิ่งรู้ว่า เฮียไม่เคยเป็นของฉันเลยสักครั้ง...

[LEON TALK]

เสียงเบสในคลับกระแทกอกผมเป็นจังหวะหนัก ๆ แสงไฟสีนีออนกะพริบสลับไปมา ผู้คนเบียดกันแน่นอยู่กลางฟลอร์ กลิ่นแอลกอฮอล์ น้ำหอม และบุหรี่ผสมกันจนเป็นกลิ่นเฉพาะของสถานที่บันเทิงแบบนี้ ผมกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างเบื่อหน่ายเพราะช่วงนี้ผมมาแทบทุกวัน

“ช่วงนี้มึงมาเที่ยวบ่อยนะลี หนีใครมารึเปล่า” เดนเพื่อนสนิทต่างมหาวิทยาลัยยกแก้วชนกับผม

“เสือก” ผมตอบสั้น ๆ ก่อนยกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ทำเอาพวกมันหัวเราะลั่นทั้งโต๊ะทันทีอย่างรู้ทัน

“กูว่าใช่แน่ ๆ หรือยัยตัวแม่คณะบริหารมันเริ่มคุมมึงแล้ววะเพื่อน” แคสเสริมตอกย้ำอีกครั้ง

นั่นสินะ! ไอรีน เธอเริ่มวุ่นวาย ทำตัวเป็นเจ้าของผมไปทั่ว ซ้ำยังไปหาเรื่องบรรดาพวกผู้หญิงที่เข้ามาข้องแวะกับผม ใบหน้าหวานซ่อนเปรี้ยวผุดขึ้นมาในหัวผมทันทีให้ตายสิ…ผมกระดกเหล้าอีกแก้วโดยไม่ตอบ

ทั้งที่ผมไม่เคยให้สถานะอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่ยัยนั่นก็ยังทำเหมือนเป็นเมียหลวงที่ตามตบเมียน้อยไปทั่ว แรก ๆ ยอมรับว่าผมชอบ ชอบเวลาปากดี ท่าทางแรง ๆ ชอบเวลาเธออยู่ในอ้อมแขนผมตอนกลางคืน

“มึงเหม่ออีกละ เอ้า ๆ ชน” เดนโบกมือผ่านหน้าผม

“เออ ๆ” ผมยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง ลมหายใจถูกถอนแรง ๆ แล้วเอนหลังพิงโซฟา สายตากวาดมองรอบคลับแบบคนเบื่อโลกตามนิสัย

ทว่า...ผมก็เห็นใครบางคน ผู้หญิงคนนั้น! เธอตัวเล็กน่าถนุถนอม ผิวขาวจัด นั่งตัวเกร็งอยู่ปลายโต๊ะอีกฝั่งต่างจากผู้หญิงในคลับนี้แบบชัดเจน ไม่ใช่สายยั่ว สายแรง หรือเป็นพวกจ้องจับผู้ชายเหมือนเป็นเหยื่อ เธอดูใสเกินกว่าจะอยู่ที่นี่ ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยประหนึ่งกำลังใช้ความคิด

“มึงมองอะไร” แคสหันตามสายตาผม

ผมไม่ได้ตอบอะไรพลางจดจ่อกับหญิงสาวคนนั้น เธอนั่งเบียดกับเพื่อนผู้หญิงอีกสองสามคน แต่สีหน้ามันฟ้องชัดว่าเธออยากออกไปจากตรงนี้ มือเล็ก ๆ ของเธอกำแก้วแน่นเหมือนคนไม่ชินกับรสเหล้า ผมดูออกเพราะผมเห็นผู้หญิงมาเยอะ

“อ๋อ เด็กใหม่วะ” เดนลากเสียงยาวอย่างรู้ทันทำผมเหลือบตามองมัน