EP 1 - ผู้มีพระคุณ

EP 1 – ผู้มีพระคุณ

“หนูชื่อพะพายนะคะ แล้วพี่…ชื่ออะไรเหรอคะ ถามได้ไหม” คนตัวเล็กเอ่ยถาม ทันทีที่เขาวางตัวเธอนั่งลงบนเก้าอี้

“ไม่จำเป็นต้องรู้” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยตอบ ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องยาที่วางอยู่บนชั้น แล้วเดินกลับมาเพื่อเตรียมทำแผลให้

 พะพายกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ที่เขาพาเธอมาน่าจะเป็นอู่ซ่อมรถ เพราะนอกจากจะมีเครื่องมือช่างเต็มไปหมด ยังมีรถสปอร์ตคล้ายรถแข่งจอดอยู่สองสามคัน ส่วนด้านหลังยังมีรถยนต์อีกหนึ่งคันถูกผ้าคลุมผ้าเอาไว้ ซึ่งความจริงถ้านับจากซอยเปลี่ยวนั้น วิ่งมาอีกก็ไม่ไกลกันเท่าไร ตัดซอยลึกออกมาก็จะเจอกับอาคารและตึกที่มีผู้คนอาศัยอยู่ ดูเจริญกว่าซอยนั้นราวกับคนละโลก 

“จำเป็นสิคะ พี่ช่วยชีวิตพายเลยนะ พี่เป็นผู้มีพระคุณของพาย” คนตัวเล็กเอ่ยด้วยรอยยิ้ม 

ผู้ชายใจดีเดินกลับมาพร้อมกล่องยา ก่อนจะเดินมาหยุดและนั่งคุกเข่าลงตรงหน้า

“บากิ” เสียงเรียบเอ่ยออกมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจ ในขณะที่หยิบยาฆ่าเชื้อเพื่อเตรียมทำแผลให้

“หืม ชื่อเท่จังเลยค่ะ ไม่เหมือนใครและก็ไม่ค่อยมีใครชื่อนี้ด้วย” คนตัวเล็กยังคงพูดกับเขาด้วยความสดใส ทั้งที่เพิ่งผ่านเรื่องอันตรายมาจนทำให้ตกใจแทบแย่ แต่เมื่อได้เจอเขาเข้ามาช่วย ความกลัวทั้งหมดก็หายไป รู้สึกปลอดภัยทั้งที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก

“ฉันบอกว่าไง” บากิเงยหน้าพร้อมส่งสายตาดุ เมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ที่เธอเผลอเอาเขาไปเปรียบกับคนอื่นอีกครั้ง

“ขอโทษค่ะ อ๊ะ พายแสบค่ะ” ใบหน้าสวยสลดลงเมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอพูดในสิ่งที่เขาไม่ชอบ ก่อนจะสะดุ้งตัวโยนเมื่อรู้สึกแสบแผล เพราะคนตรงหน้ากำลังเช็ดทำความสะอาดให้ด้วยแอลกอฮอล์

“อดทน” สายตาคมยังคงจับจ้องบริเวณหัวเข่าของคนตัวเล็ก

พะพายยิ้มเจื่อน จ้องมองใบหน้านิ่งที่กำลังตั้งใจทำแผลให้เธออย่างเงียบ ๆ แม้ว่าภายนอกเขาจะดูแข็งกระด้าง แต่จากการกระทำแล้ว เธอรู้ว่าภายในจิตใจเขานั้นเป็นคนอ่อนโยนมาก 

“หน้าฉันมีอะไร” เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ถึงสายตาที่กำลังจับจ้อง เขาตวัดสายตาคมไปมองใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มระเรื่อ

“เปล่าค่ะ แค่รู้สึกว่าถึงภายนอกพี่บากิจะดูเย็นชา ดูดุนิด ๆ แต่จริง ๆ แล้วพี่เป็นคนอ่อนโยนคนหนึ่งเลย” 

“อย่าเข้าใจผิดจนคิดไปเองไกลล่ะ ที่ฉันทำให้เพราะว่าฉันก็มีน้องสาวเหมือนกัน” 

บากิก้มหน้า ไม่ใส่ใจรอยยิ้มนั้น เพราะมันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเป็นบ้า ก่อนจะลงมือติดปลาสเตอร์ที่แผลให้อย่างไม่คิดอะไร

“จริงเหรอคะ บังเอิญจังเลยค่ะ พายก็มีพี่ชายนะ” พะพายเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เขามีน้องสาว ส่วนเธอก็มีพี่ชาย บังเอิญชะมัด 

บากิเงยขึ้นจ้องหน้า ก่อนจะถือวิสาสะเอื้อมจับมือเล็กเพื่อทำแผลที่มือให้ เขามือเบามากตอนสัมผัสมือของเธอ พะพายได้แต่อมยิ้มเขิน มองบากิที่ช่วยทำแผลให้

“งั้นก็ดี โทรเรียกพี่ชายเธอมารับกลับไป”

“ฮะ! ไม่ได้ค่ะ!” พะพายหน้าตื่น รีบส่ายหน้าพร้อมชักมือกลับ บากิเงยหน้าขึ้นแล้วเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ 

ตกใจอะไรนัก ก็แค่ให้พี่ชายมารับ?

“คือ…ถ้าพี่เพลิงรู้ว่าพายแอบมาที่นี่ ต้องดุพายแน่ ๆ ค่ะ” หญิงสาวละล่ำละลักอธิบาย เธอรู้ว่าพี่ชายหวงเธอมาก และเขามักจะห้ามเธอมาที่ร้านนี้เพียงลำพัง เนื่องจากสถานที่ค่อนข้างเปลี่ยวและไกลพอสมควร

แต่…ขนมปังร้านนี้มันอร่อยมากนี่นา ยิ่งกินอุ่น ๆ ร้อน ๆ ตอนทำเสร็จใหม่ ๆ โคตรจะฟิน

“หืม พี่ชายเธอชื่ออะไรนะ?” 

บากิชะงักเมื่อได้ยินชื่อ ‘เพลิง’ เพราะมันดันไปตรงกับชื่อกลุ่มคู่แข่งของเขาที่สนามแข่งรถ นอกจากนี้ เพลิงยังอยู่ในกลุ่มเดียวกับคนที่ทำน้องสาวของเขาต้องเสียใจอย่างพายุ ซึ่งเขาโคตรจะเกลียดกลุ่มนี้เอามาก ๆ

“หา เอ่อ คือว่า…” พะพายดูอ้ำอึ้ง ในขณะที่บากิจ้องมองใบหน้าหวานด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“ว่าไง?”

“ชื่อเพลิงค่ะ แต่ว่าพี่ชายพายไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราเป็นพี่น้องกัน พี่ช่วยเก็บเป็นความลับทีนะคะ” แต่เธอกลับบอกเขาออกไปอย่างหมดเปลือก

“แล้วฉันจะพูดเรื่องเธอไปทำไม” บากิยกยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก เคยได้ยินว่าไอ้เพลิงมีน้องสาว หรือจะเป็นยัยนี่? แม้จะไม่ฟันธงว่าเป็นคนเดียวกันกับที่สงสัย แต่ก็พอทำให้เขามั่นใจได้ในระดับหนึ่งว่าอาจเป็นคนเดียวกัน

“พายแค่กลัวเลยบอกไว้ก่อนค่ะ เพราะพี่เพลิงมีคู่อริเยอะ พี่เพลิงเลยกลัวว่าพายจะเป็นอันตราย และอีกอย่าง พายก็ไม่อยากไปเป็นจุดอ่อนของพี่เพลิงด้วยค่ะ” 

พะพายใสซื่อจนไม่คิดอะไร เธอคิดแค่ว่าคนตรงหน้าคือผู้มีพระคุณของตัวเอง ถึงเขาจะดูเป็นคนดุนิดหน่อย แต่ก็ยังพอดูออกว่าใจดี คงไม่โชคร้ายบังเอิญกลายเป็นโจทก์ของพี่ชายตัวเองขนาดนั้นมั้ง 

มั้งนะ?

“หึ” บากิได้แต่หัวเราะในลำคอ จากที่ไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้โคตรชัวร์ ยัยเด็กซื่อบื้อนี่คือน้องสาวของไอ้เพลิงสินะ!

เขาเก็บอุปกรณ์ทำแผลลงกล่อง ก่อนจะเดินไปเก็บไว้ที่เดิม ในขณะที่พะพายยังคงมองไปรอบ ๆ อย่างสนใจ

“อ๊ะ พี่บากิเรียนมหา’ลัยเดียวกับพายเลยค่ะ” 

เธอหันไปเห็นเสื้อนักศึกษาและเข็มกลัดตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยที่แขวนอยู่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกันกับมหาวิทยาลัยของเธอ ก่อนจะชี้ไปยังรถแข่งที่จอดอยู่

“แล้วพี่ชอบแข่งรถด้วยสินะคะ เหมือนพี่ชายพายเลย พี่ชายพายก็ชอบแข่งรถเหมือนกัน อุ๊ย ขอโทษค่ะ” 

ลืมไปว่าเขาไม่ชอบให้เธอเปรียบเทียบ แต่แปลกที่รอบนี้เขาไม่ดุเธอซ้ำ แต่กลับจ้องมองด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เธอพูดมากกับคนแปลกหน้าแบบนี้เป็นปกติใช่ไหม?” เสียงเรียบนิ่งเอ่ยถาม

“เปล่านะคะ พายจะพูดเยอะเฉพาะกับคนที่พาย…” 

“แต่ฉันไม่ชอบคนพูดมาก มันน่ารำคาญ” น้ำเสียงกระแทกเข้มตรงประโยคสุดท้าย ทำเอาพะพายหน้าสลด

“ขอโทษค่ะ พายจะไม่พูดแล้ว” เธอก้มหน้า เม้มปากเข้าหากันอย่างรู้สึกผิด จนบรรยากาศเงียบลงและดูน่าอึดอัด

บากิปรายตามองหญิงสาวที่นั่งกำลังก้มหน้างุด ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเซ็ง ๆ 

“ลุกขึ้น กลับ!”

“อ่า ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ทำแผลให้ แล้วก็ที่ช่วยพายเอาไว้” พะพายเอ่ยเสียงเบา ไม่กล้าสบตาคนตรงหน้าอย่างเต็มตา เพราะกลัวจะโดนเขาดุรอบสอง

“เดี๋ยวฉันไปส่ง” บากิเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเดินมาหยิบกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเธอ และเดินนำออกไปที่ประตู

“คะ?” พะพายอึ้ง มองแผ่นหลังคนตัวโตที่เดินนำออกไป ก่อนจะค่อย ๆ แอบอมยิ้มให้กับความใจดีลึก ๆ ของเขา 

เธอมองคนตรงหน้าไม่ผิดหรอก ถึงพี่เขาจะดูดุนิดหน่อย แต่เขาก็ใจดีกับเธอมาก ดูสิ ถึงขนาดจะขับรถไปส่ง ทั้งที่เธอยังไม่ได้เอ่ยปากขอเลยด้วยซ้ำ

*****