LOGINทุกคนดูเป็นมิตรและทักทายเธออย่างดี... จะยกเว้นก็แต่นาเดียที่ส่งยิ้มให้ แต่สายตาดูไม่ค่อยจะยิ้มตาม แถมยังมองอันปันตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบแปลก ๆ
คงเพราะอันปันสวยสะดุดตาเกินไป...
จากที่นาเดียเคยยืนหนึ่งเป็นคนสวยสุดในกลุ่ม พอมีคนสวยจัดอีกคนโผล่เข้ามาร่วมเฟรม ต่อมอิจฉาก็คงทำงานอัตโนมัติ สไตล์คนมั่นใจที่ทนเห็นใครเลิศกว่าไม่ได้
“ยินดีที่ได้รู้จักนะ... อันปัน”
น้ำเสียงเน้นย้ำตอนเรียกชื่อฟังดูแปร่งหู แต่ถึงอย่างนั้นนาเดียก็ยังพอมีมารยาททักทายตามพิธี
“เพื่อนเราสวยปะล่ะ” ชิชารีบพูดแทรกเพื่อละลายพฤติกรรม เพราะเริ่มสัมผัสได้ถึงมวลความอึดอัด ส่วนอันปันน่ะเหรอ... เธอไม่ได้ใส่ใจสายตาจิกกัดของนาเดียเลยสักนิด คนประเภทนี้เธอเจอมาเยอะจนชินแล้ว
“ก็สวยอยู่” นาเดียตอบพร้อมยักไหล่เบา ๆ น้ำเสียงตอบไปงั้น ๆ ราวกับขอไปที
“ต้องสวยอยู่แล้วสิ นี่ว่าที่ดาวมหา'ลัยเลยนะ พี่กำลังทาบทามให้น้องอันปันลงประกวดดาวคณะนิเทศเทอมนี้ แล้วกะจะให้ดันไปประกวดดาวมหา'ลัยต่อเลย กะว่าจะขอเป็นสปอนเซอร์ให้ซะหน่อย”
เสียงของพี่แอนนาดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับถาดเครื่องดื่มที่เจ้าตัวลงมือยกมาเสิร์ฟด้วยตัวเอง วันนี้ลูกค้าในร้านเยอะเป็นพิเศษ ซึ่งส่วนหนึ่งก็น่าจะมาจากอานิสงส์ไลฟ์สดของอันปันเมื่อครู่ พี่แอนนาถึงขั้นต้องลงมาช่วยพนักงานเสิร์ฟน้ำด้วยตัวเอง
“เหรอคะพี่แอน งั้นพี่แอนก็ช่วยเป็นสปอนเซอร์ให้นาเดียด้วยดิ น่านะ คนกันเองแท้ ๆ” นาเดียรีบคว้าโอกาสอ้อนลูกพี่ลูกน้องทันที
“เอ... จะดีเหรอ? ไหนว่าปีนี้มหา'ลัยมีกฎจำกัดให้สปอนเซอร์สนับสนุนผู้เข้าประกวดได้แค่ทีละคนเท่านั้นไง” พี่แอนนามีสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด นาเดียเป็นลูกพี่ลูกน้องก็จริง แต่อันปันคือเด็กสาวที่เธอถูกชะตาและวางตัวไว้ตั้งแต่แรก
“ได้ไงอะยัยนาเดีย พี่เขารับปากอันปันไปแล้วนะ” ชิชารีบออกโรงแย้งแทนเพื่อน
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ฉันก็ตัวเต็งดาวคณะบริหารเหมือนกันนะ” นาเดียเชิดหน้าขึ้น เริ่มออกลีลางอแงเอาแต่ใจ เพราะมั่นหน้าว่าตัวเองก็สวยและเหมาะสมไม่แพ้ใคร
“เอ่อ... เอาไงดีล่ะ” พี่แอนนามองซ้ายทีขวาที
“อืม... ไม่เป็นไรค่ะพี่แอน อันปันยังไงก็ได้”
ปากบอกไม่เป็นไร เพราะเห็นสีหน้าลำบากใจของเจ้าของร้าน
แต่ภายในใจอันปันกำลังลุ้นฉิบ...
เธอยังไม่ได้คอนเฟิร์มเรื่องการประกวดเป็นกิจจะลักษณะ ดังนั้นพี่แอนนาย่อมมีสิทธิ์เปลี่ยนใจไปสนับสนุนหลานตัวเองได้ตลอดเวลา
แต่... ถ้าเธอได้สปอนเซอร์มันก็จะดีมากไง! เพราะอย่างน้อยถ้าชนะก็ได้เงินรางวัล แถมยังมีตำแหน่งดาวมหา'ลัยพ่วงท้าย เอาไปอัปค่าตัวตอนรับงานรีวิวสินค้าได้อีกบาน!
“งั้นเอางี้... พวกเธอมาเดิมพันอะไรสนุก ๆ กันดีกว่า” อยู่ ๆ แววตาของพี่แอนนาก็พราวระยับขึ้นมา ราวกับปิ๊งไอเดียเด็ด
“เดิมพันเหรอคะ?”
“นั่นสิ เดิมพันอะไรอะพี่แอน?”
สายตาทุกคู่ในวงสนทนาพุ่งเป้าไปที่พี่แอนนาเป็นตาเดียว
“พวกเธอ... เคยได้ยินชื่อ ‘ทิศเหนือ’ วิศวกรรมยานยนต์ปี 4 ไหม?” พี่แอนนากวาดสายตามองหน้าเด็กปีหนึ่งทีละคน
คนที่ไม่รู้จักใครเลยและไม่ได้สนใจเรื่องผู้ชายอย่างอันปัน ทำหน้างงงวยพลางส่ายหน้า พอ ๆ กับเพื่อนของชิชาอีกสองคนที่ทำตาปริบ ๆ ไม่ต่างกัน
จะมีก็แต่นาเดียที่จู่ ๆ ก็ตาโต ออกอาการระริกระรี้จนเก็บทรงไม่อยู่
“งุ้ย! พี่ทิศเหนือสุดหล่อของหนูไง! ทำไมเหรอคะ พี่แอนพูดถึงพี่ทิศเหนือทำไม?”
ในขณะที่นาเดียตื่นเต้น ชิชากลับทำหน้าแหยงๆ เหมือนนึกอะไรออก
“ใช่พี่ทิศเหนือที่ดุๆ โหดๆ คนนั้นปะคะ? หนูเคยได้ยินชื่อเขาอยู่... พี่ทิศเหนือเจ้าของฉายาเสือวิศวะ หล่อมากแต่อันตรายสุด แถมยังเข้าถึงตัวโคตรจะยาก หนูได้ยินว่าเขาชอบมีเรื่องกับคนไปทั่ว แล้วก็เคยทำผู้หญิงร้องไห้มานักต่อนัก”
“ใช่จ้ะ ทิศเหนือคนนั้นแหละ...แต่เขาฮอตติดท็อปของมหา'ลัยเลยนะ” พี่แอนนาเสริมสรรพคุณ
“แต่ที่ชิชาเล่าน่ากลัวมาเลยนะคะ” โซดาแย้ง
“นั่นสิคะ ฮอตแบบไหนคะเนี่ย?" อันปันยิ้มแหย
เกมก็ดูโห้ด โหด เงินก็ดันอยากได้ แต่ทำไงได้ถ้าอยากได้เงินของแบบนี้ก็ต้องลอฃ
“อ่า แล้วพี่เอนจะให้พวกเราทำอะไรเหรอคะ”
“อืม... ทำอะไรน่ะเหรอ?” พี่แอนนายกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย
“พี่จะให้พวกเธอเล่นเกม”
“เล่นเกม?”
อันปันยิ้มร่าทันที เธอใช้ไม้พายอันเล็กตักเนื้อมาสก์โคลนสีเขียวข้นขึ้นมา แล้วค่อยๆ บรรจงปาดลงบนใบหน้าคมคาย ทิศเหนือนั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้น สายตาคมกริบที่เคยใช้ขู่คนอื่น ตอนนี้กลับทอดมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจทาครีมให้เขาด้วยความรู้สึกเอ็นดูจนปิดไม่มิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นมาบางเบาโดยที่เธอไม่ทันสังเกตหลังจากผ่านมหกรรมแปลงโฉมเสือเป็นแมวชมพูไปได้ราวสิบห้านาทีจนมาสก์เริ่มแห้งตึง ทิศเหนือก็ลุกไปจัดการล้างหน้าล้างตาจนสะอาดเกลี้ยงเกลา ก่อนจะเดินเข้าไปในโซนห้องครัว หยิบชามที่ใส่กุ้งต้มตัวโตที่เตรียมไว้จากตู้เย็น ออกมานั่งลงข้างๆ อันปันที่กำลังเปิดซีรีส์ดูบนโซฟามือหนาที่ขึ้นเส้นเลือดและมีรอยแผลเป็นจากการจับเครื่องมือช่าง ค่อยๆ บรรจงแกะเปลือกกุ้งอย่างใจเย็น นิ้วยาวดึงเส้นดำออกจนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะส่งกุ้งตัวโตไปจ่อที่ริมฝีปากบางของคนข้างๆ“อ้าปาก”อันปันหันมาอ้าปากงับกุ้งเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโผเข้ากอดรอบคอแกร่งแล้วกดจูบลงบนแก้มสากเสียงดังฟอด“แฟนใครเนี่ย น่ารักที่สุดเลย!”“หึ...” ทิศเหนือหัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับ “น่ารักแล้วก็กินเยอะๆ ตัวแค่นี้กอดไม่อุ่นเลยว่ะ... ผอมเกินไปแล้ว”
พรึ่บ!ยังไม่ทันที่แมวมองคนนั้นจะได้ยินคำตอบ เสื้อช็อปสีเลือดหมูปักตราคณะวิศวะก็ถูกโยนพรวดลงมาจากทางด้านหลัง มันคลุมเข้าที่ศีรษะและไหล่บางของอันปันจนมิดชิด ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักจะสอดหมับเข้าที่เอวคอด ดึงร่างเล็กให้ลอยหวือไปปะทะกับแผงอกกว้างของคนที่เพิ่งเดินมาถึงตัวอันปันโผล่หัวออกมาจากเสื้อช็อป ตาโตขึ้นเมื่อเห็นเสี้ยวหน้าคมของทิศเหนือที่กำลังยืนนิ่ง หน้าตึงอยู่“อยากได้นางเอกซีรีส์เชิญไปหาคนอื่น คนนี้เมียผม ผมไม่อนุญาต”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเรียบนิ่ง แม้ไม่ใช่การตะคอกใส่ แต่ออร่าความเหี้ยมและสายตาดุดันที่จ้องเขม็งไปยังแมวมองหนุ่มคนนั้น ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา ชายแปลกหน้าถึงกับหน้าถอดสี มือไม้สั่น รีบเก็บนามบัตรแทบไม่ทันเมื่อเจอสายตาพิฆาตของเด็กวิศวะทรงแบด“ขะ... ขอโทษครับน้อง! พี่ไม่รบกวนแล้วครับ!” พูดจบแมวมองคนนั้นก็รีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง“พี่เหนือ!” อันปันจัดเสื้อช็อปที่คลุมอยู่ให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเบาๆ“ไปขู่เขาทำไมล่ะคะ เขาแค่มาทาบทามเอง กลัวจนวิ่งหนีไปนู่นแล้ว”ทิ
หากมีใครมาบอกทิศเหนือเมื่อเดือนก่อนว่า เสือวิศวะผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเขา จะต้องมานั่งเฝ้าไข้ผู้หญิงคนหนึ่งยันสว่างด้วยความกระวนกระวายใจ ชายหนุ่มคงจะหลุดหัวเราะในลำคอแล้วต่อยปากคนพูดให้ร่วงลงไปกองกับพื้น ทว่าในเช้าวันนี้ สิ่งเหล่านั้นกลับเกิดขึ้นจริง และเขาก็ยินดีทำมันโดยไม่มีข้อแม้ภายในห้องนอนที่เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่ว ทิศเหนือนั่งอยู่บนขอบเตียงนอนคิงไซส์ สายตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานของอันปันที่กำลังหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา แก้มใสที่เคยขึ้นสีระเรี่ยเพราะพิษไข้เริ่มกลับมาเป็นปกติทีละนิด แต่ร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอยังคงเด่นชัดชายหนุ่มหลุบตาลงมองฝ่ามือหนาของตัวเอง มือคู่เดิมที่เคยหยิบจับประแจ ซ่อมเครื่องยนต์ และใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ แต่วันนี้มันกลับสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พอนึกย้อนไปถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งก็แล่นริ้วเข้ามาจุกอยู่ที่อกตอนที่เห็นน้ำตาของคนตัวเล็กไหลออกมา มันเหมือนมีค้อนปอนด์อันใหญ่ทุบเข้ากลางใจของเขาอย่างจัง ทิศเหนือรู้ตัวดีว่าเขาแม่งโคตรระยำ ปากแข็ง ไร้เหตุผล และแสดงออกด้วยวิธีที่ห่วยแตกที่สุดที่ผ่านมาเ
แกร๊ก…ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมร่างสูงที่ประคองถาดอาหารเข้ามา ในนั้นมีชามข้าวต้มร้อน ๆ แก้วน้ำ และยาพาราเซตามอลวางเคียงคู่กัน“ลุกไหวไหม”อันปันเผลอจับจ้องไปยังมือใหญ่ที่กำลังใช้ช้อนคนข้าวต้มในชามเพื่อระบายความร้อนช้า ๆ ก่อนที่เขาจะเลื่อนมันมาตรงหน้าเธอภาพตรงหน้ามันอบอุ่นเกินไป...จนเธอเริ่มไม่แน่ใจว่าผู้ชายสายตาอ่อนโยนตรงหน้านี้ คือคนใจร้ายคนเดียวกับเมื่อคืนจริง ๆ หรือเปล่า ดวงตาคู่หวานยังคงมองทิศเหนือไม่ละไปไหน ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าอยู่เงียบ ๆสุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน“หายโกรธหนูแล้วเหรอคะ…”มือที่กำลังคนข้าวต้มชะงักกึก ทิศเหนือปรายตามองคนป่วยก่อนจะถอนหายใจออกมา“เรื่องไหนล่ะ”คำย้อนถามพร้อมสายตาที่จ้องมองใบหน้าซีดเซียวอย่างคาดคั้น ทำเอาคนป่วยเริ่มใจเสียเพราะคิดว่าเขาอาจจะยังไม่หายโกรธเธอ“เรื่องทั้งหมด…” เสียงของเธอแผ่วเครือลง“กินข้าวแล้วกินยาให้เรียบร้อยก่อนค่อยคุยกัน”บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ทิศเหนือยังคงใช้ช้อนป้อนข้าวต้มร่างเล็กช้า ทว่าสายตายังคงเรียบนิ่ง จนอันปันยิ่งรู้สึกอึดอัดและหวั่นใจ มือเล็กได้แต่กำชายผ้าห่มเอาไว้แน่นขึ้น
เรียวนิ้วแกร่งขยับสอดแทรกเข้าไปในช่องทางรัก ก่อนจะขยับเข้าออกเป็นจังหวะรัวเร็ว"อ๊า... พี่เหนือ พอที""ปากบอกไม่ชอบ แต่แฉะเยิ้ม เหอะ... รู้ตัวไหมอันปัน แค่นิ้วพี่เธอยังตอดขนาดนี้""ฮึก... นะ หนูไม่ชอบ อึก อ๊า..."กล้าปากดีปฏิเสธ เขาเลยช่วยสงเคราะห์ความปากดีด้วยการเพิ่มนิ้วเข้าไปอีก"อ๊า... พะ พี่เหนือ อื้อ ไม่ไหว...""บอกมา... ตรงไหนที่ไอ้เหี้ยนั่นมันโดนบ้าง" เสียงลอดไรฟันเอ่ยถามอย่างหึงหวง ก่อนจะโน้มหน้าลงขบเม้มฝากรอยจ้ำแดงไปทั่วเนินอกอีกครั้ง"ไม่... ไม่โดน หนูไม่ได้ทำอะไรเลย พี่ก็เห็น"อันปันส่ายหน้ารัวปฏิเสธทั้งน้ำตา ในขณะที่ทิศเหนือตอนนี้เหมือนคนหน้ามืด เขาปลดซิปกางเกงตัวเองออก ดันสองขาเรียวให้แยกกว้าง ก่อนจะใช้สองมือตรึงเอวบางไว้แน่น แล้วกดสะโพกสอบตอกตรึงความปรารถนาเข้าไปสุดแรงปึก!"อ๊า!""อื้อ... พี่เหนือ เจ็บ..."...พายุอารมณ์จัดถูกจุดประกายขึ้นบนรถ ก่อนที่ความบ้าคลั่งนั้นจะถูกลากยาวมาสานต่อที่คอนโด ร่างเล็กถูกอุ้มพาดบ่าเข้ามาในห้องอย่างขัดขืนไม่ได้ โดยไม่มีแม้แต่คำอธิบายหรือง้อขอกลับดี มีเพียงการกระทำที่เอาแต่ใจและตักตวงอย่างเอาเป็นเอาตายของทิศเหนือล้วนๆ"อ๊า... พี่เหนือ หน
ทิศเหนือไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ เขาหันไปพยักหน้าให้เซริวและไซเรนที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ลากมันไปหลังร้าน... แล้วสั่งให้การ์ดไปเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมา ส่งตำรวจข้อหาพยายามข่มขืน”น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าเยือกเย็นจนน่ากลัวจนคนฟังขนลุก ทั้งเซริวและไซเรนแอบลอบมองหน้ากันพลางคิดในใจ... ไหนตอนแรกมันบอกไม่มีเด็กไงวะ?อันปันยังคงยืนตัวสั่น ทำอะไรไม่ถูก ความหวาดกลัวเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ทว่าจังหวะนั้นเอง ทิศเหนือก็หมุนตัวกลับมาหาเธอ นัยน์ตาดุดันตวัดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงกระชากจนเธอถลาเข้าไปปะทะอกแกร่งอย่างแรง“ว้าย!”“อยากได้เงินจนตัวสั่น ถึงขนาดตามผู้ชายมาถึงลานจอดรถเลยหรือไง?” เสียงเย็นชาพ่นคำด่าที่ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าชา ความโล่งใจที่คิดว่าเขามาช่วยพังทลายลงในพริบตา แทนที่จะได้รับคำปลอบโยน เธกลับถูกเขาสาดคำพูดใจร้ายใส่หน้าอย่างจงใจเหยียบย่ำ“ปล่อย!” อันปันเม้มปากแน่น พยายามสะบัดข้อมือออก แต่ฝ่ามือเขากลับล็อกแน่นราวกับคีมเหล็ก “หนูเจ็บนะ ปล่อยดิวะ!”“ไม่ปล่อย”“พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้นะ เราเลิกกันแล้ว!”“แล้วไง?







