ตอนที่ 10 อย่าเก่งแต่ปาก(1)

    ร่างเล็กที่ตอนนี้หลับตาปี๋ยกมือขึ้นมาปิดบังใบหน้าเพราะไม่อยากเห็นภาพตรงหน้าอีกต่อไปแล้ว หลังจากที่เธอประกาศกร้าวไปแล้วก็กลับเข้ามานั่งรอในห้องเงียบๆ เพียงลำพัง เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเธอรีบหันไปทันทีก็เจอกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งดูมีอายุแล้วพุงพลุ้ยและใบหน้าเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย แสนดีกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่พร้อมกับก้าวถอยหลังอีกหลายก้าวจนท้ายที่สุดตอนนี้แผ่นหลังของเธอชิดกับผนังเรียบร้อยแล้วพร้อมกับชายแก่คนนั้นที่ย่างสามขุมเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ จนท้ายที่สุดก็เข้ามาประชิดตัวเธอได้

" ว๊าว!!! ไม่คิดเลยนะว่าผมจะเจอขุมทรัพย์ที่ทั้งสวยทั้งขาวสะอาดขนาดนี้ "

    ที่ชายแก่คนนี้พูดไม่เกินจริงเลยสักนิดเธอดูสวยสะอาดราวกับเจ้าหญิง และยิ่งอยู่ในชุดที่แสนเซ็กซี่นี้ยิ่งทำให้เธอน่าขย้ำเข้าไปใหญ่ เสื้อสายเดี่ยวที่ปิดอะไรแทบไม่มิดนอกจากดอกบัวคู่งามกลมกลึงนั้นและกางเกงขาสั้นผ้าซาตินลายลูกไม้ตัวบางนั่นอีกที่ใส่ก็เหมือนไม่ใส่เพราะมันสั้นเสมอหูเสียเหลือเกิน เขามองด้วยความหยาบโลนพร้อมกับกระโจนเข้าหาเธอด้วยความหื่นกระหายทันทีคว้าข้อมือของเธอแล้วลากไปที่เตียงโยนเธอลงไปแรงๆจนแสนดีจุกจนตัวงอ

กรี๊ด!!!

" ปล่อยนะ "

    ร่างเล็กตกใจกลัวจนเผลอกรีดร้องออกมาพร้อมกับระดมทุบตีชายแก่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรังเกียจ น้ำตาของเธอก็พลันรินไหลออกมาโดยไม่ตั้งใจ ตอนนี้เธอตัวสั่นราวกับลูกนกแต่ก็ยังฝืนปกป้องตัวเองเต็มที่ แต่แรงของเธอหรือจะสู้แรงของชายกำยำได้มือเล็กๆ ของเธอทั้งสองข้างถูกรวบเอาไว้ด้วยมือหนาของชายแก่แรงเยอะแล้วพันธนาการมือของเธอไว้เหนือศีรษะทำให้ในตอนนี้แสนดีไม่สามารถต่อกรได้อีก ใบหน้าของชายแก่หื่นกามคนนั้นก้มลงซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นของแสนดีอย่างตะกละตะกรามจนแสนดีตอนนี้ทำได้เพียงน้ำตารินไหลเพราะไม่สามารถขัดขืนได้ แต่มันแปลกตรงที่ในยามที่เธอคับขันเธอกลับนึกถึงใบหน้าของผู้ชายคนนั้นคนที่ทำให้เธอรู้สึกเกลียดได้ ทำไมกันนะเบื้องลึกภายในจิตใจของเธอกลับภาวนาให้เขามาช่วยเธอในตอนนี้

ปึ้ง!!

    เหมือนสวรรค์มาโปรดเสียงประตูที่ถูกถีบเข้ามาทำให้ชายแก่คนนั้นละความสนใจจากกวางน้อยเนื้อหวานหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิด

" ใครวะ แม่ง! เข้ามาขัดจังหวะความสุขของกูจริงๆ คนกำลังจะได้ขึ้นสวรรค์ "

    และเมื่อผู้มาใหม่ย่างสามขุมก้าวพ้นแสงไฟสลัวออกมาแล้วจึงทำให้ชายแก่คนนั้นถึงกับทำหน้าสลดเพราะนั่นไม่ใช่ใครอื่นไกลคือเจ้าหนี้ของเขาเอง

" อย่าๆ ครับ อย่า "

อั่ก!!! อั่ก!!! อั่ก!!!!

    เสียงหมัดที่ประเคนลงไปบนใบหน้าชายแก่คนนั้นอย่างแรงจนล้มลงไม่เป็นท่า หลังจากนั้นวินซ์ก็ยังไม่พอใจยังคงประเคนเท้าหนักๆ ลงไปที่พุงพลุ้ยของมันอีกหลายครั้งจนบอดี้การ์ดสองคนต้องห้ามเอาไว้

" นายพอแล้วครับ "

" ลากมันออกไปให้พ้นหน้ากู "

    ชายแก่คนนั้นถึงกับงงเพราะก่อนหน้านี้เขาเป็นหนี้พนันในคาสิโนแห่งนี้หลายแสนและคุณวงศกรเจ้าของคาสิโนให้เขามาทำงานนี้เพื่อล้างหนี้เขาก็ตอบตกลงทันทีและคิดว่าคืนนี้คงจะได้ลิ้มลองเนื้อกวางน้อยหวานๆแต่เมื่อผู้หญิงคนนี้กรีดร้องออกมาเพียงไม่นานประตูก็ถูกพังเข้ามาเสียแล้ว และเขาก็มีสภาพอย่างที่เห็นเละไม่เป็นท่า

" ครับนาย "

    นทีลากลูกหนี้ของเจ้านายออกไปนอกห้องทันทีจนตอนนี้เหลือเขาและอิฐที่ยังอยู่ในห้อง วินซ์เดินตรงเข้าไปหาคนบนเตียงที่ตอนนี้นอนตัวสั่นเทาอยู่พลางมองชุดที่เธอใส่ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันทีทั้งๆที่เขาเป็นคนเลือกชุดนี้ด้วยตัวเองแท้ๆ

" อย่าเข้ามานะ "

    แสนดีร้องไห้ตัวสั่นผวาไปหมด เธอกลัวจนสติแทบแตก และนึกรังเกียจชายแก่คนนั้นที่ทำกับเธอเมื่อสักครู่

" หึ แค่นี้ก็กลัวแล้วหรอ ไหนบอกว่ายอมนอนกับผู้ชายทุกคนยกเว้นฉัน "

" ออกไปเลยนะฉันเกลียดคุณ คุณจะให้ฉันนอนกับคนอื่นไม่ใช่หรอเรียกมาเลยสิ อึก!"

" อย่ามาเก่งแต่ปากแสนดี หยุดร้องไห้ให้ได้ก่อนดูก็รู้ว่าไม่ไหวอย่าดื้อให้มันมากฉันไม่ได้ใจดีกับเธอตลอดหรอกนะ "

    วินซ์หยิบเสื้อคลุมของเธอที่ตอนนี้มันตกอยู่ที่ปลายเตียงขึ้นมาพร้อมกับสวมใส่เอาไว้ให้เธอและจัดการอุ้มขึ้นมาแนบอกในท่าเจ้าสาว

" คุณจะพาฉันไปไหน "

" เงียบเถอะน่า หรืออยากจะรออยู่รับแขกคนต่อไป บอกไว้ก่อนเลยนะว่าคนต่อไปหนักกว่าคนเมื่อกี้อีก เมื่อกี้แค่ออเดิร์ฟแต่คนต่อไปน่ะของจริง จะรอไหมล่ะ "

    แสนดีถึงกับหลบหน้าเขาเสียงเงียบสงบปากสงบคำทันทีเธอกลัวเพราะไม่เคยเจอเหตุการณ์อะไรแบบนี้มาก่อน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่วายยกกำปั้นน้อยๆ ของตัวเองขึ้นมาทุบอกแกร่งของเขาไม่เบานักไปหนึ่งทีเพื่อระบายความกดดัน

ปึก!

" หึ "

    วินซ์อมยิ้มมุมปากอย่างคนมีชัยชนะ แม้ว่าจะทำให้เธอรู้สึกกลัวแต่อย่างน้อยเขาก็ได้ปราบพยศเธอลงไปได้เยอะเลย อีกอย่างเขาต้องการต้อนเธอให้จนมุมเธอจะได้ตอบรับข้อเสนอของเขาแต่โดยดี ที่นี่ไม่มีการขายบริการอย่างที่เธอเข้าใจหรอกนะ เขาเพียงแค่จัดฉากขึ้นมาเท่านั้นและไอ้เสียแก่ๆ คนเมื่อกี้ก็เป็นลูกหนี้ในคาสิโนของเขาเอง เขายอมยกหนี้ให้มันแลกกับการที่มันเล่นละครฉากเล็กๆนี่ให้เขา แสนดีที่อยู่ในอ้อมกอดของคนตัวโตตอนนี้เธอเอาแต่หลบสายตาที่ร้อนแรงของเขา

" ให้ผมเป็นคนอุ้มไหมครับนาย "

    อิฐเสนอตัวทันทีเพราะเจ้านายของเขาไม่เคยอุ้มผู้หญิงคนไหนแบบนี้มาก่อนมันเป็นหน้าที่ของพวกเขาอยู่แล้ว

" เสือก! ไม่ต้องตามมากลับไปพักผ่อนได้แล้ว "

    วินซ์บอกออกไปเพียงเท่านั้นก็เดินออกจากห้องนี้พร้อมกับสาวน้อยในอ้อมกอดเพื่อไปยังห้องพักของตัวเองที่อยู่ภายในคาสิโนแห่งนี้เขาเอาไว้นอนตอนที่กลับบ้านไม่ไหว ทิ้งให้อิฐถึงกับงงกับการกระทำของเจ้านาย ปกติเขาก็อุ้มผู้หญิงชั่วคืนของนายออกไปอยู่บ่อยๆ แต่ครั้งนี้กลับแตกต่างจนน่าสงสัย จนกระทั่งนทีกลับเข้ามาแล้วไม่เจอเจ้านาย

" นายไปแล้วหรอวะอิฐ "

" เออ ไปแล้ว แล้วยังอุ้มคุณแสนดีไปด้วยตัวเองอีกนะเว้ยกูนี่งงเลย ปกตินายไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ "

    นทีตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ พร้อมกับอมยิ้มมุมปากเฉลยความจริงให้

" ใช่ นายไม่เคยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนเพราะฉะนั้นมึงก็ควรสังเกตความเปลี่ยนแปลงของนายเราด้วยนะ "

" หมายความว่ายังไงวะนที "

" หึ มึงเคยเห็นนายเล่นอะไรแบบเด็กๆ นี้ไหมล่ะ ปกตินายก็จริงจังตลอด "

    อิฐยังคงงงกับสิ่งที่เพื่อนพูด นทีจึงเลือกที่จะตัดบทไปเพราะเขาเองแม้จะมั่นใจแต่ก็ไม่อยากพูดอะไรออกไปมากมายนักจนกว่าผู้เป็นเจ้านายจะยอมเปิดปากออกมาเอง

" หึ เดี๋ยวพอถึงเวลามึงก็รู้เองไปพักผ่อนกันเถอะ "