Share

3 - กายหยาบกับใบหน้าสวย ๆ

Author: Siesta
last update publish date: 2026-07-18 21:27:23

หลังถ่ายเสร็จ

“ทำได้ดีมากเลยน้องอันปันขอบคุณสำหรับการรีวิวร้านนะคะ เมื่อกี้พี่เข้าไปดูหน้าจอคนเข้าไปกดไลฟ์เยอะมาก ไม่รู้ดูน้องหรือดูร้านนะ แต่ที่แน่ ๆ เห็นทีเที่ยงนี้พี่แอนต้องรับลูกค้ามหาศาลแน่” เจ้าของร้านเดินเข้ามาหลังอันปันไลฟ์เสร็จพร้อมกับเอ่ยปากชม

“ไม่ถึงขนาดมั้งคะพี่แอน แต่ก็ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ”

“อะนี่เงินค่าจ้างของเรา”

อันปันว่าพลางรับเงินที่อยู่ในซอง

หลังได้ซองขาวที่บรรจุแบงก์พันถึงห้าใบ จำนวนครบถ้วนก็ยิ้มกริ่ม ทว่าพอหันหลังกลับสีหน้าก็หม่นทันที

ก็เงินจำนวนนี้มันพอใช้หนี้ที่ไหนล่ะ 

นึกถึงตอนที่เธอเพิ่งโทรไปหาคุณพ่อว่าได้กำหนดเวลาจ่ายค่าเทอมก่อนหน้านี้ อันปันก็ได้แต่ยิ้มเศร้า

“คุณพ่อคะ คือว่า…”

 (มีอะไรด่วนหรือเปล่าอันปันพ่อกำลังยุ่งจะเข้าห้องประชุม ลูกไลน์มาทิ้งไว้ก่อนได้ไหม) 

อ้าปากค้างพะงาบ ๆ คาไว้จนลมเข้า ว่างเปล่าเหมือนความรู้สึก

รู้ว่าที่บ้านกำลังถังแตกแต่จำต้องสร้างภาพลูกสาวเรียนมหาวิทยาลัยชื่อดังสุดหรู แต่พอตอนจะมอบตัวกลับไม่มีใครสนใจ ทำให้เธอต้องบากหน้าไปขอยืมคุณลุงซึ่งเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของพ่อตัวเองเพื่อมาเรียน แต่ก็นั่นแหละ ถึงให้ยืมแต่ก็โดนค่อนแคะจากคุณป้า ด้วยประโยคที่ว่า

‘เงินที่พ่อเธอยืมไปลงทุนสิบล้านห้ายังไม่คืนยังจะกล้ามาขอยืมอีกเหรอ’ 

‘นี่เห็นแก่ลูกแก่หลานหลอกนะ กลัวไม่มีเงินเรียน แต่ให้ยืมได้แค่ 50,000 ครั้งสุดท้ายนะ แล้วยอดนี้ให้ยืมแค่เดือนเดียว ช่วยหามาคืนด้วย!’

นี่ขนาดเห็นแก่ลูกแก่หลานนะเนี่ย ถ้าไม่เห็นจะขนาดไหน -_-!

แต่เอาเถอะ ว่าไม่ได้ เพราะที่บ้านเธอก็มายืมเงินบ้านนี้บ่อยจริง ส่วนเรื่องกู้เงินกยศ.ไม่ต้องพูดถึง พ่อแม่ของเธอหน้าบางขนาดนั้น จ้างให้ก็ไม่มีทางยอมเซ็นเอกสารกู้เงินเรียนเป็นแน่

เรียนมหาลัยธรรมดาก็ไม่ได้

กู้เงินเรียนก็ไม่ได้

ทั้งที่บ้านลำบากจะตาย (ห่า) แต่เรื่องหน้าตาและภาพลักษณ์สำคัญสุด

อันปันมองเงินในซองแล้วถอนหายใจ เธอจะหาจากไหนอีกสี่หมื่นห้าล่ะตานี้ ครั้นจะเอาสมาร์ตโฟนในมือไปขายก็ไม่มีเครื่องมือทำมาหากิน ส่วนกระเป๋าแบรนด์เนมที่ใคร ๆ เห็นว่าเปลี่ยนไม่ซ้ำแล้วพอจะขายได้ ความจริงคือของ ก๊อปเกรดA ชนิดว่าเหมือนเป๊ะขนาดเพื่อนสนิทยังไม่รู้ เพราะของแท้โดนแม่ของเธอเอาไปปล่อยเรียบร้อย

ที่เหลือ ก็เห็นจะมีแต่กายหยาบกับใบหน้าสวย ๆ ที่พอจะเอามาทำรายได้ด้วยการรับจ้างรีวิวไปทั่วนี่แหละ

แต่ลำพังปากท้องแต่ละวัน มันพอไหม? ก็ไม่

พูดแล้วก็เศร้า

...

หลังจากจบไลฟ์และรับเงินค่าจ้างโอนเข้าบัญชีเป็นที่เรียบร้อย อันปันยังคงนั่งกินขนมหวานต่อเพื่อรอเวลาเข้าเรียนในคาบบ่าย เธอไม่ลืมที่จะหันไปพูดจาหยอดพี่แอนนาเจ้าของร้านเพื่อขอดีลงานหน้าเอาไว้แต่เนิ่น ๆ

“ไว้ถ้าพี่แอนมีงานรอบหน้า จ้างอันปันอีกได้นะคะ”

“ได้เลยจ้ะ ไม่พลาดแน่ ว่าแต่น้องอันปันสวยขนาดนี้ ไม่ลองไปสมัครเป็นพริตตี้ดูเหรอ?” เจ้าของคาเฟ่สาวเสนอความเห็น

“อ่า แบบนั้นอันปันไม่ค่อยถนัดค่ะ ให้ไปพูดอะไรเป็นทางการนี่ได้เหวอแน่” อันปันตอบกลั้วหัวเราะ ซึ่งมันก็จริงอย่างที่เธอว่า

อาชีพพริตตี้เป็นงานที่ต้องใช้ความสามารถสูง เพราะต้องจำรายละเอียดสินค้าเยอะแยะแถมยังต้องพูดตามสคริปต์เป๊ะ ๆ แต่เธอไม่ใช่คนความจำดีขนาดนั้น ถนัดด้นสดพูดไปเรื่อยตามสไตล์ตัวเองมากกว่า

“โอเคจ้ะ งั้นถ้ามีงานอะไรดี ๆ เดี๋ยวพี่แนะนำไปให้นะ”

สองสาวนั่งคุยกันต่ออีกครู่ใหญ่ ก่อนจะได้ยินเสียงโมไบล์กระดิ่งที่หน้าร้านดังขึ้น อันปันหันไปมองตามสัญชาตญาณ เห็นนักศึกษาหญิงกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้ามา แต่เธอไม่ได้ใส่ใจนักว่าใครเป็นใคร กลุ่มนักศึกษานั้นเดินผ่านโต๊ะเธอไปเลือกนั่งที่โซฟาสีขาวมุมร้าน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่อันปันนั่งนัก

“เดี๋ยวพี่ไปรับลูกค้าก่อนนะ”

“ให้อันปันช่วยไหมคะ?”

“ไม่เป็นไรจ้ะ คนสวยแบบหนูเอาไว้นั่งเป็นนางกวักเรียกลูกค้าให้พี่ก็พอแล้ว” พี่แอนนาว่าพลางลุกขึ้นตบบ่าเธอเบา ๆ ก่อนจะเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์

อันปันส่งยิ้มหวานให้กำลังใจ ก่อนจะก้มหน้าดูผลงานตัวเองในมือถือ แป๊บเดียวก็มีคนอัดคลิปไลฟ์สดตอนเธอรีวิวร้านไปตัดต่อลงโซเชียล จนมีคนเข้ามาคอมเมนต์รัว ๆ ว่าอยากมาร้านคาเฟ่น่ารัก ๆ แบบนี้บ้าง

ระหว่างที่กำลังไถหน้าจอเพลิน ๆ หางตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มเมื่อครู่ ที่กำลังจ้องมองมาทางเธอพอดี

“ยัยอันนนนน!”

“อ้าว ชิชา!”

สองสาวต่างพากันลุกขึ้นยืนแทบจะพร้อมกัน ก่อนจะโผเข้ากอดกันกลม

“เหลือจะเชื่อ! ว่าจะเจอแกที่นี่” ชิชาเอ่ยทักทายพลางยกมือหยิกแก้มเพื่อนซี้เบา ๆ ด้วยความมันเขี้ยว

ชิชาคือเพื่อนสมัย ม.ต้น ที่ย้ายโรงเรียนแยกกันไปตอน ม.ปลาย และไม่ได้เจอกันนานมาก อยู่ ๆ ก็บังเอิญสอบติดมหา'ลัยเดียวกัน เพียงแต่เรียนคนละคณะ โอกาสเจอกันแทบจะเป็นศูนย์ แต่สุดท้ายโลกก็เหวี่ยงมาให้เจอกันจนได้

“เออ ได้ยินแกว่าสอบติดที่นี่ ฉันก็ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอแกเหมือนกัน คิดถึงอ่า”

“เหมือนกัน! ดีใจจังที่เจอแก ว่าแต่มานั่งโต๊ะฉันสิ จะแนะนำเพื่อนให้รู้จัก” ชิชาว่าพลางดึงแขนอันปันให้เดินมาที่กลุ่มเพื่อนใหม่ของเธอ ซึ่งพอมองใกล้ ๆ แต่ละคนก็เรียกได้ว่าสวยเป๊ะระดับตัวแม่ตัวมัมไม่แพ้กัน

“นี่มาเบล โซดา แล้วก็ นาเดีย เรียนบริหารด้วยกัน” ชิชาชี้ผายมือไปทีละคน ก่อนจะหันมาทางอันปัน 

“ส่วนนี่อันปัน เพื่อนเราเอง”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Bad Guy ทิศเหนืออย่าร้าย | ทิศเหนือ x อันปัน   Special 3

    อันปันยิ้มร่าทันที เธอใช้ไม้พายอันเล็กตักเนื้อมาสก์โคลนสีเขียวข้นขึ้นมา แล้วค่อยๆ บรรจงปาดลงบนใบหน้าคมคาย ทิศเหนือนั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้น สายตาคมกริบที่เคยใช้ขู่คนอื่น ตอนนี้กลับทอดมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจทาครีมให้เขาด้วยความรู้สึกเอ็นดูจนปิดไม่มิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นมาบางเบาโดยที่เธอไม่ทันสังเกตหลังจากผ่านมหกรรมแปลงโฉมเสือเป็นแมวชมพูไปได้ราวสิบห้านาทีจนมาสก์เริ่มแห้งตึง ทิศเหนือก็ลุกไปจัดการล้างหน้าล้างตาจนสะอาดเกลี้ยงเกลา ก่อนจะเดินเข้าไปในโซนห้องครัว หยิบชามที่ใส่กุ้งต้มตัวโตที่เตรียมไว้จากตู้เย็น ออกมานั่งลงข้างๆ อันปันที่กำลังเปิดซีรีส์ดูบนโซฟามือหนาที่ขึ้นเส้นเลือดและมีรอยแผลเป็นจากการจับเครื่องมือช่าง ค่อยๆ บรรจงแกะเปลือกกุ้งอย่างใจเย็น นิ้วยาวดึงเส้นดำออกจนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะส่งกุ้งตัวโตไปจ่อที่ริมฝีปากบางของคนข้างๆ“อ้าปาก”อันปันหันมาอ้าปากงับกุ้งเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโผเข้ากอดรอบคอแกร่งแล้วกดจูบลงบนแก้มสากเสียงดังฟอด“แฟนใครเนี่ย น่ารักที่สุดเลย!”“หึ...” ทิศเหนือหัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับ “น่ารักแล้วก็กินเยอะๆ ตัวแค่นี้กอดไม่อุ่นเลยว่ะ... ผอมเกินไปแล้ว”

  • Bad Guy ทิศเหนืออย่าร้าย | ทิศเหนือ x อันปัน   Special 2

    พรึ่บ!ยังไม่ทันที่แมวมองคนนั้นจะได้ยินคำตอบ เสื้อช็อปสีเลือดหมูปักตราคณะวิศวะก็ถูกโยนพรวดลงมาจากทางด้านหลัง มันคลุมเข้าที่ศีรษะและไหล่บางของอันปันจนมิดชิด ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักจะสอดหมับเข้าที่เอวคอด ดึงร่างเล็กให้ลอยหวือไปปะทะกับแผงอกกว้างของคนที่เพิ่งเดินมาถึงตัวอันปันโผล่หัวออกมาจากเสื้อช็อป ตาโตขึ้นเมื่อเห็นเสี้ยวหน้าคมของทิศเหนือที่กำลังยืนนิ่ง หน้าตึงอยู่“อยากได้นางเอกซีรีส์เชิญไปหาคนอื่น คนนี้เมียผม ผมไม่อนุญาต”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเรียบนิ่ง แม้ไม่ใช่การตะคอกใส่ แต่ออร่าความเหี้ยมและสายตาดุดันที่จ้องเขม็งไปยังแมวมองหนุ่มคนนั้น ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา ชายแปลกหน้าถึงกับหน้าถอดสี มือไม้สั่น รีบเก็บนามบัตรแทบไม่ทันเมื่อเจอสายตาพิฆาตของเด็กวิศวะทรงแบด“ขะ... ขอโทษครับน้อง! พี่ไม่รบกวนแล้วครับ!” พูดจบแมวมองคนนั้นก็รีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง“พี่เหนือ!” อันปันจัดเสื้อช็อปที่คลุมอยู่ให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเบาๆ“ไปขู่เขาทำไมล่ะคะ เขาแค่มาทาบทามเอง กลัวจนวิ่งหนีไปนู่นแล้ว”ทิ

  • Bad Guy ทิศเหนืออย่าร้าย | ทิศเหนือ x อันปัน   Special 1

    หากมีใครมาบอกทิศเหนือเมื่อเดือนก่อนว่า เสือวิศวะผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเขา จะต้องมานั่งเฝ้าไข้ผู้หญิงคนหนึ่งยันสว่างด้วยความกระวนกระวายใจ ชายหนุ่มคงจะหลุดหัวเราะในลำคอแล้วต่อยปากคนพูดให้ร่วงลงไปกองกับพื้น ทว่าในเช้าวันนี้ สิ่งเหล่านั้นกลับเกิดขึ้นจริง และเขาก็ยินดีทำมันโดยไม่มีข้อแม้ภายในห้องนอนที่เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่ว ทิศเหนือนั่งอยู่บนขอบเตียงนอนคิงไซส์ สายตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานของอันปันที่กำลังหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา แก้มใสที่เคยขึ้นสีระเรี่ยเพราะพิษไข้เริ่มกลับมาเป็นปกติทีละนิด แต่ร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอยังคงเด่นชัดชายหนุ่มหลุบตาลงมองฝ่ามือหนาของตัวเอง มือคู่เดิมที่เคยหยิบจับประแจ ซ่อมเครื่องยนต์ และใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ แต่วันนี้มันกลับสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พอนึกย้อนไปถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งก็แล่นริ้วเข้ามาจุกอยู่ที่อกตอนที่เห็นน้ำตาของคนตัวเล็กไหลออกมา มันเหมือนมีค้อนปอนด์อันใหญ่ทุบเข้ากลางใจของเขาอย่างจัง ทิศเหนือรู้ตัวดีว่าเขาแม่งโคตรระยำ ปากแข็ง ไร้เหตุผล และแสดงออกด้วยวิธีที่ห่วยแตกที่สุดที่ผ่านมาเ

  • Bad Guy ทิศเหนืออย่าร้าย | ทิศเหนือ x อันปัน   62 - คำขอโทษ

    แกร๊ก…ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมร่างสูงที่ประคองถาดอาหารเข้ามา ในนั้นมีชามข้าวต้มร้อน ๆ แก้วน้ำ และยาพาราเซตามอลวางเคียงคู่กัน“ลุกไหวไหม”อันปันเผลอจับจ้องไปยังมือใหญ่ที่กำลังใช้ช้อนคนข้าวต้มในชามเพื่อระบายความร้อนช้า ๆ ก่อนที่เขาจะเลื่อนมันมาตรงหน้าเธอภาพตรงหน้ามันอบอุ่นเกินไป...จนเธอเริ่มไม่แน่ใจว่าผู้ชายสายตาอ่อนโยนตรงหน้านี้ คือคนใจร้ายคนเดียวกับเมื่อคืนจริง ๆ หรือเปล่า ดวงตาคู่หวานยังคงมองทิศเหนือไม่ละไปไหน ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าอยู่เงียบ ๆสุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน“หายโกรธหนูแล้วเหรอคะ…”มือที่กำลังคนข้าวต้มชะงักกึก ทิศเหนือปรายตามองคนป่วยก่อนจะถอนหายใจออกมา“เรื่องไหนล่ะ”คำย้อนถามพร้อมสายตาที่จ้องมองใบหน้าซีดเซียวอย่างคาดคั้น ทำเอาคนป่วยเริ่มใจเสียเพราะคิดว่าเขาอาจจะยังไม่หายโกรธเธอ“เรื่องทั้งหมด…” เสียงของเธอแผ่วเครือลง“กินข้าวแล้วกินยาให้เรียบร้อยก่อนค่อยคุยกัน”บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ทิศเหนือยังคงใช้ช้อนป้อนข้าวต้มร่างเล็กช้า ทว่าสายตายังคงเรียบนิ่ง จนอันปันยิ่งรู้สึกอึดอัดและหวั่นใจ มือเล็กได้แต่กำชายผ้าห่มเอาไว้แน่นขึ้น

  • Bad Guy ทิศเหนืออย่าร้าย | ทิศเหนือ x อันปัน   61 - ใจร้าย NC+

    เรียวนิ้วแกร่งขยับสอดแทรกเข้าไปในช่องทางรัก ก่อนจะขยับเข้าออกเป็นจังหวะรัวเร็ว"อ๊า... พี่เหนือ พอที""ปากบอกไม่ชอบ แต่แฉะเยิ้ม เหอะ... รู้ตัวไหมอันปัน แค่นิ้วพี่เธอยังตอดขนาดนี้""ฮึก... นะ หนูไม่ชอบ อึก อ๊า..."กล้าปากดีปฏิเสธ เขาเลยช่วยสงเคราะห์ความปากดีด้วยการเพิ่มนิ้วเข้าไปอีก"อ๊า... พะ พี่เหนือ อื้อ ไม่ไหว...""บอกมา... ตรงไหนที่ไอ้เหี้ยนั่นมันโดนบ้าง" เสียงลอดไรฟันเอ่ยถามอย่างหึงหวง ก่อนจะโน้มหน้าลงขบเม้มฝากรอยจ้ำแดงไปทั่วเนินอกอีกครั้ง"ไม่... ไม่โดน หนูไม่ได้ทำอะไรเลย พี่ก็เห็น"อันปันส่ายหน้ารัวปฏิเสธทั้งน้ำตา ในขณะที่ทิศเหนือตอนนี้เหมือนคนหน้ามืด เขาปลดซิปกางเกงตัวเองออก ดันสองขาเรียวให้แยกกว้าง ก่อนจะใช้สองมือตรึงเอวบางไว้แน่น แล้วกดสะโพกสอบตอกตรึงความปรารถนาเข้าไปสุดแรงปึก!"อ๊า!""อื้อ... พี่เหนือ เจ็บ..."...พายุอารมณ์จัดถูกจุดประกายขึ้นบนรถ ก่อนที่ความบ้าคลั่งนั้นจะถูกลากยาวมาสานต่อที่คอนโด ร่างเล็กถูกอุ้มพาดบ่าเข้ามาในห้องอย่างขัดขืนไม่ได้ โดยไม่มีแม้แต่คำอธิบายหรือง้อขอกลับดี มีเพียงการกระทำที่เอาแต่ใจและตักตวงอย่างเอาเป็นเอาตายของทิศเหนือล้วนๆ"อ๊า... พี่เหนือ หน

  • Bad Guy ทิศเหนืออย่าร้าย | ทิศเหนือ x อันปัน   60 - เป็นผัวทำไมจะยุ่งไม่ได้

    ทิศเหนือไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ เขาหันไปพยักหน้าให้เซริวและไซเรนที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ลากมันไปหลังร้าน... แล้วสั่งให้การ์ดไปเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมา ส่งตำรวจข้อหาพยายามข่มขืน”น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าเยือกเย็นจนน่ากลัวจนคนฟังขนลุก ทั้งเซริวและไซเรนแอบลอบมองหน้ากันพลางคิดในใจ... ไหนตอนแรกมันบอกไม่มีเด็กไงวะ?อันปันยังคงยืนตัวสั่น ทำอะไรไม่ถูก ความหวาดกลัวเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ทว่าจังหวะนั้นเอง ทิศเหนือก็หมุนตัวกลับมาหาเธอ นัยน์ตาดุดันตวัดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงกระชากจนเธอถลาเข้าไปปะทะอกแกร่งอย่างแรง“ว้าย!”“อยากได้เงินจนตัวสั่น ถึงขนาดตามผู้ชายมาถึงลานจอดรถเลยหรือไง?” เสียงเย็นชาพ่นคำด่าที่ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าชา ความโล่งใจที่คิดว่าเขามาช่วยพังทลายลงในพริบตา แทนที่จะได้รับคำปลอบโยน เธกลับถูกเขาสาดคำพูดใจร้ายใส่หน้าอย่างจงใจเหยียบย่ำ“ปล่อย!” อันปันเม้มปากแน่น พยายามสะบัดข้อมือออก แต่ฝ่ามือเขากลับล็อกแน่นราวกับคีมเหล็ก “หนูเจ็บนะ ปล่อยดิวะ!”“ไม่ปล่อย”“พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้นะ เราเลิกกันแล้ว!”“แล้วไง?

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status