LOGINหลังจากที่เดินพ้นทางต่างระดับมา อันปันก็ยังหยุดบ่นอุบในใจไม่ได้ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้สดใส ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาไลฟ์สดต่อ
“ดีค่า ขออภัยนะคะทุกคน เมื่อกี้อันปันเดินชนกับผู้ชายคนหนึ่งมา หล่อมากกกก แต่เสียอย่างเดียว...ปากไม่ดีเหมือนหน้าตาเลยค่ะ!” เธอฟ้องผู้ชมในไลฟ์สด ก่อนที่คอมเมนต์จะเริ่มเด้งเข้ามารัวๆ
> ว่าแล้ว อยู่ดีๆ ไลฟ์ก็เงียบไป
> เนื้อคู่ไหมคะน้องอันปัน
> เขาแกล้งชนเพราะจะมาจีบหรือเปล่า
> ถ้าน้องอันปันชมแสดงว่าหล่อจริง! แล้วไทป์หล่อๆ ของอันปันเป็นแบบไหนครับเนี่ย?
อันปันกวาดสายตาอ่านคอมเมนต์รัวๆ ทันบ้างไม่ทันบ้าง ก่อนจะชะงักและหลุดขำกับคำถามเรื่องสเปก
“ไทป์อันปันเหรอคะ? อืม... ต้องหล่อ รวย ดูสะอาดสะอ้าน สไตล์ตี๋ขาว สุภาพและก็พูดเพราะมั้งคะ” เธอตอบพลางหัวเราะคิกคัก
> แล้วแบบไหนที่ไม่ชอบ?
“ก็แบบอีตาคนเมื่อกี้ไงคะ! หัวก็แดง แต่งตัวก็เซอร์ แถมยังปากเสีย โอ๊ย...ไม่ชอบเอามากๆ ค่ะ” อันปันเผลอเบะปากเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่
ยอมรับแหละว่าผู้ชายคนนั้นหล่อ หุ่นดี กล้ามงี้แน่นปึ้ก สัมผัสได้จากตอนที่ชนแผงอกเขาเต็มๆ แต่เขาใส่เสื้อยืดสีดำหมองๆ กับกางเกงยีนเก่าๆ ถึงจะไม่ได้ดูซกมก แต่มันก็คือแนวผู้ชายเซอร์ๆ ที่ไม่ใช่ทางของเธอสักนิด
ที่สำคัญคือ...มารยาทติดลบ!
ยิ่งนัยน์ตาสีเข้มที่ปรายมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเย็นชาไร้เยื่อใย รังเกียจกันเบอร์สุด ไม่มีแม้แต่คำขอโทษก่อนจะล้วงกระเป๋าเดินจากไปหน้าตาเฉย!
> ระวังน้า โบราณว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้น
หนึ่งในคอมเมนต์ทำเอาเธอถึงกับขนลุกซู่
“ขอบายค่ะ! ถ้าผู้ชายทั้งโลกเหลือหมอนั่นคนเดียว อันปันยอมขึ้นคานเป็นโสดตลอดชีวิต!”
เธอสั่นหัวรัวๆ สะกดจิตตัวเองว่าไม่มีทางเอาผู้ชายพรรค์นั้นมาทำพันธุ์แน่ ก่อนจะรีบดึงสติเปลี่ยนเรื่อง เมื่อสองเท้าก้าวมาหยุดอยู่หน้าร้านคาเฟ่เปิดใหม่พอดี
“เอาล่ะค่ะ ถึงร้านแล้ว อันปันจะพาทุกคนเข้าไปชมบรรยากาศคาเฟ่สวยๆ กันนะคะ”
...
เมื่อเข้ามาด้านใน อันปันก็รับหน้าที่เป็นไกด์สาวแสนสดใส แนะนำให้ทุกคนรู้จักกับ ‘พี่แอนนา’ รุ่นพี่ของเธอซึ่งเป็นเจ้าของร้าน พาชมมุมถ่ายรูปชิคๆ และไม่ลืมรีวิวเมนูซิกเนเจอร์อย่างเค้กสตรอว์เบอร์รีราดแยมรูปหัวใจ รสชาติหวานละมุนลิ้นจนหยุดทานไม่ได้
อันปันชิมไปยิ้มไป ยิ่งไลฟ์นานยอดคนดูก็ยิ่งพุ่งปรี๊ด ส่งผลให้ยอดฟอลโลว์เพจของทางร้านพุ่งทะยานตามไปด้วยในเวลาไม่ถึงชั่วโมง สมฐานะอดีตดาวโรงเรียนและว่าที่ผู้เข้าประกวดดาวคณะนิเทศฯ
“แวะมาคาเฟ่แอนนาชูการ์กันเยอะๆ นะคะ เผื่อเราจะได้มานั่งทานเค้กอร่อยๆ ด้วยกันที่นี่... จุ๊บ! บ๊ายบายค่า”
เธอจบไลฟ์แบบสวยๆ ขยิบตาให้กล้องหนึ่งทีพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อย ก่อนจะกดปิดไลฟ์ และไม่ลืมเซลฟี่อัปสเตตัสลงไอจีเพื่อรักษาเอนเกจเมนต์ ลงทุนหว่านเสน่ห์เบอร์นี้ รับรองว่าลูกค้าต้องแห่ตามมารอยคาเฟ่แน่นอน
อันปัน สาวสวยว่าที่ผู้เข้าประกวดดาวคณะนิเทศ ตอนอยู่โรงเรียนเดิมเธอก็เป็นถึงดาวโรงเรียน ใคร ๆ ต่างก็ชมว่าเธอมีดวงตาหวาน กลมโตใสจนยังกับขนดาวทั้งกาแลคซี่มาใส่ไว้ ปากนิดจมูกหน่อย รวมไปถึงผิวขาวเนียนออร่าแบบลูกคุณหนูหลานคุณนาย เสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว สมกับเป็นลูกสาวคนเดียวของอดีตสส. (สอบตก) ที่ใคร ๆ ต่างก็คิดว่าบ้านเธอรวยนักรวยหนา
แต่ก็นั่นแหละ
เทสต์ที่สร้างกับร่างที่เป็น ใครจะรู้ดีไปกว่าตัวเธอ ว่าภาพลักษณ์ที่เป็นแค่เปลือกนอกที่คนเห็น สวนทางกับความจริงเพราะฐานะการเงินทางบ้านของเธออยู่ในขั้นวิกฤติลิบลับ
เพราะความจริงที่ว่าก็คือ คุณพ่อของเธอถึงจะเป็นอดีตสส. แต่ก็เป็นสส.ที่สอบตก แถมตอนนี้กำลังถังแตก ไม่วายยังแอบมีบ้านเล็กบ้านน้อยจนไม่ค่อยกลับบ้าน
ส่วนคุณแม่เป็นอดีตดาราสาวที่เคยดังมากมายในยุค90 แต่ปัจจุบันพอความสาวลดลงงานแสดงก็ไม่มีเข้ามา ทั้งที่ก่อนหน้าตอนแต่งงาน ใครต่อใครต่างก็ชมว่าคุณแม่ของเธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีได้แต่งงานกับนักการเมืองอนาคตไกล มีชีวิตเหมือนซินเดอเรล่าเป็นหนูตกถังข้าวสาร ได้แต่งเข้าบ้านคนรวย แถมภาพลักษณ์คุณพ่อยังดูหล่อ รวย และอบอุ่น
เหอะ…อบอุ่นปานใดไม่รู้ ถึงได้ขยันเผื่อแผ่ความอบอุ่นไปทั่วกับสาว ๆ ไปทั่ว
หรือจะว่าง่าย ๆ คือพ่อของเธอมีเมียเล็กเมียน้อยจนโดนสูบเลือดสูบเนื้อไปจนหมด ส่วนคุณแม่ก็เอาแต่เสียใจจนดื่มแต่เหล้าเมามายไม่ดูแลตัวเอง ซ้ำยังเอาตัวเองเข้าสู่วงการพนันจนแอบทยอยขายทรัพย์สินทางบ้านจนแทบไม่เหลือ
แต่…
ทั้งหมดทั้งมวล ก็ยังสร้างภาพเวลาออกสื่อว่าบ้านรวย และรักกันดี
ดีกับผีเถอะค่ะ!!
ค่าเทอมตอนสอบติดยังไม่มี ทำให้เธอต้องบากหน้าไปยืมคุณลุงคุณป้าที่ก็ดูไม่ค่อยพอใจนัก แถมให้เวลาเธอหาเงินมาใช้หนี้แค่เดือนเดียว
พูดแล้วก็เศร้า
แต่ก็นั่นแหละ ชีวิตคนเราถ้ามัวจมจ่อมกับความเศร้า เธอก็ไม่ต้องทำอะไรกินกันพอดี
…
อันปันยิ้มร่าทันที เธอใช้ไม้พายอันเล็กตักเนื้อมาสก์โคลนสีเขียวข้นขึ้นมา แล้วค่อยๆ บรรจงปาดลงบนใบหน้าคมคาย ทิศเหนือนั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้น สายตาคมกริบที่เคยใช้ขู่คนอื่น ตอนนี้กลับทอดมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจทาครีมให้เขาด้วยความรู้สึกเอ็นดูจนปิดไม่มิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นมาบางเบาโดยที่เธอไม่ทันสังเกตหลังจากผ่านมหกรรมแปลงโฉมเสือเป็นแมวชมพูไปได้ราวสิบห้านาทีจนมาสก์เริ่มแห้งตึง ทิศเหนือก็ลุกไปจัดการล้างหน้าล้างตาจนสะอาดเกลี้ยงเกลา ก่อนจะเดินเข้าไปในโซนห้องครัว หยิบชามที่ใส่กุ้งต้มตัวโตที่เตรียมไว้จากตู้เย็น ออกมานั่งลงข้างๆ อันปันที่กำลังเปิดซีรีส์ดูบนโซฟามือหนาที่ขึ้นเส้นเลือดและมีรอยแผลเป็นจากการจับเครื่องมือช่าง ค่อยๆ บรรจงแกะเปลือกกุ้งอย่างใจเย็น นิ้วยาวดึงเส้นดำออกจนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะส่งกุ้งตัวโตไปจ่อที่ริมฝีปากบางของคนข้างๆ“อ้าปาก”อันปันหันมาอ้าปากงับกุ้งเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโผเข้ากอดรอบคอแกร่งแล้วกดจูบลงบนแก้มสากเสียงดังฟอด“แฟนใครเนี่ย น่ารักที่สุดเลย!”“หึ...” ทิศเหนือหัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับ “น่ารักแล้วก็กินเยอะๆ ตัวแค่นี้กอดไม่อุ่นเลยว่ะ... ผอมเกินไปแล้ว”
พรึ่บ!ยังไม่ทันที่แมวมองคนนั้นจะได้ยินคำตอบ เสื้อช็อปสีเลือดหมูปักตราคณะวิศวะก็ถูกโยนพรวดลงมาจากทางด้านหลัง มันคลุมเข้าที่ศีรษะและไหล่บางของอันปันจนมิดชิด ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักจะสอดหมับเข้าที่เอวคอด ดึงร่างเล็กให้ลอยหวือไปปะทะกับแผงอกกว้างของคนที่เพิ่งเดินมาถึงตัวอันปันโผล่หัวออกมาจากเสื้อช็อป ตาโตขึ้นเมื่อเห็นเสี้ยวหน้าคมของทิศเหนือที่กำลังยืนนิ่ง หน้าตึงอยู่“อยากได้นางเอกซีรีส์เชิญไปหาคนอื่น คนนี้เมียผม ผมไม่อนุญาต”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเรียบนิ่ง แม้ไม่ใช่การตะคอกใส่ แต่ออร่าความเหี้ยมและสายตาดุดันที่จ้องเขม็งไปยังแมวมองหนุ่มคนนั้น ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา ชายแปลกหน้าถึงกับหน้าถอดสี มือไม้สั่น รีบเก็บนามบัตรแทบไม่ทันเมื่อเจอสายตาพิฆาตของเด็กวิศวะทรงแบด“ขะ... ขอโทษครับน้อง! พี่ไม่รบกวนแล้วครับ!” พูดจบแมวมองคนนั้นก็รีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง“พี่เหนือ!” อันปันจัดเสื้อช็อปที่คลุมอยู่ให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเบาๆ“ไปขู่เขาทำไมล่ะคะ เขาแค่มาทาบทามเอง กลัวจนวิ่งหนีไปนู่นแล้ว”ทิ
หากมีใครมาบอกทิศเหนือเมื่อเดือนก่อนว่า เสือวิศวะผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเขา จะต้องมานั่งเฝ้าไข้ผู้หญิงคนหนึ่งยันสว่างด้วยความกระวนกระวายใจ ชายหนุ่มคงจะหลุดหัวเราะในลำคอแล้วต่อยปากคนพูดให้ร่วงลงไปกองกับพื้น ทว่าในเช้าวันนี้ สิ่งเหล่านั้นกลับเกิดขึ้นจริง และเขาก็ยินดีทำมันโดยไม่มีข้อแม้ภายในห้องนอนที่เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่ว ทิศเหนือนั่งอยู่บนขอบเตียงนอนคิงไซส์ สายตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานของอันปันที่กำลังหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา แก้มใสที่เคยขึ้นสีระเรี่ยเพราะพิษไข้เริ่มกลับมาเป็นปกติทีละนิด แต่ร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอยังคงเด่นชัดชายหนุ่มหลุบตาลงมองฝ่ามือหนาของตัวเอง มือคู่เดิมที่เคยหยิบจับประแจ ซ่อมเครื่องยนต์ และใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ แต่วันนี้มันกลับสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พอนึกย้อนไปถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งก็แล่นริ้วเข้ามาจุกอยู่ที่อกตอนที่เห็นน้ำตาของคนตัวเล็กไหลออกมา มันเหมือนมีค้อนปอนด์อันใหญ่ทุบเข้ากลางใจของเขาอย่างจัง ทิศเหนือรู้ตัวดีว่าเขาแม่งโคตรระยำ ปากแข็ง ไร้เหตุผล และแสดงออกด้วยวิธีที่ห่วยแตกที่สุดที่ผ่านมาเ
แกร๊ก…ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมร่างสูงที่ประคองถาดอาหารเข้ามา ในนั้นมีชามข้าวต้มร้อน ๆ แก้วน้ำ และยาพาราเซตามอลวางเคียงคู่กัน“ลุกไหวไหม”อันปันเผลอจับจ้องไปยังมือใหญ่ที่กำลังใช้ช้อนคนข้าวต้มในชามเพื่อระบายความร้อนช้า ๆ ก่อนที่เขาจะเลื่อนมันมาตรงหน้าเธอภาพตรงหน้ามันอบอุ่นเกินไป...จนเธอเริ่มไม่แน่ใจว่าผู้ชายสายตาอ่อนโยนตรงหน้านี้ คือคนใจร้ายคนเดียวกับเมื่อคืนจริง ๆ หรือเปล่า ดวงตาคู่หวานยังคงมองทิศเหนือไม่ละไปไหน ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าอยู่เงียบ ๆสุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน“หายโกรธหนูแล้วเหรอคะ…”มือที่กำลังคนข้าวต้มชะงักกึก ทิศเหนือปรายตามองคนป่วยก่อนจะถอนหายใจออกมา“เรื่องไหนล่ะ”คำย้อนถามพร้อมสายตาที่จ้องมองใบหน้าซีดเซียวอย่างคาดคั้น ทำเอาคนป่วยเริ่มใจเสียเพราะคิดว่าเขาอาจจะยังไม่หายโกรธเธอ“เรื่องทั้งหมด…” เสียงของเธอแผ่วเครือลง“กินข้าวแล้วกินยาให้เรียบร้อยก่อนค่อยคุยกัน”บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ทิศเหนือยังคงใช้ช้อนป้อนข้าวต้มร่างเล็กช้า ทว่าสายตายังคงเรียบนิ่ง จนอันปันยิ่งรู้สึกอึดอัดและหวั่นใจ มือเล็กได้แต่กำชายผ้าห่มเอาไว้แน่นขึ้น
เรียวนิ้วแกร่งขยับสอดแทรกเข้าไปในช่องทางรัก ก่อนจะขยับเข้าออกเป็นจังหวะรัวเร็ว"อ๊า... พี่เหนือ พอที""ปากบอกไม่ชอบ แต่แฉะเยิ้ม เหอะ... รู้ตัวไหมอันปัน แค่นิ้วพี่เธอยังตอดขนาดนี้""ฮึก... นะ หนูไม่ชอบ อึก อ๊า..."กล้าปากดีปฏิเสธ เขาเลยช่วยสงเคราะห์ความปากดีด้วยการเพิ่มนิ้วเข้าไปอีก"อ๊า... พะ พี่เหนือ อื้อ ไม่ไหว...""บอกมา... ตรงไหนที่ไอ้เหี้ยนั่นมันโดนบ้าง" เสียงลอดไรฟันเอ่ยถามอย่างหึงหวง ก่อนจะโน้มหน้าลงขบเม้มฝากรอยจ้ำแดงไปทั่วเนินอกอีกครั้ง"ไม่... ไม่โดน หนูไม่ได้ทำอะไรเลย พี่ก็เห็น"อันปันส่ายหน้ารัวปฏิเสธทั้งน้ำตา ในขณะที่ทิศเหนือตอนนี้เหมือนคนหน้ามืด เขาปลดซิปกางเกงตัวเองออก ดันสองขาเรียวให้แยกกว้าง ก่อนจะใช้สองมือตรึงเอวบางไว้แน่น แล้วกดสะโพกสอบตอกตรึงความปรารถนาเข้าไปสุดแรงปึก!"อ๊า!""อื้อ... พี่เหนือ เจ็บ..."...พายุอารมณ์จัดถูกจุดประกายขึ้นบนรถ ก่อนที่ความบ้าคลั่งนั้นจะถูกลากยาวมาสานต่อที่คอนโด ร่างเล็กถูกอุ้มพาดบ่าเข้ามาในห้องอย่างขัดขืนไม่ได้ โดยไม่มีแม้แต่คำอธิบายหรือง้อขอกลับดี มีเพียงการกระทำที่เอาแต่ใจและตักตวงอย่างเอาเป็นเอาตายของทิศเหนือล้วนๆ"อ๊า... พี่เหนือ หน
ทิศเหนือไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ เขาหันไปพยักหน้าให้เซริวและไซเรนที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ลากมันไปหลังร้าน... แล้วสั่งให้การ์ดไปเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมา ส่งตำรวจข้อหาพยายามข่มขืน”น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าเยือกเย็นจนน่ากลัวจนคนฟังขนลุก ทั้งเซริวและไซเรนแอบลอบมองหน้ากันพลางคิดในใจ... ไหนตอนแรกมันบอกไม่มีเด็กไงวะ?อันปันยังคงยืนตัวสั่น ทำอะไรไม่ถูก ความหวาดกลัวเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ทว่าจังหวะนั้นเอง ทิศเหนือก็หมุนตัวกลับมาหาเธอ นัยน์ตาดุดันตวัดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงกระชากจนเธอถลาเข้าไปปะทะอกแกร่งอย่างแรง“ว้าย!”“อยากได้เงินจนตัวสั่น ถึงขนาดตามผู้ชายมาถึงลานจอดรถเลยหรือไง?” เสียงเย็นชาพ่นคำด่าที่ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าชา ความโล่งใจที่คิดว่าเขามาช่วยพังทลายลงในพริบตา แทนที่จะได้รับคำปลอบโยน เธกลับถูกเขาสาดคำพูดใจร้ายใส่หน้าอย่างจงใจเหยียบย่ำ“ปล่อย!” อันปันเม้มปากแน่น พยายามสะบัดข้อมือออก แต่ฝ่ามือเขากลับล็อกแน่นราวกับคีมเหล็ก “หนูเจ็บนะ ปล่อยดิวะ!”“ไม่ปล่อย”“พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้นะ เราเลิกกันแล้ว!”“แล้วไง?







