บทที่ 9

@เช้าวันใหม่ ~ เอิงเอย

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน สัมผัสของที่นอนที่นุ่มนวลและกลิ่นกายที่แสนคุ้นเคยแต่ไม่ใช่อโรม่าในห้องของตัวเองทำให้ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว

"อืม....... ฝันเหรอเนี่ย....."

ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่ฉันซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดกว้างและได้รับสัมผัสแผ่วเบาที่หน้าผากยังติดตาจนหน้าขึ้นสี "น่าอายจัง"

"ฝันว่าอะไรเหรอครับ.." เสียงทุ้มต่ำที่ดังอยู่ใกล้ชิดใบหูทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกเตียง

"พี่วิน!!"

ฉันรีบกระเด้งตัวขึ้นมาแล้วเอามือดึงผ้าห่มผืนหนามากอดไว้แนบอกเพื่อบดบังร่างกายพลางมองสำรวจตัวเองด้วยความตระหนก เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าของฉันยังอยู่บนตัวครบทุกชิ้นก็ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่หัวใจยังเต้นระรัว ฉันรู้สึกว่าเมื่อคืนตัวเองฝันแปลกๆ ฝันว่าฉันกับพี่วินนอนกอดกันทั้งคืน เขากอดฉันแน่นมาก แถมยังเอาปากหนามาจุ๊บหน้าผาก ใบหน้าและริมฝีปากของฉันอย่างอ่อนโยน หรือมันจะไม่ใช่แค่ฝัน...ทำไมฉันถึงตื่นมาอยู่ที่ห้องของเขาได้ ฉันลองนึกย้อนไปเมื่อคืนฉันจำได้ว่าเราดูหนังกันจนจบจากนั้นโลกก็มืดลงเพราะฉันคงหลับไป แต่ทำไมเขาถึงไม่ยอมปลุกฉันให้กลับห้อง..เกิดอะไรขึ้นกันแน่

"ทำไมเอยมานอนที่นี่คะ" ฉันถามพลางมองเขาที่นอนท้าวแขนจ้องหน้าฉันอยู่ด้วยสายตาพราวระยับ

"นั่นสิ...ทำไมนะ แถมยังนอนอยู่ที่เตียงของพี่อีกด้วย.." เขาตอบยียวนพลางขยับตัวเข้าหา

"อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนเอยกับพี่....." ฉันเว้นช่วงไว้ด้วยใจที่สั่นคลอน ความคิดอกุศลเริ่มแล่นเข้าหัว

"ครับ" เขาตอบรับสั้นๆ ด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

ฉันทำหน้าเศร้าเหมือนกำลังจะร้องไห้ออกมาจริงๆ นี่ฉันกับเขามีอะไรกันแล้วเหรอ แล้วทำไมฉันถึงไม่รู้สึกเจ็บตรงส่วนนั้นเลยล่ะ ฉันเคยได้ยินเจนนี่กับเดลแอบซุบซิบกันว่าครั้งแรกของผู้หญิงมันจะเจ็บเอามากๆ แต่ทำไมฉันกลับไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด..คิดแล้วก็ทั้งโกรธทั้งสมเพชตัวเอง ทำไมถึงได้หลับลึกจนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรขนาดนั้น ฉันได้แต่ทำหน้าเศร้าสลดเหมือนคนหัวใจสลายอยู่แบบนั้น

"5555 คิดอะไรอยู่เด็กน้อย ......" เขาหลุดหัวเราะร่าออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของฉัน ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนหน้าแทบจะชิดกัน เขาเอานิ้วมือมาบิดแก้มฉันเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยวในความซื่อบื้อ

"ก็พี่วินพูดจาสองแง้สองง่านี่คะ.." ฉันอุบอิบตอบพลางปัดมือเขาออก

"แล้วเอยกำลังคิดอะไรอยู่ล่ะครับ..อย่าบอกนะว่ากำลังคิดจะลวนลามพี่...." เขาแกล้งพูดออกมาอย่างอารมณ์ดีพลางยักคิ้วให้

"จะบ้ารึไง...เอยไม่ใช่คนแบบนั้นซะหน่อย"

"อืม.......เหรอครับ..เมื่อคืนไม่เห็นพูดแบบนี้เลย..."

"เมื่อคืน? .... พี่หมายความว่ายังไง..บอกเอยมาเดี๋ยวนี้เลยนะ" ฉันรุกถามด้วยความร้อนรน

"ก็เมื่อคืน.........เอย....." เขาเว้นวรรคยาวๆ ทำท่าทางกวนประสาทและจ้องมองฉันด้วยสายตาที่ดูมีลับลมคมใน

"พี่วิน.....อย่าทำหน้าแบบนี้นะ..บอกเอยมา" ฉันค้อนขวับก่อนจะเอามือฟาดลงไปที่แขนแกร่งของเขาเสียงดังเพียะ

"โอ๊ย....ทำไมมือหนักแบบนี้ล่ะครับ พี่เจ็บนะ..โอ๊ยๆ ..." เขาทำท่าเจ็บปวดเกินจริงจนฉันหมั่นไส้

"หยุดแกล้งเอยเลยนะคะ...จะบอกหรือไม่บอก..ถ้าไม่บอกเอยจะกลับ.." ฉันทำท่าจะลุกออกจากเตียงจริงๆ จนเขาต้องรีบคว้าตัวไว้

"โอเค..โอเค..บอกแล้วครับ..ดุจังเลย....ก็เมื่อคืนเอย...กอดพี่ไว้แน่น..ไม่ยอมปล่อยเลย..จนพี่หายใจไม่ออก.." เขาพูดยิ้มๆ สายตาที่มองมาดูอบอุ่นจนฉันหน้าร้อนผ่าว

"จริงเหรอคะ"

"จริงสิครับ.....แถมยังหอมแก้มพี่ด้วยนะ"

"ไม่จริงอ่ะ....เอยไม่เคยทำแบบนั้นซะหน่อย.." ฉันเถียงคอเป็นเอ็น ทั้งที่ในใจเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าตัวเองละเมอทำอะไรลงไปบ้าง

"จริงสิ..นี่จำไม่ได้เลยเหรอ..." เขาพูดหน้านิ่งเสียจนฉันเกือบจะเชื่อ ก่อนจะค่อยๆ เผยยิ้มกวนๆ ออกมา

"นี่พี่วิน..พี่กำลังแกล้งเอยอยู่ใช่ไหม"

"5555 ว้า...นึกว่าเอยจะหลงกลพี่ซะอีก...." เขาหัวเราะร่วนที่ปั่นหัวฉันสำเร็จ

"คนเจ้าเล่ห์" ฉันทำหน้ายู้ใส่เขาด้วยความเคืองใจเล็กๆ

"แต่ที่พี่บอกว่าเอยกอดพี่ไว้แน่น..พี่พูดจริงๆ นะครับ..ไม่ได้โกหกเลย ..."

เขายืนยันด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลงจนใจฉันวูบไหว "..แล้ว..ทำไมพี่วินไม่ปลุกเอยล่ะคะ..เอยจะได้กลับไปนอนห้องตัวเอง ..." ฉันไม่รู้จะหาข้อแก้ตัวยังไง เพราะภาพลางๆ ในหัวเริ่มชัดเจนว่าก่อนจะหลับไปฉันกอดแขนเขาไว้แน่นจริงๆ เหมือนเป็นที่พึ่งพิงเดียวในยามที่กลัวหนังผี

"พี่ปลุกแล้วนะ...แต่เอยไม่ตื่นเอง..พี่เลยไม่อยากกวน.."

"เป็นคนดีจังเลยนะคะ..." ฉันพูดประชดเขาออกไปเบาๆ ทั้งที่ความจริงรู้สึกขอบคุณที่เขาให้เกียรติฉัน

"ครับ..พี่เป็นคนดีแบบนี้..น้องเอยจะให้อะไรเป็นการตอบแทน" เขาเลิกคิ้วถามอย่างเจ้าเล่ห์

"เอยประชด"

"5555 ..ครับ....จะเจ็ดโมงเช้าแล้ว..ถ้าน้องเอยไม่รีบไปอาบน้ำแต่งตัวตอนนี้..พี่เกรงว่าจะไปเรียนสายนะครับ"

"ตายจริง...แล้วทำไมพี่วินไม่บอกเอยให้เร็วกว่านี้คะ..." ฉันร้องลั่นเมื่อเห็นเวลาที่นาฬิกาหัวเตียง ฉันรีบกะโดดออกจากเตียงแล้ววิ่งแน่บกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองทันทีโดยมีเสียงหัวใจเต้นโครมครามตามหลังมา

@มหาลัย

ฉันวิ่งกระหืดกระหอบเข้าตึกคณะด้วยความรีบร้อน สายตาจดจ่ออยู่แต่อาคารตรงหน้าจนไม่ได้ระวังคนข้างหน้าเลย

"ปั๊ก..!!!!" แรงกระแทกทำให้ฉันเสียหลัก แต่ก่อนที่จะหงายหลังลงไปกองกับพื้น สองมือกว้างของชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งก็เข้ามาโอบรัดเอวบางของฉันไว้แน่นเพื่อพยุงตัวฉันไว้ไม่ให้ล้ม

"น้องเอย...." เสียงทุ้มที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ

"....สวัสดีค่ะพี่คิน" ฉันเงยหน้าขึ้นทักทายพี่รหัสสุดหล่อด้วยความเกรงใจ

"ครับ...จะรีบวิ่งไปไหนครับเดี๋ยวก็ล้มหรอก.." เขาถามด้วยความเป็นห่วง แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

"พอดีเอยมาสายน่ะค่ะ..ไปก่อนนะคะเดี๋ยวเข้าเรียนไม่ทัน" ฉันรีบผละออกจากอ้อมกอดเขาแล้ววิ่งต่อทันทีโดยไม่ทันได้ฟังกอดเสียงเรียกของพี่ภาคินที่ดังตามหลังมา

"เอยเดี๋ยวก่อน...."

@คลาสเรียน ~ เอิงเอย

บรรยากาศในห้องเรียนเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่ออาจารย์มอบหมายงานโปรเจคต่อเนื่อง ฉันที่กำลังหาสมุดโน้ตเล่มสำคัญที่จดข้อมูลเล็คเชอร์ที่ต้องใช้ประกอบการทำงานกลับหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ

"อยู่ไหนนะ...."

ฉันก้มหน้าก้มตาค้นหาในกระเป๋าผ้าอย่างร้อนรน ใจเริ่มเตียนกระวนกระวาย เพราะหากหาเล่มนี้ไม่เจอ งานวันนี้คงไม่มีทางเสร็จทันเวลาแน่ๆ

"กรี๊ด..อ๊ายย... แกพี่ภาคินมาห้องเรียนเราด้วย...." เสียงกรีดกรายของเพื่อนร่วมคลาสดังขึ้นจนฉันต้องเงยหน้าจากกระเป๋า

"หาอันนี้อยู่ใช่ไหมครับ.." มือหนายื่นสมุดโน้ตที่ฉันคุ้นตามาตรงหน้า

"อ้า...ใช่ค่ะ... ขอ....."

ฉันกำลังจะเอื้อมมือไปรับและกล่าวขอบคุณ แต่ก็ต้องชะงักงัน เมื่อเงยหน้าขึ้นมาสบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มละมุน ใบหน้าของเราอยู่ในระดับที่ประจวบเหมาะกันพอดีราวกับฉากในนิยาย เราสองคนสบตากันเนิ่นนานท่ามกลางเสียงซุบซิบ หัวใจฉันเริ่มทำหน้าที่เต้นแรงเกินความจำเป็นอีกครั้ง

"พะ..พี่คิน"

"ครับ..พี่เอาของมาคืน....พี่เรียกเอยแล้วนะ แต่เอยคงจะรีบมากเลยไม่ทันได้ฟัง..." เขาพูดอย่างนุ่มนวล แววตาฉายแววหยอกเย้า

"ขอบคุณนะคะ..เอยกำลังต้องใช้พอดีเลย.." ฉันรับสมุดมาด้วยความซึ้งใจ

"ครับ.... น้องเอย...วันนี้เลิกกี่โมงครับ...พี่คิดออกแล้วนะว่าจะลงโทษน้องรหัสคนสวยยังไง" คำพูดของเขาทำให้เพื่อนๆ ในห้องเริ่มหันมามองกันเป็นตาเดียว

"เออ...เอยเลิกสิบเอ็ดโมงค่ะ.."

"งั้นเดี๋ยวพี่มารับตอนสิบเอ็ดโมงนะครับ เราไปทานข้าวกัน"

"ค่ะ" ฉันรับคำแบบงงๆ ก่อนที่เขาจะเดินเท่ๆ ออกไป ทิ้งให้เสียงกรีดร้องด้วยความอิจฉาดังระงมไปทั่วห้อง

"กรี๊ด..อ๊ายย... หล่อโคตร หล่อแบบโอปป้ามาก...ทำบุญอีกกี่ชาติฉันถึงจะได้เขาเป็นแฟน"

"เมื่อกี้พี่คินมาหาเอิงเอยใช่มั้ย...มาทำไม..คุยอะไรกัน...หรือว่าเขาสองคนจะเป็นแฟนกัน...อ๊ายยยย..."

"อือ...ถ้าเป็นเอิงเอย..ฉันยอม... เหมาะสมกันดีเนาะ...ทั้งหล่อทั้งสวย แถมเรียนเก่งทั้งคู่อีกด้วย"

เสียงฮือฮาเหล่านั้นลอยเข้าหูฉันตลอดชั่วโมงเรียน แต่ฉันพยายามไม่สนใจและก้มหน้าก้มตาทำโปรเจคจนเสร็จสิ้น