INTRO - 2

แผ่นหลังบางกระทบกำแพงตามแรงดึงดังปึก! พะพายถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะตกใจหนักขึ้น เมื่ออีกฝ่ายยกฝ่ามือขึ้นมาปิดริมฝีปากเธอเอาไว้ ซ้ำยังส่งสายตาดุ ห้ามให้เธอส่งเสียง

แต่…เธอควรจะตกใจอะไรก่อนดี ระหว่างสองชายฉกรรจ์ที่กำลังไล่ล่าตัวเธอ หรือ…ชายหนุ่มสวมเสื้อฮูดสีดำตรงหน้า ที่ยืนคร่อมเธอกับกำแพงอยู่ในตอนนี้

“เฮ้ย ไปไหนแล้ววะ เหี้ยเอ๊ย” เสียงพวกมันดังอยู่ไม่ไกล ส่งผลให้พะพายสะดุ้งโหยง จนเกือบเผลอส่งเสียงออกมา

“ชู่ เงียบ”

ท่ามกลางความมืดสลัวที่ยังพอมีแสงไฟสาดส่องตามตรอกซอกซอยเล็ก ๆ ซึ่งจากจุดนี้อีกไม่ไกลเท่าไรจะมีทางลัดออกสู่ถนนที่มีบ้านผู้คน

พะพายยอมเชื่อฟังคนตรงหน้าอย่างว่าง่าย ดวงตาคู่หวานมองจ้องอีกฝ่าย สองสายตาสบประสานกันชั่วขณะ เขาดูนิ่ง หยิ่ง และเย็นชา แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมสายตาเย็นชาของเขากลับทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด

“กูว่ามาทางนี้แหละ”

“สัสเอ๊ย ถ้ากูได้เยx จะเอาให้ลืมทางกลับบ้านเลย”

“ไม่ใช่มันหนีออกนอกถนนใหญ่ไปแล้วล่ะ”

เสียงพวกมันใกล้มาก และดูเหมือนว่าพวกมันใกล้เข้ามาแถวซอกตึกที่เธอและเขาซ่อนตัวอยู่ และในตอนนั้นเอง อยู่ ๆ คนตรงหน้าก็ถอดเสื้อฮูดสีดำตัวที่เขาสวมอยู่ ก่อนจะดึงพะพายเข้ามาใกล้เพื่อใส่เสื้อให้เธอ แล้วดึงฮูดมาคลุมศีรษะเธอเอาไว้

“กูว่า น่าจะซอยนี้”  

กึก!

เสียงฝีเท้าของพวกมันหยุดชะงักที่ปากซอย พะพายมีสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนจะตกใจหนักขึ้น เมื่ออยู่ ๆ คนตรงหน้าก็โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนเกือบชิด ส่งผลให้ปลายจมูกของเขาและเธอแตะกัน

ตึก ตึก ตึก

เสียงหัวใจของพะพายเต้นแรงมาก รู้สึกราวกับว่าทุกสิ่งรอบตัวหยุดนิ่ง และถูกตรึงเอาไว้ด้วยสายตาคมที่มองอยู่ เขาจะรู้ไหมนะว่าหัวใจเธอเต้นแรงขนาดไหน

“เฮัย ตรงนี้มีคน!” หนึ่งในพวกมันตะโกน

พะพายตัวแข็งทื่อ เธอกลัวถูกพวกมันจับได้ แม้จะสวมเสื้อฮูดปิดบังใบหน้าแล้วก็ตาม ถึงแบบนั้นเธอก็กลัวพวกมันมากอยู่ดี มือเรียวขยุ้มคอเสื้อของเขาเอาไว้แน่น

ส่วนเขาก็กำลังสร้างสถานการณ์ว่าเธอและเขา ‘จูบกัน’

“อีนั่นมันจะหายไปไหนได้วะ แล้วมึงมองเหี้ยอะไร” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น

“มึงดูสองคนนั้นดิ เย็ดแม่[KV1]  ไม่มีที่เอากันหรือไงวะ”

เขารู้ว่าพวกมันจ้องอยู่ แต่ถ้าเขายังยืนนิ่งอยู่อย่างนี้ พวกมันคงได้สงสัยแน่ คิดได้ดังนั้นมือหนาจึงดึงแขนเรียวของเธอเพื่อให้โอบรอบลำคอเขา ก่อนแขนแกร่งจะรั้งเอวคนตัวเล็กให้เข้ามาชิดแนบอกเขายิ่งขึ้น 

ตึก ตึก ตึก

ไม่รู้ว่านี่คือเสียงหัวใจหรือเสียงกลองรบ แต่ที่แน่ ๆ สาบานได้เลยว่าเกิดมาเธอยังไม่เคยใกล้ชิดกับใครขนาดนี้มาก่อน แล้วเขาก็ทำในสิ่งที่เธอคาดไม่ถึง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมา จนกระทั่งริมฝีปากของเธอและเขาแตะกัน

แบบนี้ใช่ไหมที่เรียกว่า ‘จูบ’

ถ้าใช่! นี่ก็คือจูบแรกของเธอในชีวิต แต่กลับโดนใครก็ไม่รู้ช่วงชิงไป

“อะ…” เหมือนสมองของเธอขาวโพลนไปชั่วขณะ 

เมื่อเห็นว่าสองคนตรงหน้ากำลังจูบกอดพลอดรักกันอย่างดูดดื่ม หนึ่งในนั้นจึงเอ่ยขึ้น

“ช่างแม่ง ไปหาที่อื่นต่อ เดี๋ยวอีนั่นมันหนีไปแจ้งตำรวจแล้วจะยุ่ง”

เมื่อแน่ใจว่าชายฉกรรจ์สองคนนั้นเดินจากไปแล้ว พะพายจึงรีบผลักคนตรงหน้าออกทันที ใบหน้าหวานแดงระเรื่อ รีบยกหลังมือปิดริมฝีปากอย่างทำตัวไม่ถูก

“รังเกียจ?” เรียวคิ้วเลิกขึ้น คล้ายตั้งคำถามกับท่าทางที่ดูออกจะรังเกียจเขาซะเหลือเกิน

“เปล่าค่ะ หนูแค่…กลั้นหายใจนานไปหน่อย”

เธอไม่ได้รังเกียจ และไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนั้น กับเขาแค่ตกใจ แต่กับสองคนนั้นคือหวาดกลัว ส่วนตอนนี้เธอกลับรู้สึกโล่งอก โล่งจนน้ำตารื้น

“ถอดเสื้อฮูดฉันคืนมา”

“คะ อ้อ ค่ะ”

“แล้วคราวหลังอย่ามาแถวนี้อีก!”

“ค่ะ” พะพายตอบพลางก้มหน้าแดงก่ำ แต่อีกฝ่ายเหมือนรู้ทันความคิดเธอ

“ที่ฉันทำเพราะเมื่อกี้แค่จะช่วย ไม่ได้คิดฉวยโอกาส” 

“ค่ะ พะพายเข้าใจค่ะ ต้องขอบคุณพี่มากกว่าที่ช่วยพายไว้ ขอบคุณนะคะ”

“พวกมันไปหมดแล้ว เธอรีบออกไปจากที่นี่ซะ”

“ดะ เดี๋ยว พี่คะ แต่หนูไม่รู้ทางออก ขอตามพี่ไปได้ไหมคะ”

เขามองเธอพลางถอนหายใจออกมา เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าทำหน้าเบ้หน้าคล้ายจะร้องไห้

“อือ งั้นตามมา”

“ฮึก ขะ ขอบคุณนะคะ” แล้วเธอก็ดันร้องไห้ขึ้นมาจริง ๆ 

“เธอจะร้องทำไม”

พอโดนดุ คนตัวเล็กจึงรีบยกมือเช็ดน้ำตาลวก ๆ ก่อนจะรีบฉีกยิ้มให้

“ไม่มีอะไรค่ะ พายแค่ดีใจที่ได้เจอพี่ และช่วยพายเอาไว้ทัน ขอบคุณนะคะ”

แต่ทันทีที่ขยับตัวเดินตาม ขาเรียวก็ปวดแปลบขึ้นมาเพราะเจ็บแผล

“อ๊ะ” 

“เป็นอะไรอีก” เขาหันขวับกลับไปมอง แต่พะพายรีบส่ายหน้า กลั้นเจ็บ กลั้นสะอื้น เพราะกลัวคนตรงหน้าจะดุอีก

“เปล่าค่ะ ฮึก…”

“ก็แค่พูดว่าเจ็บแผล” เขาพูดพลางช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้ม

“หา…คือ…”

“อย่าคิดไปไกล ฉันก็มีน้องสาวเหมือนกัน”

“เอ่อ…ค่ะ”

“เข้าใจความหมายที่พูดไหม?”

“เข้าใจค่ะ พะพายก็มีพี่ชายเหมือนกัน ทั้งใจดีและอบอุ่นเหมือนกันเลยค่ะ”

“อย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับใคร ฉันไม่ชอบ”

*****