My night รักสุดท้ายของไนท์

‘ดีให้ตายยังไงเธอก็ไม่รัก’ผลัวะ!! ผลัวะ!! ผลัวะ!!เสียงกำปั้นแกร่งกระทบเสาปูนในลานจอดรถดังติดต่อหลายครั้ง ไนท์ ชกมือเข้ากับเสาปูนแข็งๆ แบบไม่ยั้งแรงเหมือนไม่เจ็บปวด ทั้งที่หลังมือแตกเหวะหวะเลือดไหล่หยุดติงๆ บนพื้น ทว่าความเจ็บปวดที่มือนั้นมันเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่ก้อนเนื้อตรงอกข้างซ้ายแม้สักนิด เมื่อปลดปล่อยได้ความเสียใจความเจ็บปวดกับเสาปูนแข็งๆ แล้วไนท์ก็ทรุดตัวนั่งลงบนพื้นเอนหลังพิงหลังประตูอย่างคนหมดแรง ก่อนยกมือขึ้นมาปิดหน้าแล้วปล่อยความเจ็บปวดทุกอย่างผ่านน้ำตาเขารักเธอ รักมากเกินกว่าจะรั้งเธอไว้ รักมากจนอยากเห็นเธอมีความสุขที่แท้จริงกับใครคนนั้นที่เป็นเจ้าของหัวใจเธอมาตลอดและก็ไม่อยากให้เธอรู้สึกผิดที่ไม่สามารถรักเขาได้เหมือนที่รัก เดย์ไอญดา อาจจะมีใจให้เขาก็จริงแต่ก็ไม่มากพอที่จะรัก มันเป็นเพียงแค่ความเผลอไผล สับสนหรือเคว้งคว้างและต้องการใครสักคนพอดีในจังหวะที่เขาเข้าหา หลายครั้งที่เขาเห็นความสับสนในตาเธอแต่ก็ทำเป็นมองไม่เห็น หลายครั้งที่เห็นเธอพยายามรักเขา แต่เธอก็ทำไม่ได้เพราะในใจของเธอก็ยังมีใครบางคนซ่อนอยู่เสมอ คนคนนั้นก็คือเดย์ซึ่งเหตุการณ์เมื่อวานมันตอบชัดเจน

วันจันทร์..วันนี้สี่หนุ่มมีเรียนทั้งวัน พอเรียนช่วงเช้าเสร็จก็ต้องหาข้าวเที่ยงกินเอาแรงไปใช้กลับภาคปฏิบัติในช่วงบ่ายต่อ“ป่ะ แดกข้าว”“แดกไหน”“โรงอาหารคณะหรือมึงอยากจะไปกินหน้ามอ?” เรนจิถามไนท์“ไปกินกับพวกกูป่ะ โรงอาหารมนุษย์กับข้าวอร่อยว่ะ” ชินนำเสนอ ไม่ใช่แค่อาหารที่อร่อย แต่อยากให้เพื่อนไปทานข้าวด้วยกันครบแก๊งตั้งแต่มีเรื่องไอญดา ไนท์ก็แยกตัวออกไปตลอดเรนจิก็ตามไปอยู่เป็นเพื่อนด้วย เลยกลายเป็นเขากับเดย์ เรนจิกับไนท์ เขาไม่ค่อยชอบแบบนี้เลย ไม่อยากแตกกลุ่มแตกก้อน คิดถึงช่วงเวลาก่อนหน้านี้ไม่ได้ ที่ไปไหนก็ไปด้วยกันสี่คนตลอด“อร่อยเพราะมึงมีอาหารตาเหอะ” ไนท์แซะชินอย่างรู้นิสัยเพื่อนดี คนอย่างชินผู้หญิงมาก่อนอาหารอร่อยเสมอ“อร่อยจริงไอ้สัส ไม่เชื่อถามไอ้เดย์ดู”“อืม อร่อย อร่อยกว่าคณะเราเยอะ พวกมึงไปด้วยกันป่ะ”“กูแล้วแต่ไอ้ไนท์” เรนจิบอกเดย์แล้วหันไปรอคำตอบจากไนท์ ไม่ได้กดดัน แต่อย่างที่รู้กันถ้าไนท์ยังไม่พร้อมพวกเขาก็เคารพในการตัดสินใจของไนท์“..เออ ไปดิ”คำตอบของไนท์ส่งผลให้เรนจิเลิกคิ้วสูงขึ้นด้วยความแปลกใจ เขาไม่คิดว่าไนท์จะไป เดย์กับไอญดาพึ่งกลับไปคบกัน แผลยังสดใหม่ไนท์ยังทำใจไ

ก่อนขอตัวไปจัดการตัวเองก็ไม่ลืมต้อนรับแขกในฐานะเจ้าของห้อง“หิวน้ำไหมคะ”“ไม่ครับ อยากดูดบุหรี่” เมื่อกี้จะดูดก่อนขับรถกลับห้องหลังจากไม่ได้ดูดมาหลายชั่วโมง แต่เกิดเหตุเสียก่อนเลยต้องอดมาถึงตอนนี้“งั้นที่ระเบียงเลยค่ะ”“ดูดได้ใช่ไหม?”“ได้ค่ะ” นานิเลื่อนประตูกระจกเปิดออกแล้วเดินไปหยิบที่เขี่ยบุหรี่ ที่วางไว้ที่พื้นให้ “ดูดได้ค่ะ แต่ปิดประตูให้เราด้วย”ไนท์รับที่เขี่ยบุหรี่มาขณะคิ้วขมวดเข้าหากัน เหลือบสายตามองคนน่าตาใสซื่อกับที่เขี่ยบุหรี่ก่อนถาม “เราดูดด้วยเหรอ?”“ไม่ใช่ของเรา ของพี่ยู”“อ่อ” ก็มีที่เขี่ยบุหรี่ติดระเบียงขนาดนี้ ก็นึกว่าเป็นดูดเหมือนกัน แต่ไม่ดูดอ่ะดีแล้ว ติดฉิบหาย!“งั้นเราขอไปจัดการตัวเองแป๊บนะคะ”“อืม ไม่ต้องรีบ รอได้” จะอาบน้ำสระผมอะไรก็ไปทำเถอะ เขารอได้ แต่เรื่องที่อยากถามยังไงวันนี้ต้องได้คำตอบ!นั่งสูบบุหรี่ไปคิดอะไรไปเพลินสักพักก็ได้ยินเสียงบานกระจกเลื่อนจึงหันไปมอง เห็นคนที่หายไปจัดการตัวเองแง้มบานกระจกออกพอที่เอาหน้ายื่นออก“พี่ เราหิว ขอสั่งอะไรมากินก่อนได้ไหมคะ”“อืม ได้ครับ ไม่ได้รีบ”“เอาอะไรไหมคะ? ”“สั่งแค่ของเราก็พอ พี่ไม่หิว”“โอเคค่ะ แป๊ปนะ เดี๋ยวเร

“พี่”“..”“…ขอวันไนต์กับเรา”แค่กๆ แค่กๆไนท์สำลักเบียร์ที่กำลังดื่มเข้าไปทันทีที่ได้ยินประโยคที่ไม่คาดคิดเลยแม้แต่นิด จากนั้นก็กรนด่าตัวเองในใจรัวๆฉิบหาย! ไอ้เหี้ยไนท์! เมาแล้วเสี้ยน แถมเสี้ยนไม่เลือกคนด้วย!ถามวันไนต์สแตนกับคนรู้จักเนี่ยนะ? แม่ง! ทำอะไรลงไปวะเนี่ย ดีเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่โกรธ ไม่ด่า ตอนเจอหน้ากัน ตรงกันข้ามเธอกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ คืนนั้นพี่เมา” ไม่มีคำแก้ตัวอื่นเลย นอกจากคำขอโทษและโทษความเมา“พี่จำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เหรอคะ”“....” ไนท์ส่ายหัวแทนคำตอบด้วยสายตาว่างเปล่าพรึ่บ!“งั้นยืนขึ้นหน่อยค่ะ” ตอนแรกเธอตั้งใจไว้ว่าจะเก็บมันไว้ลับเพราะกลัวเธอกับไนท์จะมองหน้ากันไม่ติด แต่พอโดนไนท์กดดันเธอก็ทนแรงกดดันไม่ไหวความจริงเก็บไว้คนเดียวมันก็อึดอัด เธอทำตัวไม่ถูกเวลาเจอไนท์ แม้เขาจะจำไม่ได้ แต่เธอจำได้ไง จำได้ขึ้นใจเลย ทุกครั้งที่มองหน้าเขาเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นก็แวบเข้ามาในหัวตลอดในเมื่อเขาอยากรู้นัก ก็ควรรับรู้ให้หมดถึงการกระทำที่ไม่เหมาะสมในตอนเมาของตัวเองเช่นกันไนท์เลิกคิ้วสูงขึ้นเมื่ออยู่ๆ คนตัวเล็กก็ลุกขึ้นแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าแถมยังออกค

วันต่อมาไนท์ทรุดตัวนั่งเก้าอี้ไม้หินอ่อนหน้าตึกคณะที่มีเรนจิกับชินนั่งอยู่ก่อนนี้แล้ว “เดย์อ่ะ?” ไนท์ถามเมื่อไม่เห็นเดย์ ที่เดี๋ยวนี้จะมาเช้ากว่าใครเพราะนั่งรถมากับไอญดา“นั่งเป็นเพื่อนไอ วันนี้น้องนานิไม่สบาย” ชินบุ้ยปากไปทางหน้าตึกคณะตรงข้ามไม่สบาย? เมื่อวานก็ดีขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ?“อ่อ” ทั้งที่มีคำถามเต็มหัวแต่ก็ไม่ได้พูดออกไปพอถึงเวลาพักเที่ยงสี่หนุ่มก็แยกย้ายกันไปทานมื้อเที่ยงเดย์แยกไปทานมื้อเที่ยงกับไอญดาที่ตึกมนุษย์ ชินก็ตามไปอย่างเช่นทุกครั้ง ส่วนเรนจิกับไนท์กลับมาทานที่ตึกคณะวิศวะเหมือนเดิม “ป่ะแดกข้าว”“มึงไปแดกกับพวกมันเลย กูมีธุระ” “ธุระอะไรตอนนี้วะ? บ่ายก็ต้องเข้าเรียนแล้ว”“เดี๋ยวพิมพ์บอกถ้าเข้าไม่ทัน” ไนท์ตบไหล่เรนจิแล้วก้าวยาวออกไปอย่างคนรีบร้อน วันนี้เขาเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ เนื่องจากมีเรื่องที่ใครบางคนไม่สบายมากวนใจจนไม่มีสมาธิ ไม่รู้ทำไม แต่ที่แน่ๆ คือให้ทำเหมือนไม่รู้ว่าเธอป่วยไม่ได้ จนต้องเหยียบรถจากมหาลัยมาหาเธอถึงที่คอนโด แต่ดันขึ้นไปหาไม่ได้เนื่องจากระบบความปลอดภัยของทางคอนโด ที่ไม่อนุญาติให้ใครที่ไหนขึ้นไปก็ได้ ต้องติดต่อเจ้าของห้องให้ลงมารับ