LOGIN"เป็นน้องก็ไม่ได้... เป็นคนรักก็ไม่เคยเป็น... งั้นเป็น 'คนแปลกหน้า' ให้กันเลยแล้วกัน!" 'อนาวิน' นักศึกษาบริหารปี 3 ผู้ไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา โดยเฉพาะเธอ กาฝากอย่าง 'เอิงเอย' เขาทำดีเพื่อหลอกล่อ... เขาใช้ความอ่อนโยนเป็นกับดัก... สุดท้ายก็ขยี้หัวใจเธอด้วยคำว่า "ไม่เคยรักผู้หญิงโง่ๆ แบบเธอ" ความใจร้ายของ 'Bad Guy' ในวันนั้น กำลังจะทำให้เขาต้องกระวนกระวายใจในวันที่เธอเดินจากไป... ตลอดกาล
View More"แต่ว่า...." "คุณหยุดพูดเลยนะ...ถ้าอยากหมั้นมากก็ไปหมั้นเองเลยไป!" คุณแม่ถลึงตาใส่จนคุณพ่อต้องหลบสายตาวูบทันที ผมไม่เคยเห็นภาพนี้มาก่อน ปกติคุณพ่อจะวางอำนาจและคุณแม่มักจะเป็นฝ่ายยอมตลอด พอเห็นพ่อคอตกแบบนี้แล้วมันอดไม่ได้จริงๆ "ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่พ่อกลัวแม่เหรอครับ....กลัวเมียนี่หว่า..." ผมหัวเราะลั่น
"กวนตีน..." "ฮ่า ฮ่า ฮ่า" นทีหัวเราะชอบใจ เราพูดคุยหยอกล้อกันได้สักพัก ผมก็เริ่มส่งสัญญาณไล่พวกมันกลับไปเสียที เพราะอยากให้เอิงเอยได้เอนหลังพักผ่อนจริงๆ อีกอย่างช่วงบ่ายผมมีกำหนดจะพาเธอบินกลับไปพักฟื้นต่อที่กรุงเทพฯ ด้วยความเป็นห่วงว่าเธอจะเพลียหนักจากการเดินทาง ผมเลยเดินไปขอปรึกษาคุณหมอเพื่อขอยาน
@โรงพยาบาล บรรยากาศในห้องพักฟื้นที่เคยดูเงียบเหงาและเย็นเยียบชวนให้ใจเสีย กลับดูสดใสและมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเมื่อกลุ่มเพื่อนตัวแสบของผมพากันแห่มาเยี่ยมเอิงเอย เสียงพูดคุยจอแจและเสียงหัวเราะของพวกมันทำเอาห้องพักฟื้นดูคึกคักขึ้นมาทันที ราวกับไม่ใช่สถานพยาบาล "น้องเอย.. เป็นยังไงบ้างครับ.." นทีถามด้
"อ๊าสสสสส ... / โอ้วววว....." "พี่วิน...เอามันออกไปได้แล้ว..." เอิงเอยเอ่ยเสียงอู้อี้ด้วยความอาย "....." ผมส่งยิ้มให้เธอแทนคำตอบ จากนั้นก็เริ่มขยับท่อนเอ็นเบาๆ จนเธอต้องสั่นสะท้านขึ้นมาอีกรอบ "พะ..พี่วิน...ดะ..ดะ..เดี๋ยวก่อน.. อ๊ะ...อ๊ะะะะ...." "อะ..เอย..พี่คงตายแน่ๆ ถ้าไม่ได้ปลดปล่อยมันอีกรอบ..
@10.00 น. แสงแดดยามสายส่องทะลุผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนที่บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ผมนั่งขอบตาคล้ำอยู่บนเตียง สภาพดูไม่จืดหลังจากผ่านค่ำคืนที่แสนทรมานที่สุดในชีวิตมาได้ ประตูห้องนอนที่ถูกล็อกไว้เพิ่งจะถูกเปิดออกโดยฝีมือของคนตัวเล็กที่เดินนวยนาดเข้ามา "เป็นยังไงบ้างคะ..เมื่อคืนหลับสบายดีไหม" เธ
"เอยครับ...อาบน้ำก่อนไหม.." "พี่วิน..เอยเหนื่อย..ขอนอนพักสักหน่อยเดี๋ยวเอยไปอาบนะคะ" "ให้พี่อาบให้ไหม" ผมแกล้งแหย่ "ม่ายยย....อาบกับพี่มีแต่เสียกับเสีย!" เธอบอกปัดทันควันทั้งที่ยังหลับตา "รู้ทัน..เมียใครเนี่ย..น่าฟัดจัง" ผมหัวเราะร่วนก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ @23.00 น. แสงไฟสลัวภายในห้องนอนชวนให้
@อนาวิน ผมยืนกระวนกระวายใจอยู่หน้าห้องนอนของเอิงเอยอยู่นาน สองจิตสองใจว่าจะไขกุญแจเข้าไปหาเธอดีไหม แต่ใจหนึ่งก็กลัวว่าการบุกรุกเข้าไปในยามที่เธอกำลังบอบช้ำจะยิ่งทำให้คนตัวเล็กโกรธและผลักไสผมมากขึ้นกว่าเดิม สุดท้ายผมจึงทำได้เพียงนั่งลงพิงประตูห้อง พิงกายกับความเย็นเฉียบของไม้ แบกรับความรู้สึกผิดและแ
@บนรถยนต์ส่วนตัว บรรยากาศภายในรถยนต์คันหรูที่กำลังมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัยอบอวลไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัด ผมจดจ่ออยู่กับการขับรถด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย จนกระทั่งเอิงเอยที่เป็นฝ่ายทนความเงียบไม่ไหวเอ่ยทักขึ้น "พี่วินเป็นอะไรคะ..งอนเอยเรื่องเมื่อคืนเหรอ" เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ พลางลอบสังเกตปฏิกิริยาขอ