My night รักสุดท้ายของไนท์

My night รักสุดท้ายของไนท์

last update最終更新日 : 2025-11-01
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
68チャプター
1.4Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

อีโรติก

ความรักหวาน

ฝาแฝด

เจ้าเสน่ห์

Badboy

วันไนท์สแตนด์

เพราะความเมาเลยเผลอขอวันไนต์กับเพื่อนสนิทแฟนเก่า แต่พอหายเมากลับจำเรื่องคืนนั้นไม่ได้ "ขอโทษ คืนนั้นพี่ก็แค่เมา" "วันหลังถ้าเมาก็อย่าไปถามใครแบบนี้อีกนะคะ เพราะคนถูกถามเขาคิดจริง!"

もっと見る

第1話

Intro ดีให้ตายยังไงเธอก็ไม่รัก

The rain had already soaked through Emilia’s thin sweater by the time the black car stopped in front of the massive iron gates. She was shivering, more from fear than cold, but she didn’t speak. She didn’t dare.

“Out,” the man in the passenger seat barked.

Emilia obeyed. Her shoes sank into the gravel driveway. She heard the door slam shut behind her, and the engine roared to life before the car disappeared back down the road, leaving her behind.

The gates opened slowly, creaking like something out of a horror film. She wrapped her arms around herself, trying to keep her trembling hidden as two guards approached, dressed in black and armed.

“You’re the girl?” one of them asked, looking her up and down with a frown. “He really paid for this?”

Emilia said nothing.

The guard snorted. “Follow me.”

She was led through the front door of a mansion too grand to be real. Marble floors, crystal chandeliers, and silence so thick it echoed. She didn’t belong here. She didn’t belong anywhere.

Her stepfather had signed the papers that morning. A contract, her life in exchange for wiping clean the blood debt he owed. She hadn’t seen Lucien Moretti yet, the man who now owned her. Only heard his name whispered in fear on the streets. The Ice King. The Mafia Lord. The man who killed with a smile.

He didn’t want her as a wife. Or a lover. He wanted to own her.

A maid. A servant. A breathing reminder of her stepfather’s shame.

The guard opened the door and gestured. “Wait here. Don’t move.”

Emilia stepped into a dark room lit only by the fire in the corner. She heard the door close behind her.

Then silence.

Her heart pounded so loudly it filled her ears.

She waited.

One minute. Two. Maybe five.

Then she felt it.

A presence.

She turned slowly, and there he was.

Lucien Moretti stood near the fireplace, a glass of amber liquid in his hand, dressed in a dark suit that clung to his tall, broad frame. His face was all sharp edges and cold beauty. He looked carved from stone. Eyes like ice. Lips that didn’t know how to smile.

He didn’t speak. He just stared.

So did she.

Until his voice sliced through the silence.

“You’re smaller than I expected.”

Emilia flinched.

Lucien took a slow sip of his drink, then set it down. He walked toward her, each step calculated, calm, lethal. She backed up instinctively.

“I don’t like noise. I don’t like disobedience. And I especially don’t like liars,” he said, stopping just inches from her.

She nodded. “Yes, sir.”

Her voice was so soft it was barely a whisper.

He tilted her chin up with one finger, forcing her to meet his gaze. Her eyes shimmered with fear.

“And I don’t touch what’s broken.”

Then he let go, turning away without another word.

Emilia stood frozen, heart hammering against her ribs, lungs struggling to take in air.

Lucien picked up his drink again, his voice flat. “Your room is down the hall. Rosa will show you. You start at five a.m. sharp. Don’t be late.”

“Yes, sir,” she whispered.

But he was already walking away, the firelight catching the silver glint of the ring on his finger.

That night, Emilia curled up on the edge of a giant bed in a room too luxurious for someone like her. She didn’t cry.

She’d done enough of that in the car.

Instead, she stared at the ceiling and wondered what she had just been sold into.

And why the man who owned her had looked at her like she was already shattered.

***

The knock on the door came before the sun did.

“Wake up, girl,” a woman’s voice snapped from the hallway. “You’ve got ten minutes.”

Emilia sat up slowly, her body aching from the stiff way she’d slept, curled up like a stray in a bed far too soft to feel safe.

She found a folded uniform laid out on the nearby chair. Black dress, white apron. Maid. Servant. Property.

Downstairs, the house was already alive, but silent. Too silent. No clatter of dishes or casual conversation. Just footsteps. Orders. Cold efficiency.

Rosa, the woman who had knocked, was short and stern. Mid-fifties, with a thick accent and a no-nonsense frown. She handed Emilia a tray of coffee and breakfast.

“Take this to the study. He doesn’t like it hot. Doesn’t like it cold. Don’t spill it. Don’t speak unless spoken to. Don’t look at him unless he asks you to.”

Emilia nodded, carefully balancing the tray as she followed the directions Rosa had drilled into her. Down the long hallway. Past oil paintings and glass cases filled with artifacts she didn’t dare glance at.

She paused in front of the door to the study.

Took a breath.

Knocked once, soft.

“Enter,” came the deep, unmistakable voice from within.

She pushed the door open, head down. Lucien sat behind a large desk, papers neatly arranged before him, a pen in hand. He didn’t look up.

Emilia crossed the room with careful steps, her fingers trembling just slightly. She placed the tray down with more gentleness than necessary.

But as she turned to leave…

Her foot caught the edge of the rug.

And the tray tilted.

A splash of coffee jumped from the cup, landing right on a sheet of paper.

Emilia froze in place. Breath caught. Heart thudding.

Lucien’s pen stopped.

He looked down at the stain on the paper.

Then, very slowly, he looked up at her.

The silence stretched like a blade.

“I….I’m sorry,” she said quickly, eyes wide. “It was an accident.”

He stood.

Walked around the desk.

She took a step back.

He didn’t touch her.

Didn’t raise his voice.

Didn’t threaten.

He simply stared at her for one long, tense moment before he reached into his pocket, pulled out a clean handkerchief, and dabbed the paper.

“It’s not ruined,” he said quietly. “You were lucky this time.”

Emilia’s breath caught in her throat. She nodded quickly. “Yes, sir.”

He met her eyes.

Not anger. Not pity. Just something unreadable.

Then: “Are you always this clumsy?”

She blinked. “I…I try not to be.”

His gaze flicked to her hands. “You’re shaking.”

“I’m nervous.”

“Why?”

She almost laughed, but it came out more like a breath. “Because I don’t know what happens when I make a mistake in your house.”

Lucien was silent again.

Then he surprised her.

“Nothing happens,” he said. “Unless I decide otherwise.”

She didn’t move.

He stepped closer, not to threaten, but to look.

At her.

Up close.

“You were sold,” he said, voice flat. “That makes you mine. Not a guest. Not a prisoner. Something in between.”

She nodded, her throat dry.

“You will do as you’re told. You will not speak to me unless I speak first. And you will not spill my coffee again.”

“Yes, sir.”

He turned away, picking up the paper again like it hadn’t happened.

“You may go.”

Emilia turned, heading for the door as fast as she could without running.

But as she reached it, he spoke again.

“Rosa has clean clothes in the back room. The uniform doesn’t suit you.”

She paused.

Just long enough to wonder..

Was that… kindness?

She didn’t look back.

But she whispered, just loud enough: “Thank you, sir.”

And behind her, Lucien Moretti stood motionless, staring at the coffee-stained paper.

He didn’t know why he said it.

Didn’t know why her voice stayed in his head long after she was gone.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
68 チャプター
Intro ดีให้ตายยังไงเธอก็ไม่รัก
‘ดีให้ตายยังไงเธอก็ไม่รัก’ผลัวะ!! ผลัวะ!! ผลัวะ!!เสียงกำปั้นแกร่งกระทบเสาปูนในลานจอดรถดังติดต่อหลายครั้ง ไนท์ ชกมือเข้ากับเสาปูนแข็งๆ แบบไม่ยั้งแรงเหมือนไม่เจ็บปวด ทั้งที่หลังมือแตกเหวะหวะเลือดไหล่หยุดติงๆ บนพื้น ทว่าความเจ็บปวดที่มือนั้นมันเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่ก้อนเนื้อตรงอกข้างซ้ายแม้สักนิด เมื่อปลดปล่อยได้ความเสียใจความเจ็บปวดกับเสาปูนแข็งๆ แล้วไนท์ก็ทรุดตัวนั่งลงบนพื้นเอนหลังพิงหลังประตูอย่างคนหมดแรง ก่อนยกมือขึ้นมาปิดหน้าแล้วปล่อยความเจ็บปวดทุกอย่างผ่านน้ำตาเขารักเธอ รักมากเกินกว่าจะรั้งเธอไว้ รักมากจนอยากเห็นเธอมีความสุขที่แท้จริงกับใครคนนั้นที่เป็นเจ้าของหัวใจเธอมาตลอดและก็ไม่อยากให้เธอรู้สึกผิดที่ไม่สามารถรักเขาได้เหมือนที่รัก เดย์ไอญดา อาจจะมีใจให้เขาก็จริงแต่ก็ไม่มากพอที่จะรัก มันเป็นเพียงแค่ความเผลอไผล สับสนหรือเคว้งคว้างและต้องการใครสักคนพอดีในจังหวะที่เขาเข้าหา หลายครั้งที่เขาเห็นความสับสนในตาเธอแต่ก็ทำเป็นมองไม่เห็น หลายครั้งที่เห็นเธอพยายามรักเขา แต่เธอก็ทำไม่ได้เพราะในใจของเธอก็ยังมีใครบางคนซ่อนอยู่เสมอ คนคนนั้นก็คือเดย์ซึ่งเหตุการณ์เมื่อวานมันตอบชัดเจน
続きを読む
บทที่ 1 ไปส่งได้ไหม
วันศุกร์..@All night Pub‘อยากเป็นคนที่เธอรักแบบเขาที่ไม่ต้องพยายามไม่มีข้อแก้ไขอะไร เธอก็รัก มันดีกว่าที่ฉันต้องพยายาม ให้เธอรัก ให้เธอสนใจ’วันนี้เข้าใจแล้วว่าความดีชนะใจผู้หญิงไม่ได้ คนที่ไม่ใช่ยังไงก็ไม่ใช่ จะทำดีแค่ไหนไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ ไอญดาไม่เคยรักเขาเหมือนที่รักเดย์ แม้ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน สุดท้ายก็ทำไม่ได้ เพราะในใจเธอมีแค่เดย์ผิดหวังซ้ำสองกับผู้หญิงคนเดิม ครั้งแรกเพราะเสียใจที่ไม่ได้จีบเธอแล้วปล่อยเธอหลุดไปง่ายๆ และเมื่อไหร่ได้โอกาสแก้ตัว ได้กลับไปทำในสิ่งที่เคยค้างคาใจแล้ว แต่ผลลัพธ์กลับไม่ได้เป็นอย่างที่คาดหวัง เพราะสุดท้ายไอญดาก็ยังเลือกเดย์ หลังจากคืนไอญดาให้เดย์พร้อมปลีกตัวออกมาเพื่อให้ทั้งสองได้มีเวลาด้วยกัน ได้ปรับความเข้าใจกัน ในเมื่อหัวใจทั้งสองยังตรงกัน ถ้าจะกลับมาหากันอีกครั้งมันก็คงไม่ยาก ก็แค่ต้องคุยกัน เคลียร์ใจกัน ไนท์เชื่อว่าไอญดากับเดย์จะเริ่มต้นด้วยกันใหม่ได้ เหอะ! บทพระรองแสนดี!ความจริงไม่ได้เป็นคนแสนดีขนาดนั้น ถ้าเธอมีใจให้เขาเหมือนกับเดย์ สาบานได้เลยว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไปเด็ดขาด แต่ตอนนี้ที่ต้องรับบทพระรองแสนดี หาวิธีให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกัน
続きを読む
บทที่ 2 สายตาที่แปลกไป
วันจันทร์..วันนี้สี่หนุ่มมีเรียนทั้งวัน พอเรียนช่วงเช้าเสร็จก็ต้องหาข้าวเที่ยงกินเอาแรงไปใช้กลับภาคปฏิบัติในช่วงบ่ายต่อ“ป่ะ แดกข้าว”“แดกไหน”“โรงอาหารคณะหรือมึงอยากจะไปกินหน้ามอ?” เรนจิถามไนท์“ไปกินกับพวกกูป่ะ โรงอาหารมนุษย์กับข้าวอร่อยว่ะ” ชินนำเสนอ ไม่ใช่แค่อาหารที่อร่อย แต่อยากให้เพื่อนไปทานข้าวด้วยกันครบแก๊งตั้งแต่มีเรื่องไอญดา ไนท์ก็แยกตัวออกไปตลอดเรนจิก็ตามไปอยู่เป็นเพื่อนด้วย เลยกลายเป็นเขากับเดย์ เรนจิกับไนท์ เขาไม่ค่อยชอบแบบนี้เลย ไม่อยากแตกกลุ่มแตกก้อน คิดถึงช่วงเวลาก่อนหน้านี้ไม่ได้ ที่ไปไหนก็ไปด้วยกันสี่คนตลอด“อร่อยเพราะมึงมีอาหารตาเหอะ” ไนท์แซะชินอย่างรู้นิสัยเพื่อนดี คนอย่างชินผู้หญิงมาก่อนอาหารอร่อยเสมอ“อร่อยจริงไอ้สัส ไม่เชื่อถามไอ้เดย์ดู”“อืม อร่อย อร่อยกว่าคณะเราเยอะ พวกมึงไปด้วยกันป่ะ”“กูแล้วแต่ไอ้ไนท์” เรนจิบอกเดย์แล้วหันไปรอคำตอบจากไนท์ ไม่ได้กดดัน แต่อย่างที่รู้กันถ้าไนท์ยังไม่พร้อมพวกเขาก็เคารพในการตัดสินใจของไนท์“..เออ ไปดิ”คำตอบของไนท์ส่งผลให้เรนจิเลิกคิ้วสูงขึ้นด้วยความแปลกใจ เขาไม่คิดว่าไนท์จะไป เดย์กับไอญดาพึ่งกลับไปคบกัน แผลยังสดใหม่ไนท์ยังทำใจไ
続きを読む
บทที่ 3 มีเรื่องจะคุยด้วย
เรียนเสร็จก็เกือบเย็น ก่อนเดินไปตึกฝั่งตรงข้าม ไนท์ก็ได้ช่วยเดย์ขึ้นรถที่ไอญดาวนมารับที่หน้าตึกคณะวิศวกรรมเนื่องจากก่อนหน้านี้เดย์เกิดอุบัติเหตุรถชน วูบหลับขณะขับรถ ผลมาจากพักผ่อนน้อยบวกเมาแล้วขับ อุบัติเหตุครั้งนั้นทำกระดูกขาข้างขวาของเดย์ร้าว ต้องใส่เฝือกและใช้ไม้ค่ำเดิน เดย์จึงเดินเหินไม่สะดวก แฟนสาวยังไอญดาเลยต้อง ดูแลไม่ห่าง ไนท์เดินมาเอารถที่ลานจอดรถหลังตึกคณะมนุษย์ ที่หลังๆ เขามักจะเลือกจอดที่นี่ เนื่องจากเบื่อความผิดหวังที่หาที่จอดรถแถวตึกคณะตัวเองไม่ได้ ขี้เกียจวนไปมา ขับมาจอดที่นี่เลยตั้งแรกจะได้ไม่เสียเวลา เพราะลานจอดหลังตึกคณะมนุษยศาสตร์ค่อนข้างใหญ่ ไม่เคยเห็นมีรถจอดเต็มเลยสักครั้งเมื่อก้าวมาเกือบจะถึงรถสายตาคมก็สะดุดเข้ากับร่างบางของเจ้าของรถที่จอดข้างรถเขาวันนี้เจอตัวก็ดี จะได้ถามเรื่องที่ค้างคาใจเมื่อตอนเที่ยงเขาไม่อยากถามเธอตอนอยู่กันหลายคน ขี้เกียจตอบคำถามคนอื่น ว่าคืนนั้นไปเจอกันได้ยังไง ที่ไหน อย่างไร ไอ้พวกนั้นต้องซักแน่ ทั้งที่มันไม่มีอะไรเลย..หรือมีวะ?“ยังไม่กลับเหรอ”“กำลังจะกลับค่ะ”“ขอคุยด้วยก่อนดิ”“ไว้วันหลังได้ไหมคะ วันนี้เรารู้สึกไม่ค่อยดีเลย”เมื
続きを読む
บทที่ 4 คุ้น
ก่อนขอตัวไปจัดการตัวเองก็ไม่ลืมต้อนรับแขกในฐานะเจ้าของห้อง“หิวน้ำไหมคะ”“ไม่ครับ อยากดูดบุหรี่” เมื่อกี้จะดูดก่อนขับรถกลับห้องหลังจากไม่ได้ดูดมาหลายชั่วโมง แต่เกิดเหตุเสียก่อนเลยต้องอดมาถึงตอนนี้“งั้นที่ระเบียงเลยค่ะ”“ดูดได้ใช่ไหม?”“ได้ค่ะ” นานิเลื่อนประตูกระจกเปิดออกแล้วเดินไปหยิบที่เขี่ยบุหรี่ ที่วางไว้ที่พื้นให้ “ดูดได้ค่ะ แต่ปิดประตูให้เราด้วย”ไนท์รับที่เขี่ยบุหรี่มาขณะคิ้วขมวดเข้าหากัน เหลือบสายตามองคนน่าตาใสซื่อกับที่เขี่ยบุหรี่ก่อนถาม “เราดูดด้วยเหรอ?”“ไม่ใช่ของเรา ของพี่ยู”“อ่อ” ก็มีที่เขี่ยบุหรี่ติดระเบียงขนาดนี้ ก็นึกว่าเป็นดูดเหมือนกัน แต่ไม่ดูดอ่ะดีแล้ว ติดฉิบหาย!“งั้นเราขอไปจัดการตัวเองแป๊บนะคะ”“อืม ไม่ต้องรีบ รอได้” จะอาบน้ำสระผมอะไรก็ไปทำเถอะ เขารอได้ แต่เรื่องที่อยากถามยังไงวันนี้ต้องได้คำตอบ!นั่งสูบบุหรี่ไปคิดอะไรไปเพลินสักพักก็ได้ยินเสียงบานกระจกเลื่อนจึงหันไปมอง เห็นคนที่หายไปจัดการตัวเองแง้มบานกระจกออกพอที่เอาหน้ายื่นออก“พี่ เราหิว ขอสั่งอะไรมากินก่อนได้ไหมคะ”“อืม ได้ครับ ไม่ได้รีบ”“เอาอะไรไหมคะ? ”“สั่งแค่ของเราก็พอ พี่ไม่หิว”“โอเคค่ะ แป๊ปนะ เดี๋ยวเร
続きを読む
บทที่ 5 วันไนต์
“คุ้น”“คะ?” “ท่านี้คุ้นมาก” “เอ่อ.. เราหิวข้าว ขอเราทานข้าวก่อนนะคะ” นานิดึงด้วยข้าวต้มกลับเดินถือออกนั่งโต๊ะที่ระเบียง ซึ่งไนท์ก็เดินตามมาแล้วนั่งลงเก้าอี้ตัวเดิมโดยลืมว่าเมื่อครู่นี้เขากำลังจะไปเข้าห้องน้ำเพื่อบ้วนปากหลังจากสูบบุหรี่“แบ่งกันไหมคะ เรากินไม่หมดหรอก”“ข้ามต้มหมูกับเบียร์เนี่ยนะ?” นานิมองสลับเบียร์กับถ้วยข้ามต้มตรงหน้าสลับกันกันก่อนจะยิ้มแห้งๆ ให้อีกฝ่าย“งั้นเอาเบียร์เพิ่มไหมคะ”“พอแล้ว พี่ต้องขับรถ” คอนโดเธอก็อยู่เสียไกลเลย ไม่อยากเมาแล้วขับ เพราะเดย์พึ่งมีประสบการณ์โดยตรงมากับตัว เขาไม่อยากเป็นรายต่อไป“เฮ้ย ใช่สิ เราลืมไปเลย แล้วที่พี่ดื่มไปแล้วอ่ะ”“กระป๋องเดียวเอง ไม่เมาหรอก ยังไม่หมดกระป๋องเลยด้วย”เพราะเห็นไนท์เหมอๆ สายตาเศร้าๆ ตอนนั่งสูบบุหรี่ นานิเลยคิดว่าแอลกอฮอล์อาจจะช่วยได้ จนลืมคิดเรื่องขับรถไปเลยเธอรู้ว่าไนท์ยังทำใจเรื่องเดย์กับไอญดาไม่ได้ แต่ดูเหมือนเขาจะพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด คงอยากให้อีกสองคนสบายใจ แต่สายตาเขามันซ่อนความเจ็บปวดไม่ได้เพราะรับรู้และเห็นความสัมพันธ์ของทั้งสามคนมาตั้งแต่ต้นจนจบ และอยู่ด้วยในแทบทุกสถานการณ์สำคัญ อย่างวันที่ไอญดาติด
続きを読む
บทที่ 6 คนทำจำไม่ได้ คนถูกกระทำจำไม่ลืม
“พี่”“..”“…ขอวันไนต์กับเรา”แค่กๆ แค่กๆไนท์สำลักเบียร์ที่กำลังดื่มเข้าไปทันทีที่ได้ยินประโยคที่ไม่คาดคิดเลยแม้แต่นิด จากนั้นก็กรนด่าตัวเองในใจรัวๆฉิบหาย! ไอ้เหี้ยไนท์! เมาแล้วเสี้ยน แถมเสี้ยนไม่เลือกคนด้วย!ถามวันไนต์สแตนกับคนรู้จักเนี่ยนะ? แม่ง! ทำอะไรลงไปวะเนี่ย ดีเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่โกรธ ไม่ด่า ตอนเจอหน้ากัน ตรงกันข้ามเธอกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ คืนนั้นพี่เมา” ไม่มีคำแก้ตัวอื่นเลย นอกจากคำขอโทษและโทษความเมา“พี่จำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เหรอคะ”“....” ไนท์ส่ายหัวแทนคำตอบด้วยสายตาว่างเปล่าพรึ่บ!“งั้นยืนขึ้นหน่อยค่ะ” ตอนแรกเธอตั้งใจไว้ว่าจะเก็บมันไว้ลับเพราะกลัวเธอกับไนท์จะมองหน้ากันไม่ติด แต่พอโดนไนท์กดดันเธอก็ทนแรงกดดันไม่ไหวความจริงเก็บไว้คนเดียวมันก็อึดอัด เธอทำตัวไม่ถูกเวลาเจอไนท์ แม้เขาจะจำไม่ได้ แต่เธอจำได้ไง จำได้ขึ้นใจเลย ทุกครั้งที่มองหน้าเขาเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นก็แวบเข้ามาในหัวตลอดในเมื่อเขาอยากรู้นัก ก็ควรรับรู้ให้หมดถึงการกระทำที่ไม่เหมาะสมในตอนเมาของตัวเองเช่นกันไนท์เลิกคิ้วสูงขึ้นเมื่ออยู่ๆ คนตัวเล็กก็ลุกขึ้นแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าแถมยังออกค
続きを読む
บทที่ 7 เพื่ออะไร
เพราะคนถูกถามเขาคิดจริง..“...”“เหม็นบุหรี่จัง เดี๋ยวเราไปเอาหมากฝรั่งมาให้เคี้ยวนะ” ว่าเสร็จร่างบางก็วิ่งหายเข้าไปข้างใน ทิ้งให้อีกคนมองตามด้วยความสับสนงุนงงเรื่องคืนนั้นว่าน่าตกใจแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้น่าตกใจยิ่งกว่าอะไรวะเนี่ย?“หมากฝรั่งค่ะ” ยืนงงไม่ทันหาย หมากฝรั่งเม็ดสีขาวถูกยื่นจ่อปาก ไนท์จึงอ้าปากรับมันเข้าในปากแล้วเคี้ยวด้วยอาการติดงุนงง“หวาน”“ปกติหมากฝรั่งก็หวานหนิคะ”“ไม่ใช่ รสสตอเบอร์รี่หวานไปสำหรับผู้ชาย”ฟืดๆนานิยื่นหน้าขึ้นไปดมใกล้ๆ ปากเรียวที่ขยับเคี้ยวมันฝรั่ง ทำเอาคนโดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวถึงกลับนิ่งงันไปชั่วขณะนานิขยับตัวออกแล้วหันหน้าไปยืนเกาะราวระเบียง ไนท์จึงขยับไปยกแขนเท้ากับราวระเบียงหันหลังให้กับวิวข้างหลัง เอียงหัวเล็กน้อยมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังชื่นชมวิวหน้า“เราว่าไม่นะ เหมาะกับพี่ออก ละมุนดี” ท้ายประโยคนานิหันมามาสบตาไนท์แล้วบอกด้วยรอยยิ้มบาง“ถามจริง?” หน้าตาดุดันอย่างเขานะเหรอ เหมาะกับคำว่า ‘ละมุน’“จริงค่ะ หน้าตาอาจจะไม่ละมุน แต่ตัวตนที่แท้จริงพี่ละมุนมากนะ”ไนท์เป็นคนที่มีนิสัยขัดกับลุคมาก ช่วงที่ไนท์คบกับไอญดา เขาปฏิบัติกับเพื่อนเ
続きを読む
บทที่ 8 ไม่รู้ทำไม
วันต่อมาไนท์ทรุดตัวนั่งเก้าอี้ไม้หินอ่อนหน้าตึกคณะที่มีเรนจิกับชินนั่งอยู่ก่อนนี้แล้ว “เดย์อ่ะ?” ไนท์ถามเมื่อไม่เห็นเดย์ ที่เดี๋ยวนี้จะมาเช้ากว่าใครเพราะนั่งรถมากับไอญดา“นั่งเป็นเพื่อนไอ วันนี้น้องนานิไม่สบาย” ชินบุ้ยปากไปทางหน้าตึกคณะตรงข้ามไม่สบาย? เมื่อวานก็ดีขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ?“อ่อ” ทั้งที่มีคำถามเต็มหัวแต่ก็ไม่ได้พูดออกไปพอถึงเวลาพักเที่ยงสี่หนุ่มก็แยกย้ายกันไปทานมื้อเที่ยงเดย์แยกไปทานมื้อเที่ยงกับไอญดาที่ตึกมนุษย์ ชินก็ตามไปอย่างเช่นทุกครั้ง ส่วนเรนจิกับไนท์กลับมาทานที่ตึกคณะวิศวะเหมือนเดิม “ป่ะแดกข้าว”“มึงไปแดกกับพวกมันเลย กูมีธุระ” “ธุระอะไรตอนนี้วะ? บ่ายก็ต้องเข้าเรียนแล้ว”“เดี๋ยวพิมพ์บอกถ้าเข้าไม่ทัน” ไนท์ตบไหล่เรนจิแล้วก้าวยาวออกไปอย่างคนรีบร้อน วันนี้เขาเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ เนื่องจากมีเรื่องที่ใครบางคนไม่สบายมากวนใจจนไม่มีสมาธิ ไม่รู้ทำไม แต่ที่แน่ๆ คือให้ทำเหมือนไม่รู้ว่าเธอป่วยไม่ได้ จนต้องเหยียบรถจากมหาลัยมาหาเธอถึงที่คอนโด แต่ดันขึ้นไปหาไม่ได้เนื่องจากระบบความปลอดภัยของทางคอนโด ที่ไม่อนุญาติให้ใครที่ไหนขึ้นไปก็ได้ ต้องติดต่อเจ้าของห้องให้ลงมารับ
続きを読む
บทที่ 9 ใส่ใจ
วันศุกร์หลังจากลาป่วยไปหนึ่งวันเมื่อตอนวันอังคาร วันพุธก็กลับมาเรียนได้ตามปกติ อาการป่วยของท้องใส้ก็ดีแล้วหรือจะเรียกว่าหายแล้วก็ได้ ซึ่งครั้งนี้หายเร็วกว่าปกติเนื่องจากมีคนคอยส่งข้อความมาเตือนให้ทานข้าวเช้า กลางวัน เย็น สามเวลาต่อวันมีคนใส่ใจขนาดนี้ไม่หายได้ยังไง^^ทว่าเธอกลับไม่เห็นเขาตามเดย์กับชินมาทานมื้อข้าวเที่ยงที่โรงอาหารคณะที่คณะเธออีกเลย มีแต่ข้อความ แต่ไม่ได้เจอเจ้าของข้อความเลย “วันนี้มากันแค่สองคนเหรอคะ” นานิหันไปถามชินที่ถือจานข้าวที่พึ่งไปซื้อมาแล้วนั่งลงข้างๆ “ครับ ปกติก็มาแค่พี่กับไอ้เดย์นะ”“แต่วันจันทร์พี่ไนท์กับพี่เรนก็มาด้วยหนิคะ” วันนั้นถือเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดเรื่องวุ่นวายของรักสามเศร้าของสองแฝดกับไอญดา “อ้อ.. วันนั้นไอ้ไนท์มันอยากลองของ แต่เผอิญรับไม่ไหว เลยต้องถอยตัวกลับไปตั้งหลักใหม่ก่อน” ชินตอบอย่างเล่นทีจริง พยายามทำให้เรื่องนี้มันไม่ซีเรียสเพราะตอนนี้ทุกอย่างระหว่างสามคนมันก็เคลียร์หมดแล้ว“อ่อ” นานิฉีกยิ้มบางๆ ตอบรับคำบอกเล่าของชิน แม้ชินจะไม่ได้บอกตรงๆ แต่เธอเข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายต้องการสื่อวันนั้นเธอเห็นไนท์เบนสายตาหนีทุกครั้งที่ไอญดากับเดย์ก
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status