LOGINหยาบและตรง จนเอรินถึงกับอึ้งและกลืนน้ำลายอีกรอบ แต่พอโดนอีกฝ่ายเร่งเร้า มือเรียวจึงยอมเลื่อนลงไปแตะที่ขอบบราลูกไม้สีดำสนิทอย่างกล้าๆ กลัวๆ นิ้วเรียวสั่นเทาระคนหวาดหวั่น จังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะเกี่ยวรั้งตะขอสายเสื้อให้หลุดออกจากกัน เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนหูอื้อก็ทำให้เธอแวบเห็นเงาของตัวเองสะท้อนในหน้าจอมือถือ
เงาของเด็กสาวที่สวมหน้ากาก สวมวิกผมปลอม และกำลังจะถอดเสื้อผ้าขายเรือนร่างแลกเงินก้อน
ถ้าหมอนี่อัดคลิปนี้ไปปล่อยล่ะ?
ถ้าเพื่อนที่คณะนิเทศเห็น...
ถ้าพ่อแม่รู้... เราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนวะ?
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงก็ตีตื้นขึ้นมาในอก เอรินชะงักมือ ใบหน้าร้อนผ่าวไปด้วยความละอายใจอย่างรุนแรง
ไม่เอาอะ! ทำไม่ได้! ให้มาถอดเสื้อผ้าโชว์ให้คนโรคจิตที่ไหนก็ไม่รู้ดูเนี่ยนะ
บ้าไปแล้วเอริน!
เมื่อความยางอายมีมากกว่าความอยากได้เงิน หญิงสาวก็ทนแบกรับความกดดันและความกระดากอายต่อไปไม่ไหว เธอตัดสินใจพุ่งตัวไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือ แล้วกดปุ่มสิ้นสุดการคอล รวมถึงกดปิดไลฟ์สด ปิดการทำงานของมันไปดื้อๆ
พรึ่บ!
ตัดจบ! มืดตึ๊บ!
ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย!
เอรินนั่งหอบหายใจแฮกๆ มองหน้าจอดำมืด ยกมือขึ้นกุมก้อนเนื้อข้างซ้ายที่เต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอรู้สึกกลัวและอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี การก้าวเข้าสู่วงการนี้มันน่ากลัวและรับมือยากกว่าที่เธอคิดไว้หลายเท่าตัวนัก
…
“เฮ้ยยยย!!!”
เสียงสบถดังลั่นมาจากริมระเบียงคอนโดหรู ไซเรนขมวดคิ้วแน่นจนหัวคิ้วแทบจะชนกัน จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่จู่ๆ ก็ตัดฉับกลายเป็นหน้าจอสีดำสนิท พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบว่า
‘Karina Secert ได้สิ้นสุดการไลฟ์สดแล้ว’
“เชี่ยไรวะเนี่ย! ปิดหนีเฉย!”
ชายหนุ่มเขย่าโทรศัพท์มือถือในมืออย่างหงุดหงิด กดรีเฟรชหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าลิงก์นั้นจะกลับมาออนไลน์อีกเลย ไซเรนยืนกัดฟันกรอด เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบๆ เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองเพิ่งจะรูดบัตรจ่ายเงินไปฟรีๆ หนึ่งหมื่นบาทเพื่อแลกกับการได้ดูความมืดมิด
เขาเป็นถึงอดีตเดือนคณะวิศวะสุดหล่อ สายเปย์ตัวพ่อที่ผู้หญิงทุกคนต้องสยบ แต่กลับโดนผู้หญิงแอคลับหน้าใหม่บิดเงินชิ่งหนีไปอย่างหน้าตาเฉยเนี่ยนะ!
“หลอกเอาเงิน แล้วบิดหนีงั้นเหรอวะ!”
ไซเรนสบถอย่างหัวเสีย อาการหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกระดับ
เสียเงินหมื่น สิ่งที่อยากดูก็ไม่ได้ดู แถมชื่อบัญชีที่รับเงินไปก็เป็นแค่ชื่อบริษัทตัวกลางอีก!
ที่หนักยิ่งกว่าตอนนัดเจอสาวไม่ตรงปก และตอนโดนยัยแว่นสาดชาเขียวใส่เสื้อช้อปเมื่อกลางวัน ก็คือการอดดูนมนี่แหละ!
“แม่ง... วันซวยอะไรของกูวะ! อย่าให้กูเจอนะมึง!”
...
รุ่งเช้า
บรรยากาศในมหาวิทยาลัยช่วงเช้าวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษ แต่สำหรับเอรินแล้ว มันกลับเป็นความคึกคักที่ทำให้เธออยากจะมุดดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด เพราะทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในเขตใต้ตึกคณะนิเทศศาสตร์ หูของเธอก็แว่วได้ยินแต่เสียงจับกลุ่มคุยกันของเพื่อนนักศึกษาชาย และหัวข้อสนทนาที่ฮอตฮิตที่สุดในเช้านี้ก็หนีไม่พ้นเรื่อง ‘แอคลับหน้าใหม่’ ที่เพิ่งเปิดตัวเมื่อคืน
“เฮ้ย เห็นแอคลับน้องคาริน่าป่ะวะ? หุ่นแม่งโคตรได้! ดูดิ เอวเอสสุดๆ ถึงใส่หน้ากากปิดหน้าแต่กูว่าเด็ดชัวร์!”
เสียงผู้ชายในกลุ่มนั้นดังขึ้น เอรินสะดุ้งโหยง รีบขยับแว่นสายตาให้เลื่อนลงมาบังใบหน้ามากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางเร่งฝีเท้าหนีไปหา ‘อันปัน’ เพื่อนสนิทของเธอที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อนที่ประจำ
“เออ เห็นดิ! เมื่อคืนเพิ่งเปิดแอควันแรก ก็มีวาฬที่ไหนไม่รู้ชื่อยูสเซอร์ Wolf_69 กดลิงก์เปย์เงินสดเข้าหลังบ้านไปตั้งหมื่น บ้าไปแล้ว! แต่ที่พีคคือเปย์ปุ๊บน้องเขาตกใจ ปิดไลฟ์หนีเฉยเลยว่ะ ฮ่าๆๆ”
เอรินได้แต่อายและก้มหน้างุด ซ่อนใบหน้าที่เห่อร้อนไว้ใต้กรอบแว่นหนาเตอะ เธอรีบจ้ำอ้าวเดินเลี่ยงกลุ่มคนพวกนั้นไปให้เร็วที่สุด หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวว่าจะมีใครจับได้ว่าคาริน่าสาวแซ่บที่ทุกคนกำลังพูดถึง คือยัยเฉิ่มที่เดินก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงนี้
ร่างบางรีบเดินตรงไปหาอันปัน สาวสวยลูกคุณหนูระดับดาวคณะ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ
“ยัยอัน ว่าไง รอนานปะ”
“แหม กว่าจะเสด็จได้เนาะยัยเอริน ดีนะวันนี้แกมาไม่สายมาก”
“เออน่า มาทันก็แล้วกัน ว่าแต่แกเถอะ เป็นไงบ้าง หน้าเครียดเชียว”
เอรินทักทายเพื่อนสาวคนสนิทด้วยความเป็นห่วง ในสายตาคนอื่น อันปันคือคุณหนูที่โปรไฟล์ทั้งสวยและรวยมาก แต่เอรินรู้ดีว่าอันปันไม่ได้มีชีวิตสวยหรูอย่างที่คนอื่นเข้าใจ เพื่อนสาวของเธอกำลังประสบปัญหาชีวิตเรื่องครอบครัว และกำลังหาเงินมาจ่ายหนี้สินก้อนโตเหมือนกันกับเธอนี่แหละ
“ฉันรู้ละว่าจะหาเงินห้าหมื่นยังไง” อันปันพูดพลางถอนหายใจออกมา
“ยังไงอะ”
“ก็พี่แอนนาที่ฉันรับงานรีวิวคาเฟ่ด้วยน่ะสิ ชวนฉันเดิมพันอะไรบางอย่าง”
“หา? เดิมพันอะไรได้เงินตั้งห้าหมื่น” เอรินขยับตัวเข้าหาด้วยความสนใจ
“พี่แอนนาบอกว่า... ถ้าใครสามารถเอาเกียร์จากพี่ทิศเหนือ เสือวิศวะปี 4 ได้ จะได้เงินห้าหมื่น”
ฟังแล้วน่าสนใจ ดูเหมือนจะได้เงินง่าย แต่เอรินมองแล้วว่าโคตรยาก! แต่ก็ไม่แน่นะ อาจจะง่ายสำหรับอันปันเพราะเธอสวยระดับดาวคณะ แต่ถ้าเป็นตัวเธอเองคงจะยากหน่อย เพราะสภาพเฉิ่มเบ๊อะปานนี้ใครจะมามอง
“แล้วแกจะทำไงต่อ จะเข้าไปจีบพี่ทิศเหนืองี้?”
“ก็คงงั้น อยากได้เกียร์จากเสือวิศวะ มันก็ต้องเข้าถ้ำเสือปะวะ”
“เอาจริงดิยัยอัน นี่แกไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้าพี่ทิศเหนือนั่นเลยนะ ทำไมแกกล้าเล่นเกมเสี่ยงๆ แบบนี้อะ”
“น่าาาา อย่าบ่นค่าคุณแม่! ทำไงได้ล่ะ ก็ตอนนี้ฉันร้อนเงินมากนี่นา อะไรได้เงินไวสุดฉันเอาหมดแหละ” อันปันพูดแบบปลงๆ
อีกอย่างเธอตัดสินใจเข้าร่วมเกมไปแล้ว และนี่ก็เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เธอหาเงินไปใช้หนี้คุณป้าที่เคยยืมมาจ่ายค่าเทอมได้ง่ายที่สุด ก็นะ... แค่หลอกเอาเกียร์มาได้ก็จบ เท่านี้เธอก็มีเงินไปเคลียร์ปัญหาชีวิตแล้ว
อันปันยิ้มร่าทันที เธอใช้ไม้พายอันเล็กตักเนื้อมาสก์โคลนสีเขียวข้นขึ้นมา แล้วค่อยๆ บรรจงปาดลงบนใบหน้าคมคาย ทิศเหนือนั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้น สายตาคมกริบที่เคยใช้ขู่คนอื่น ตอนนี้กลับทอดมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจทาครีมให้เขาด้วยความรู้สึกเอ็นดูจนปิดไม่มิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นมาบางเบาโดยที่เธอไม่ทันสังเกตหลังจากผ่านมหกรรมแปลงโฉมเสือเป็นแมวชมพูไปได้ราวสิบห้านาทีจนมาสก์เริ่มแห้งตึง ทิศเหนือก็ลุกไปจัดการล้างหน้าล้างตาจนสะอาดเกลี้ยงเกลา ก่อนจะเดินเข้าไปในโซนห้องครัว หยิบชามที่ใส่กุ้งต้มตัวโตที่เตรียมไว้จากตู้เย็น ออกมานั่งลงข้างๆ อันปันที่กำลังเปิดซีรีส์ดูบนโซฟามือหนาที่ขึ้นเส้นเลือดและมีรอยแผลเป็นจากการจับเครื่องมือช่าง ค่อยๆ บรรจงแกะเปลือกกุ้งอย่างใจเย็น นิ้วยาวดึงเส้นดำออกจนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะส่งกุ้งตัวโตไปจ่อที่ริมฝีปากบางของคนข้างๆ“อ้าปาก”อันปันหันมาอ้าปากงับกุ้งเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโผเข้ากอดรอบคอแกร่งแล้วกดจูบลงบนแก้มสากเสียงดังฟอด“แฟนใครเนี่ย น่ารักที่สุดเลย!”“หึ...” ทิศเหนือหัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับ “น่ารักแล้วก็กินเยอะๆ ตัวแค่นี้กอดไม่อุ่นเลยว่ะ... ผอมเกินไปแล้ว”
พรึ่บ!ยังไม่ทันที่แมวมองคนนั้นจะได้ยินคำตอบ เสื้อช็อปสีเลือดหมูปักตราคณะวิศวะก็ถูกโยนพรวดลงมาจากทางด้านหลัง มันคลุมเข้าที่ศีรษะและไหล่บางของอันปันจนมิดชิด ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักจะสอดหมับเข้าที่เอวคอด ดึงร่างเล็กให้ลอยหวือไปปะทะกับแผงอกกว้างของคนที่เพิ่งเดินมาถึงตัวอันปันโผล่หัวออกมาจากเสื้อช็อป ตาโตขึ้นเมื่อเห็นเสี้ยวหน้าคมของทิศเหนือที่กำลังยืนนิ่ง หน้าตึงอยู่“อยากได้นางเอกซีรีส์เชิญไปหาคนอื่น คนนี้เมียผม ผมไม่อนุญาต”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเรียบนิ่ง แม้ไม่ใช่การตะคอกใส่ แต่ออร่าความเหี้ยมและสายตาดุดันที่จ้องเขม็งไปยังแมวมองหนุ่มคนนั้น ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา ชายแปลกหน้าถึงกับหน้าถอดสี มือไม้สั่น รีบเก็บนามบัตรแทบไม่ทันเมื่อเจอสายตาพิฆาตของเด็กวิศวะทรงแบด“ขะ... ขอโทษครับน้อง! พี่ไม่รบกวนแล้วครับ!” พูดจบแมวมองคนนั้นก็รีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง“พี่เหนือ!” อันปันจัดเสื้อช็อปที่คลุมอยู่ให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเบาๆ“ไปขู่เขาทำไมล่ะคะ เขาแค่มาทาบทามเอง กลัวจนวิ่งหนีไปนู่นแล้ว”ทิ
หากมีใครมาบอกทิศเหนือเมื่อเดือนก่อนว่า เสือวิศวะผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเขา จะต้องมานั่งเฝ้าไข้ผู้หญิงคนหนึ่งยันสว่างด้วยความกระวนกระวายใจ ชายหนุ่มคงจะหลุดหัวเราะในลำคอแล้วต่อยปากคนพูดให้ร่วงลงไปกองกับพื้น ทว่าในเช้าวันนี้ สิ่งเหล่านั้นกลับเกิดขึ้นจริง และเขาก็ยินดีทำมันโดยไม่มีข้อแม้ภายในห้องนอนที่เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่ว ทิศเหนือนั่งอยู่บนขอบเตียงนอนคิงไซส์ สายตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานของอันปันที่กำลังหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา แก้มใสที่เคยขึ้นสีระเรี่ยเพราะพิษไข้เริ่มกลับมาเป็นปกติทีละนิด แต่ร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอยังคงเด่นชัดชายหนุ่มหลุบตาลงมองฝ่ามือหนาของตัวเอง มือคู่เดิมที่เคยหยิบจับประแจ ซ่อมเครื่องยนต์ และใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ แต่วันนี้มันกลับสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พอนึกย้อนไปถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งก็แล่นริ้วเข้ามาจุกอยู่ที่อกตอนที่เห็นน้ำตาของคนตัวเล็กไหลออกมา มันเหมือนมีค้อนปอนด์อันใหญ่ทุบเข้ากลางใจของเขาอย่างจัง ทิศเหนือรู้ตัวดีว่าเขาแม่งโคตรระยำ ปากแข็ง ไร้เหตุผล และแสดงออกด้วยวิธีที่ห่วยแตกที่สุดที่ผ่านมาเ
แกร๊ก…ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมร่างสูงที่ประคองถาดอาหารเข้ามา ในนั้นมีชามข้าวต้มร้อน ๆ แก้วน้ำ และยาพาราเซตามอลวางเคียงคู่กัน“ลุกไหวไหม”อันปันเผลอจับจ้องไปยังมือใหญ่ที่กำลังใช้ช้อนคนข้าวต้มในชามเพื่อระบายความร้อนช้า ๆ ก่อนที่เขาจะเลื่อนมันมาตรงหน้าเธอภาพตรงหน้ามันอบอุ่นเกินไป...จนเธอเริ่มไม่แน่ใจว่าผู้ชายสายตาอ่อนโยนตรงหน้านี้ คือคนใจร้ายคนเดียวกับเมื่อคืนจริง ๆ หรือเปล่า ดวงตาคู่หวานยังคงมองทิศเหนือไม่ละไปไหน ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าอยู่เงียบ ๆสุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน“หายโกรธหนูแล้วเหรอคะ…”มือที่กำลังคนข้าวต้มชะงักกึก ทิศเหนือปรายตามองคนป่วยก่อนจะถอนหายใจออกมา“เรื่องไหนล่ะ”คำย้อนถามพร้อมสายตาที่จ้องมองใบหน้าซีดเซียวอย่างคาดคั้น ทำเอาคนป่วยเริ่มใจเสียเพราะคิดว่าเขาอาจจะยังไม่หายโกรธเธอ“เรื่องทั้งหมด…” เสียงของเธอแผ่วเครือลง“กินข้าวแล้วกินยาให้เรียบร้อยก่อนค่อยคุยกัน”บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ทิศเหนือยังคงใช้ช้อนป้อนข้าวต้มร่างเล็กช้า ทว่าสายตายังคงเรียบนิ่ง จนอันปันยิ่งรู้สึกอึดอัดและหวั่นใจ มือเล็กได้แต่กำชายผ้าห่มเอาไว้แน่นขึ้น
เรียวนิ้วแกร่งขยับสอดแทรกเข้าไปในช่องทางรัก ก่อนจะขยับเข้าออกเป็นจังหวะรัวเร็ว"อ๊า... พี่เหนือ พอที""ปากบอกไม่ชอบ แต่แฉะเยิ้ม เหอะ... รู้ตัวไหมอันปัน แค่นิ้วพี่เธอยังตอดขนาดนี้""ฮึก... นะ หนูไม่ชอบ อึก อ๊า..."กล้าปากดีปฏิเสธ เขาเลยช่วยสงเคราะห์ความปากดีด้วยการเพิ่มนิ้วเข้าไปอีก"อ๊า... พะ พี่เหนือ อื้อ ไม่ไหว...""บอกมา... ตรงไหนที่ไอ้เหี้ยนั่นมันโดนบ้าง" เสียงลอดไรฟันเอ่ยถามอย่างหึงหวง ก่อนจะโน้มหน้าลงขบเม้มฝากรอยจ้ำแดงไปทั่วเนินอกอีกครั้ง"ไม่... ไม่โดน หนูไม่ได้ทำอะไรเลย พี่ก็เห็น"อันปันส่ายหน้ารัวปฏิเสธทั้งน้ำตา ในขณะที่ทิศเหนือตอนนี้เหมือนคนหน้ามืด เขาปลดซิปกางเกงตัวเองออก ดันสองขาเรียวให้แยกกว้าง ก่อนจะใช้สองมือตรึงเอวบางไว้แน่น แล้วกดสะโพกสอบตอกตรึงความปรารถนาเข้าไปสุดแรงปึก!"อ๊า!""อื้อ... พี่เหนือ เจ็บ..."...พายุอารมณ์จัดถูกจุดประกายขึ้นบนรถ ก่อนที่ความบ้าคลั่งนั้นจะถูกลากยาวมาสานต่อที่คอนโด ร่างเล็กถูกอุ้มพาดบ่าเข้ามาในห้องอย่างขัดขืนไม่ได้ โดยไม่มีแม้แต่คำอธิบายหรือง้อขอกลับดี มีเพียงการกระทำที่เอาแต่ใจและตักตวงอย่างเอาเป็นเอาตายของทิศเหนือล้วนๆ"อ๊า... พี่เหนือ หน
ทิศเหนือไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ เขาหันไปพยักหน้าให้ริวเซย์และไซเรนที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ลากมันไปหลังร้าน... แล้วสั่งให้การ์ดไปเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมา ส่งตำรวจข้อหาพยายามข่มขืน”น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าเยือกเย็นจนน่ากลัวจนคนฟังขนลุก ทั้งริวเซย์และไซเรนแอบลอบมองหน้ากันพลางคิดในใจ... ไหนตอนแรกมันบอกไม่มีเด็กไงวะ?อันปันยังคงยืนตัวสั่น ทำอะไรไม่ถูก ความหวาดกลัวเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ทว่าจังหวะนั้นเอง ทิศเหนือก็หมุนตัวกลับมาหาเธอ นัยน์ตาดุดันตวัดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงกระชากจนเธอถลาเข้าไปปะทะอกแกร่งอย่างแรง“ว้าย!”“อยากได้เงินจนตัวสั่น ถึงขนาดตามผู้ชายมาถึงลานจอดรถเลยหรือไง?” เสียงเย็นชาพ่นคำด่าที่ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าชา ความโล่งใจที่คิดว่าเขามาช่วยพังทลายลงในพริบตา แทนที่จะได้รับคำปลอบโยน เธกลับถูกเขาสาดคำพูดใจร้ายใส่หน้าอย่างจงใจเหยียบย่ำ“ปล่อย!” อันปันเม้มปากแน่น พยายามสะบัดข้อมือออก แต่ฝ่ามือเขากลับล็อกแน่นราวกับคีมเหล็ก “หนูเจ็บนะ ปล่อยดิวะ!”“ไม่ปล่อย”“พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้นะ เราเลิกกันแล้ว!”“แล้ว

![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





