Masukแผ่นหลังบางกระทบกำแพงตามแรงดึงดังปึก! พะพายถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะตกใจหนักขึ้น เมื่ออีกฝ่ายยกฝ่ามือขึ้นมาปิดริมฝีปากเธอเอาไว้ ซ้ำยังส่งสายตาดุ ห้ามให้เธอส่งเสียง
แต่…เธอควรจะตกใจอะไรก่อนดี ระหว่างสองชายฉกรรจ์ที่กำลังไล่ล่าตัวเธอ หรือ…ชายหนุ่มสวมเสื้อฮูดสีดำตรงหน้า ที่ยืนคร่อมเธอกับกำแพงอยู่ในตอนนี้
“เฮ้ย ไปไหนแล้ววะ เหี้ยเอ๊ย” เสียงพวกมันดังอยู่ไม่ไกล ส่งผลให้พะพายสะดุ้งโหยง จนเกือบเผลอส่งเสียงออกมา
“ชู่ เงียบ”
ท่ามกลางความมืดสลัวที่ยังพอมีแสงไฟสาดส่องตามตรอกซอกซอยเล็ก ๆ ซึ่งจากจุดนี้อีกไม่ไกลเท่าไรจะมีทางลัดออกสู่ถนนที่มีบ้านผู้คน
พะพายยอมเชื่อฟังคนตรงหน้าอย่างว่าง่าย ดวงตาคู่หวานมองจ้องอีกฝ่าย สองสายตาสบประสานกันชั่วขณะ เขาดูนิ่ง หยิ่ง และเย็นชา แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมสายตาเย็นชาของเขากลับทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด
“กูว่ามาทางนี้แหละ”
“สัสเอ๊ย ถ้ากูได้เยx จะเอาให้ลืมทางกลับบ้านเลย”
“ไม่ใช่มันหนีออกนอกถนนใหญ่ไปแล้วล่ะ”
เสียงพวกมันใกล้มาก และดูเหมือนว่าพวกมันใกล้เข้ามาแถวซอกตึกที่เธอและเขาซ่อนตัวอยู่ และในตอนนั้นเอง อยู่ ๆ คนตรงหน้าก็ถอดเสื้อฮูดสีดำตัวที่เขาสวมอยู่ ก่อนจะดึงพะพายเข้ามาใกล้เพื่อใส่เสื้อให้เธอ แล้วดึงฮูดมาคลุมศีรษะเธอเอาไว้
“กูว่า น่าจะซอยนี้”
กึก!
เสียงฝีเท้าของพวกมันหยุดชะงักที่ปากซอย พะพายมีสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนจะตกใจหนักขึ้น เมื่ออยู่ ๆ คนตรงหน้าก็โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนเกือบชิด ส่งผลให้ปลายจมูกของเขาและเธอแตะกัน
ตึก ตึก ตึก
เสียงหัวใจของพะพายเต้นแรงมาก รู้สึกราวกับว่าทุกสิ่งรอบตัวหยุดนิ่ง และถูกตรึงเอาไว้ด้วยสายตาคมที่มองอยู่ เขาจะรู้ไหมนะว่าหัวใจเธอเต้นแรงขนาดไหน
“เฮัย ตรงนี้มีคน!” หนึ่งในพวกมันตะโกน
พะพายตัวแข็งทื่อ เธอกลัวถูกพวกมันจับได้ แม้จะสวมเสื้อฮูดปิดบังใบหน้าแล้วก็ตาม ถึงแบบนั้นเธอก็กลัวพวกมันมากอยู่ดี มือเรียวขยุ้มคอเสื้อของเขาเอาไว้แน่น
ส่วนเขาก็กำลังสร้างสถานการณ์ว่าเธอและเขา ‘จูบกัน’
“อีนั่นมันจะหายไปไหนได้วะ แล้วมึงมองเหี้ยอะไร” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น
“มึงดูสองคนนั้นดิ เย็ดแม่[KV1] ไม่มีที่เอากันหรือไงวะ”
เขารู้ว่าพวกมันจ้องอยู่ แต่ถ้าเขายังยืนนิ่งอยู่อย่างนี้ พวกมันคงได้สงสัยแน่ คิดได้ดังนั้นมือหนาจึงดึงแขนเรียวของเธอเพื่อให้โอบรอบลำคอเขา ก่อนแขนแกร่งจะรั้งเอวคนตัวเล็กให้เข้ามาชิดแนบอกเขายิ่งขึ้น
ตึก ตึก ตึก
ไม่รู้ว่านี่คือเสียงหัวใจหรือเสียงกลองรบ แต่ที่แน่ ๆ สาบานได้เลยว่าเกิดมาเธอยังไม่เคยใกล้ชิดกับใครขนาดนี้มาก่อน แล้วเขาก็ทำในสิ่งที่เธอคาดไม่ถึง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมา จนกระทั่งริมฝีปากของเธอและเขาแตะกัน
แบบนี้ใช่ไหมที่เรียกว่า ‘จูบ’
ถ้าใช่! นี่ก็คือจูบแรกของเธอในชีวิต แต่กลับโดนใครก็ไม่รู้ช่วงชิงไป
“อะ…” เหมือนสมองของเธอขาวโพลนไปชั่วขณะ
เมื่อเห็นว่าสองคนตรงหน้ากำลังจูบกอดพลอดรักกันอย่างดูดดื่ม หนึ่งในนั้นจึงเอ่ยขึ้น
“ช่างแม่ง ไปหาที่อื่นต่อ เดี๋ยวอีนั่นมันหนีไปแจ้งตำรวจแล้วจะยุ่ง”
เมื่อแน่ใจว่าชายฉกรรจ์สองคนนั้นเดินจากไปแล้ว พะพายจึงรีบผลักคนตรงหน้าออกทันที ใบหน้าหวานแดงระเรื่อ รีบยกหลังมือปิดริมฝีปากอย่างทำตัวไม่ถูก
“รังเกียจ?” เรียวคิ้วเลิกขึ้น คล้ายตั้งคำถามกับท่าทางที่ดูออกจะรังเกียจเขาซะเหลือเกิน
“เปล่าค่ะ หนูแค่…กลั้นหายใจนานไปหน่อย”
เธอไม่ได้รังเกียจ และไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนั้น กับเขาแค่ตกใจ แต่กับสองคนนั้นคือหวาดกลัว ส่วนตอนนี้เธอกลับรู้สึกโล่งอก โล่งจนน้ำตารื้น
“ถอดเสื้อฮูดฉันคืนมา”
“คะ อ้อ ค่ะ”
“แล้วคราวหลังอย่ามาแถวนี้อีก!”
“ค่ะ” พะพายตอบพลางก้มหน้าแดงก่ำ แต่อีกฝ่ายเหมือนรู้ทันความคิดเธอ
“ที่ฉันทำเพราะเมื่อกี้แค่จะช่วย ไม่ได้คิดฉวยโอกาส”
“ค่ะ พะพายเข้าใจค่ะ ต้องขอบคุณพี่มากกว่าที่ช่วยพายไว้ ขอบคุณนะคะ”
“พวกมันไปหมดแล้ว เธอรีบออกไปจากที่นี่ซะ”
“ดะ เดี๋ยว พี่คะ แต่หนูไม่รู้ทางออก ขอตามพี่ไปได้ไหมคะ”
เขามองเธอพลางถอนหายใจออกมา เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าทำหน้าเบ้หน้าคล้ายจะร้องไห้
“อือ งั้นตามมา”
“ฮึก ขะ ขอบคุณนะคะ” แล้วเธอก็ดันร้องไห้ขึ้นมาจริง ๆ
“เธอจะร้องทำไม”
พอโดนดุ คนตัวเล็กจึงรีบยกมือเช็ดน้ำตาลวก ๆ ก่อนจะรีบฉีกยิ้มให้
“ไม่มีอะไรค่ะ พายแค่ดีใจที่ได้เจอพี่ และช่วยพายเอาไว้ทัน ขอบคุณนะคะ”
แต่ทันทีที่ขยับตัวเดินตาม ขาเรียวก็ปวดแปลบขึ้นมาเพราะเจ็บแผล
“อ๊ะ”
“เป็นอะไรอีก” เขาหันขวับกลับไปมอง แต่พะพายรีบส่ายหน้า กลั้นเจ็บ กลั้นสะอื้น เพราะกลัวคนตรงหน้าจะดุอีก
“เปล่าค่ะ ฮึก…”
“ก็แค่พูดว่าเจ็บแผล” เขาพูดพลางช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้ม
“หา…คือ…”
“อย่าคิดไปไกล ฉันก็มีน้องสาวเหมือนกัน”
“เอ่อ…ค่ะ”
“เข้าใจความหมายที่พูดไหม?”
“เข้าใจค่ะ พะพายก็มีพี่ชายเหมือนกัน ทั้งใจดีและอบอุ่นเหมือนกันเลยค่ะ”
“อย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับใคร ฉันไม่ชอบ”
*****
EP 25 - ยอมรับผิด “พี่ยอมรับว่าพี่ทำแบบนั้น เพราะแบบนี้ใช่ไหมเราถึงหนีไปจากพี่” บากิได้แต่จำยอม ยอมรับในสิ่งที่ผิดพลาดไป“ไม่ให้พายหนี พี่จะให้พายทนอยู่กับคนใจร้ายแบบพี่เหรอคะ” น้ำเสียงที่หนักแน่นจนถึงเมื่อครู่หายไป ก่อนแทนที่ด้วยเสียงสั่นเครือราวกับคนกำลังจะร้องไห้“พี่ขอโทษ ตอนนั้นพี่คิดน้อยไป แต่พี่อยากจะบอกพายว่า…” บากิตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาอยากจะง้อเธอและยอมรับผิดแต่โดยดี“พอเถอะค่ะ พายไม่โกรธหรือเกลียดพี่นะคะ แต่พายคิดว่าเราไม่มีความจำเป็นต้องกลับมาอยู่ในชีวิตกันอีกนอกจากเรื่องงาน พายฝึกงานเสร็จ เราก็ต่างคนต่างอยู่ แบบนี้จะดีกว่าค่ะ” พะพายร่ายยาวทิ้งท้ายเอาไว้ รีบก้าวลงจากรถ ก่อนที่น้ำตาเอ่อล้นจะไหลออกมาให้เขาได้เห็นทั้งที่ยังรักเขาอยู่ แต่ตอนนี้ใจเธอเจ็บมากเกินกว่าจะให้อภัยเขาได้จริง ๆ***** สี่ชั่วโมงต่อมา...ครืดเสียงเรียกเข้าจากสมาร์ตโฟนดังขึ้น เมื่อเห็นว่าหน้าจอปรากฏชื่อใคร เธอก็มองนิ่ง ไม่อยากจะรับสาย ปล่อยให้เสียงเรียกเข้าหยุดไปเองอย่างนั้นหลายต่อหลายหนแต่ทว่า…คนปลายสายก็ไม่ล้มเลิกความตั้งใจเมื่อไม่มีการตอบรับใด ๆ จากการต่อสาย ปลายทางก็เปลี่ยนเป็นส่งข้อความไปข
EP 24 - อย่าพยายามแก้ตัว พะพายมองรถที่นั่งมาจนถึงเมื่อครู่เคลื่อนตัวออกไป เธอพอจะรู้อยู่บ้างแล้วว่าทั้งสองฝ่ายไม่ถูกกัน แต่ก็ไม่คิดว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นเธอไม่รู้เรื่องราวความเป็นมาของพวกพี่ ๆ หรอก แต่สิ่งนี้ที่เกิดขึ้นกับพวกเขา มันส่งผลมาถึงเธอด้วยนี่สิ“สัส กูรู้แล้วว่าทำไมบากิถึงทำตัวเป็นศัตรูกูมาตลอด…เพราะเมื่อก่อนกูเคยทำไม่ดีไว้กับยูกิ กูเคยทำให้ยูกิต้องเสียใจ” พายุเอ่ยขึ้นพะพายยืนฟังอย่างเงียบ ๆ เมื่อทุกคนถกเถียงกันเสร็จ ก็พากันเดินเข้าไปในบ้านเพื่อพูดคุยเรื่องดังกล่าวต่อ ส่วนเธอเดินออกมาจากตรงนั้น ปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกเขา ไม่นานเพลิงก็เดินมาหาเธอที่นั่งอยู่อีกห้อง“ส่วนเรา มีอะไรจะบอกพี่ไหม” เพลิงถาม“ที่มาด้วยกัน เพราะพายฝึกงานที่บริษัทพี่เขาค่ะ” เธอรู้ดีว่าเขาต้องการรู้เรื่องไหน จึงตอบออกไปอย่างไม่มีท่าทีลังเลแต่ทว่า...“เป็นมันใช่ไหม” จู่ ๆ เพลิงก็เอ่ยถามในสิ่งที่ไม่คาดคิดออกมา“คะ” พะพายทำหน้าสงสัย ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร“อย่าคิดโกหกพี่ พี่รู้นะว่าเราเคยคุยกับมัน”“พี่เพลิงรู้ได้ยังไงคะ” พะพายอึ้งไปครู่ ก่อนจะถามด้วยใจที่เต้นรัว“เอาเป็นว่าพี่รู้ก็แล้วกัน แ
EP 23 - น้องกู “ไปหาอะไรทานกันก่อนไหม นี่ก็เย็นแล้ว” เมื่อเงียบไปนาน บากิก็ถามขึ้น“ฉันไม่ทานข้าวเย็นค่ะ ถ้าคุณหิว จอดส่งฉันตรงนี้ก็ได้นะคะ” พะพายบอก โดยที่ไม่หันมองหน้าคนด้านข้างเลยสักนิด แค่ทำงานด้วยกันเธอก็อึดอัดมากพอแล้ว“งั้นบอกทางคอนโดมา” บากิเอ่ย“ค่ะ” พะพายคิ้วขมวด เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอพักอยู่คอนโดแต่สุดท้ายก็ทิ้งความคิดเหล่านั้นไป เพราะเธอไม่อยากใส่ใจเกินความจำเป็น ก่อนจะบอกชื่อและทางไปคอนโดกับเขา ใช้เวลาเดินทางพอสมควร รถยนต์คันหรูก็มาถึง“พรุ่งนี้ผมจะมารับตีห้า” บากิหันมาบอก“คะ? เช้าไปไหมคะ” พะพายได้ยินดังนั้นก็รีบหันมามองด้วยความตกใจ“เราต้องไปถึงที่นั่นแปดโมงเช้า หรือคิดว่าเราควรไปรอตั้งแต่คืนนี้เลย” เมื่อเห็นท่าทีนั้น บากิก็บอกอีกแผนที่คิดได้“ไม่ค่ะ ตีห้าก็ตีห้าค่ะ” แผนสองของเขามันแย่กว่าการตื่นเช้าเสียอีก เธอจึงปฏิเสธออกไปอย่างไม่ลังเล เมื่อพูดคุยกันเสร็จพะพายก็จัดการปลดเข็มขัดนิรภัยออก“ปลดบล็อกผมด้วย พรุ่งนี้ถึงแล้วจะโทรบอก” บากิบอก“ค่ะ” หลังรับคำคนตัวเล็กก็ลงจากรถ ปิดประตูแล้วจึงเดินถอยออกมา“แล้วฉันทำอะไรได้บ้าง ปฏิเสธได้ไหม” พะพายกัดฟันบ่นออกมาอย่างเหลืออด ตอน
EP 22 - อย่ามาทำให้หวั่นไหวอีกได้ไหม “ทั้งหมดนี่เธอจะถือไหวไหม” ได้ยินดังนั้นเขาก็ผายมือไปที่แฟ้มกองโตเพราะรอมารับอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าเธอจะมาเพียงคนเดียว“เอ่อ ก็ไม่น่าไหว” พะพายยิ้มเจื่อนที่ฟังดูพูดจาไม่ห่างเหินมาก เพราะทั้งสองคนเป็นนักศึกษาฝึกงานเหมือนกัน หากแต่ไม่เคยพูดคุยหรือรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน“เราช่วยถือไปส่งเอง” เขายื่นแฟ้มบางส่วนให้เธอ ส่วนแฟ้มหนัก ๆ เป็นคนถือให้เองพะพายยิ้มให้กับความใจดีของคนตรงหน้า ก่อนที่เธอนั้นจะเดินนำไปขึ้นลิฟต์ แล้วตรงไปที่โต๊ะทำงานของเธอ“วางไว้ตรงนี้ได้เลย ขอบคุณนะ” เมื่อมาถึงโต๊ะทำงาน พะพายก็กล่าวขอบคุณที่เขาช่วยหอบเอกสาร“ไม่เป็นไร เราไปนะ” เมื่อวางแฟ้มลงเรียบร้อยก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินออกไปทำงานตัวเองต่อ“หืม ทำไมถึงมีหนุ่มมาส่งล่ะ” พิ้งค์เอ่ยแซวจากโต๊ะทำงานอีกฝั่ง เมื่อเห็นสถานการณ์เมื่อครู่“ณทีเขาเห็นว่ามันเยอะค่ะ ก็เลยอาสาช่วยถือมาส่ง” พะพายตอบ“ใจดีจังนะ หรือว่ากำลังจีบเราอยู่” เธอเดินเข้ามาใกล้ เพื่อแซวได้อย่างถนัด พร้อมส่งแววตาจับผิด“ไม่นะคะ เราเพิ่งได้พูดคุยกันวันนี้เองค่ะ” พะพายรีบปฏิเสธทันทีและจังหวะเดียวกันนั้น“คุณพิ
EP 21 - เด็กฝีกงาน เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองตกลงกันเสร็จสรรพ ก็หันมามองยังเธอและบีเบลที่ยืนรออยู่บีเบลพยายามสะกิดพะพายอยู่อย่างนั้น พะพายก้มลงมองพื้น จงใจหลบสายตา เพราะไม่อยากเป็นผู้ถูกเลือก“อืม น้องคนนั้นชื่ออะไรจ๊ะ” กวาดสายตามองสักพักก็เลือกคนได้พะพายที่ก้มหน้าอยู่ถูกสะกิดเรียกจากเพื่อนสาวข้างกาย รู้ได้ทันทีว่าตัวเธอนั้นกำลังถูกจ้องมองจากคนตรงข้าม“พะพายค่ะ” พะพายตอบเสียงเบา พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับสายตาของคนตรงหน้าที่รอฟังอยู่ก่อนแล้ว“น้องพะพาย พี่เลือกคนนี้ค่ะ” รอยยิ้มเป็นมิตรถูกส่งมายังเธออย่างจริงใจ บ่งบอกว่าเธอนั้นเป็นผู้ใหญ่ที่ใจดีทั้งที่ควรจะรู้สึกดีที่เข้าตา แต่เธอกลับอยากจะเป็นลมล้มพับไปจากตรงนี้เสียดื้อ ๆ“หนูโอเคนะคะ” หญิงวัยกลางคนที่เมื่อครู่กำลังจะได้เป็นหัวหน้าของเธอเอ่ยถาม“ค่ะ” พะพายพยักหน้า เพราะไม่มีสิทธิ์เลือกปฏิเสธอยู่แล้ว เธอรู้ตัวดี“งั้นพี่ขอตัวน้องเลยแล้วกันเนอะ”“ค่ะ พี่พิ้งค์”ทั้งสองฝ่ายพูดคุยตกลงกัน โดยมีพะพายยืนอยู่ตรงกลางอย่างคนเหม่อลอย ไม่คิดเลยว่าจะกลับมาเจอกันที่นี่ ตอนแรกก็พอจะโล่งใจได้ว่าตำแหน่งเขาเป็นถึงผู้บริหาร และเธอเป็นแค่นักศึกษาฝึกงาน คงเป็นไป
EP 20 - ทำไมต้องเจอกันอีก ตั้งแต่นั้นมา จากที่ไม่เคยสนใจใคร พะพายก็ยิ่งเพิกเฉยกับเพศตรงข้ามยิ่งกว่าเดิม แม้จะมีคนเข้ามาจีบมากมายก็ตามหลังจากวันนั้น พะพายไม่รู้ว่าบากิจะคิดสนใจที่จะตามหาเธอที่หายไปแบบดื้อ ๆ บ้างไหม แต่เพราะความสัมพันธ์ของเธอและเขาไม่ถูกเปิดเผยกับใคร ก็คงจะเป็นเรื่องยากแม้จะเผลอคิดไปบ้างว่าอีกคนอาจจะตามหา แต่เมื่อนึกถึงประโยคสนทนาที่ได้ยินครั้งสุดท้าย ที่บากิได้คุยกับเพื่อนชายของเขาในวันนั้นผุดขึ้นมา ทำให้เธอสะบัดความคิดเข้าข้างตัวเองเหล่านั้นออกไป เพราะความจริงแล้ว เขาก็อาจจะอยากให้เรื่องมันจบไปเงียบ ๆ แบบนี้ก็เป็นได้ เธอคิดแบบนั้น...“ให้มันจริงอย่างที่พูด” เพลิงบอก พร้อมกับมองดุให้กลัวและเชื่อฟังเขาอย่างตอนเด็ก ๆ แต่ทำไมเธอเห็นเขาทำในตอนนี้กลับนึกจะอยากหลุดขำออกมาเธอไม่โกรธพี่เธอเลยที่ไปมีศัตรูจนมาสร้างบาดแผลให้เธอ เธอโกรธตัวเองมากกว่าที่เชื่อคนง่ายและอ่อนต่อโลกเกินไป“ยอมแล้วใช่ไหม ยอมก็กลับได้แล้ว” เฟียร์พูดกับเพลิง เมื่อเห็นว่าเพลิงสุดท้ายก็ยอมให้พะพายย้ายมาอยู่คอนโดคนเดียว“จะรีบไปไหน” แต่เพลิงยังไม่อยากกลับ อยากอยู่กับน้องสาวอีกนิดเพื่อสำรวจภายในห้อง“ไปนอน







