Masuk“แต่แกไม่รู้จักพี่เขาเลยนะ แล้วแกจะไปดุ่มๆ ขอเกียร์จากเขาได้ยังไง”
“คืนนี้แหละ ฉันได้รู้จักพี่ทิศเหนือเขาแน่ๆ”
”หืม? ยังไงอะ”
“ก็คืนนี้ยัยชิชาเพื่อนเก่าฉัน นัดเจอกันที่ผับหลังมอ นางบอกว่าพี่ทิศเหนืออะไรนั่นไปดื่มที่นี่บ่อยมาก เลยนัดไปชี้ตัวให้ฉันดูหน้าคืนนี้เลย” อันปันอธิบาย
“เอ้า แล้วทำไมต้องไปชี้ตัวในผับคืนนี้ ทำไมไม่พาไปหาตัวที่คณะ หรือไม่ก็หาดูรูปตามโซเชียลอะ ไม่มีเลยหรือไง”
“โนจ้ะ! พี่ทิศเหนือแกไม่เล่นเฟซบุ๊ก ไม่เล่นไอจี และไม่เล่นบ้าอะไรเลย จะว่าไป... พี่แกก็เหมือนคนป่าชัดๆ มีด้วยเหรอวะที่คนสมัยนี้ไม่เล่นโซเชียลอะไรเลยเนี่ย”
“อืม ก็จริง ดูเป็นคนแปลกๆ นะ เอาเถอะ งั้นก็ลองดู แต่เผื่อใจไว้ด้วยนะ ถ้าเกิดเขาไม่ได้หล่อ แถมยังน่ากลัวมากอย่างที่คนอื่นร่ำลือกัน แกจะทำไง แล้วอีกอย่างนะ... ถ้าเกิดพี่แกนิสัยแย่มากๆ อีกล่ะ แกจะรับมือไหวไหม”
เอรินอดไม่ได้ที่จะเตือนเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง ใครๆ ต่างก็รู้ว่าหนุ่มคณะวิศวะมอนี้ขึ้นชื่อว่าหล่อระดับท็อป แต่ก็เจ้าชู้ตัวพ่อด้วยเช่นกัน ส่วนไอ้พวกที่ตรงข้ามกับเจ้าชู้ ส่วนใหญ่ก็เป็นสายดาร์กประเภทโหดสัส ไม่ก็เย็นชาสุดๆ
“ก็ต้องลองปะวะ ฉันต้องใช้เงินนี่นา”
“แต่ฉันว่านะ แกถอนตัวเถอะ แกจะไปยุ่งกับพวกวิศวะทำไม พวกเราก็รู้กันอยู่ว่าผู้ชายวิศวะอันตรายและนิสัยแย่มากแค่ไหน ยิ่งพวกตัวท็อปๆ นะ เจ้าชู้แถมยังเถื่อนจะตาย”
เธอเตือนด้วยความหวังดี เพราะแม้พวกเธอจะไม่รู้ว่ารุ่นพี่ทิศเหนือคือใคร หน้าตาเป็นยังไง แต่กิตติศัพท์ความร้ายกาจของเด็กวิศวะมอนี้ก็ดังกระฉ่อนไปทั่ว
“นี่ไง ฉันถึงมาขอกำลังใจจากแกไงเพื่อนรัก”
“อืม... งั้นก็ขอให้แกรอดพ้นจากเสือจากจระเข้ก็แล้วกัน”
เอรินอึกอัก ใจหนึ่งเธออยากจะชวนอันปันมาลองเปิดแอคลับถ่ายรูปแบบไม่เปิดเผยใบหน้าด้วยกัน เผื่อจะได้เงินไวๆ โดยไม่ต้องเอาตัวไปเสี่ยงกับพวกผู้ชายอันตรายแบบนั้น
แต่เธอก็รู้ดีว่าอันปันไม่ชอบทำอะไรแบบนี้ ขนาดเคยมีคนมาทาบทามให้ไปถ่ายแบบชุดว่ายน้ำธรรมดาๆ ชียังปฏิเสธหัวชนฝา
และด้วยเหตุนี้ ทำให้เอรินเลยไม่กล้าปริปากเล่าให้เพื่อนฟัง ว่าตัวเองกำลังแอบทำแอคลับวาบหวิวแบบนั้นอยู่ และดูท่า ความลับนี้คงต้องเหยียบให้มิดไปตลอดกาล
…
หลังคลาสเรียนช่วงบ่ายจบลง
ทั้งสองคนต้องแยกย้ายกันไปคนละทาง อันปันขอตัวไปรับงานรีวิวถ่ายสินค้าเพื่อหาเงินต่อ ส่วนเอรินมองตามแผ่นหลังของเพื่อนสนิทแล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ เธอเข้าใจดีว่าเพื่อนตัวเองหน้าตาสวย หุ่นดี จึงเหมาะกับงานถ่ายแบบพวกรีวิวสินค้าสวยๆ งามๆ แบบนั้น
พอหันกลับมามองสภาพตัวเอง…
ทั้งเฉิ่ม ทั้งเชย แถมยังใส่แว่นตาหนาเตอะ เสื้อผ้าก็มีแต่ตัวโคร่งๆ ก็คงมีแต่งานที่ต้องลองถ่ายแบบปิดบังใบหน้าอย่างแอคลับวาบหวิวนั่นแหละ ถึงจะพอหาเงินมาต่อชีวิตได้
แต่ก็นะเห็นแบบนี้ เธอเองก็เคยถูกอันปันเคยชวนเอรินไปถ่ายรีวิวสินค้าด้วยกันครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเธอต้องโดนจับแต่งตัว ถอดแว่นและแต่งหน้าเปลี่ยนโฉมจนเธอจำตัวเองแทบไม่ได้ ทว่าเธอรู้ตัวเองดีว่าไม่ถนัดโพสต์ท่าต่อหน้ากล้องสักเท่าไหร่ งานนั้นจึงกลายเป็นงานแรกและงานเดียวที่เธอทำ
ถึงอย่างนั้น อันปันก็ยังเอารูปที่เธอถ่ายตอนนั้นมาตั้งเป็นภาพสายเรียกชื่อของเธอ
“หน้าไม่เห็นเหมือนฉันเลยอันปัน สวยเกิน”
เอรินบ่นอุบเมื่อเห็นหน้าจอมือถือเพื่อน
“ทำไมล่ะ สวยออก นี่ยัยเอรินแกรู้ตัวไหมแค่แกถอดแว่น แต่งหน้านิดหน่อยก็สวยมากเลยนะ รู้ตัวไหม”
“อย่ามาอวยกันเองดิ”
“บ้า จะอวยเพื่อ ฉันพูดจริง”
“แต่ไม่เอาแล้วนะงานถ่ายแบบ ฉันไม่ถนัดถ่ายงานต่อหน้าคนเยอะ ๆ แบบนี้อะ แกทำไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปทำร้านชาบูหน้ามอ ดีกว่า ถนัดกว่า”
และใช่ งานนั้นคืองานแรกและงานเดียวของเธอที่ได้แต่งหน้าแต่งตัวสวย ๆ ถ่ายรูป
ต่อหน้าคนเยอะ ๆ เธอประหม่ามากและทำตัวไม่ถูก แต่ถ้าทำแอคลับนี่ถ่ายเองคนเดียวและไม่มีใครเห็นหน้า พอไหว
...
ระหว่างทางเดินกลับหอพัก เอรินรู้สึกหงุดหงิดกับโชคชะตาและปัญหาเรื่องเงินที่รุมเร้า แถมยังเดินมาสะดุดกับก้อนหินเจ้าปัญหาตรงหน้าอีก
‘โบราณว่าอย่าให้มีอะไรมาขวางทางเท้าตอนเดิน มันเหมือนขวางความเจริญของชีวิต’
โบราณที่ไหนไม่รู้กล่าวเอาไว้... เพราะเธอเพิ่งจะคิดสดๆ ขึ้นมาเมื่อกี้เองนี่แหละ!
ว่าแล้วขาเรียวภายใต้กระโปรงพลีทจีบรอบตัว ก็ยกขึ้นเตะก้อนหินเล็กๆ ที่อยู่บนทางเท้าตรงหน้าเพื่อระบายอารมณ์สุดแรง
ปึ้ก!
ก้อนหินเจ้ากรรมลอยละลิ่วโค้งเป็นพาราโบลา ก่อนจะตกลงไปกระแทกเข้ากับฝากระโปรงรถสปอร์ตหรูสีดำขลับที่จอดอยู่ริมถนนเข้าอย่างจัง!
“เฮ้ย!!”
เอรินร้องลั่น ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเห็นรอยถลอกเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนสีเคลือบเงาวับของรถสปอร์ตหรูคันนั้น
ยังไม่ทันที่เธอจะเรียกสติเตรียมหันหลังวิ่งหนี ประตูรถฝั่งคนขับก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่คุ้นตาในชุดเสื้อยืดสีดำก้าวลงมาจากรถ พร้อมกับรังสีความโกรธที่แผ่กระจายออกมาจนเอรินเสียวสันหลังวาบ
หญิงสาวกลืนน้ำลายอึกใหญ่
แค่เห็นสีหน้าของคนตรงหน้าก็เดาออกได้ทันทีว่า เขากำลังอารมณ์เสียขั้นสุดที่รถสปอร์ตลูกรักของเขาเป็นรอยเด่นชัดขนาดนั้น
ชายหนุ่มเจ้าของรถสปอร์ตหรูรีบเดินอ้อมมาดูรอยแผลที่ฝากระโปรงรถ ตั้งใจจะสบถด่าคนที่บังอาจทำรถเขามีรอย แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นใบหน้าของตัวการที่ยืนตัวลีบอยู่ชัดๆ เขาก็จำได้ทันที!
“เฮ้ย! นี่เธออีกแล้วเหรอวะ... ยัยเฉิ่ม!!”
อันปันยิ้มร่าทันที เธอใช้ไม้พายอันเล็กตักเนื้อมาสก์โคลนสีเขียวข้นขึ้นมา แล้วค่อยๆ บรรจงปาดลงบนใบหน้าคมคาย ทิศเหนือนั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้น สายตาคมกริบที่เคยใช้ขู่คนอื่น ตอนนี้กลับทอดมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจทาครีมให้เขาด้วยความรู้สึกเอ็นดูจนปิดไม่มิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นมาบางเบาโดยที่เธอไม่ทันสังเกตหลังจากผ่านมหกรรมแปลงโฉมเสือเป็นแมวชมพูไปได้ราวสิบห้านาทีจนมาสก์เริ่มแห้งตึง ทิศเหนือก็ลุกไปจัดการล้างหน้าล้างตาจนสะอาดเกลี้ยงเกลา ก่อนจะเดินเข้าไปในโซนห้องครัว หยิบชามที่ใส่กุ้งต้มตัวโตที่เตรียมไว้จากตู้เย็น ออกมานั่งลงข้างๆ อันปันที่กำลังเปิดซีรีส์ดูบนโซฟามือหนาที่ขึ้นเส้นเลือดและมีรอยแผลเป็นจากการจับเครื่องมือช่าง ค่อยๆ บรรจงแกะเปลือกกุ้งอย่างใจเย็น นิ้วยาวดึงเส้นดำออกจนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะส่งกุ้งตัวโตไปจ่อที่ริมฝีปากบางของคนข้างๆ“อ้าปาก”อันปันหันมาอ้าปากงับกุ้งเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโผเข้ากอดรอบคอแกร่งแล้วกดจูบลงบนแก้มสากเสียงดังฟอด“แฟนใครเนี่ย น่ารักที่สุดเลย!”“หึ...” ทิศเหนือหัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับ “น่ารักแล้วก็กินเยอะๆ ตัวแค่นี้กอดไม่อุ่นเลยว่ะ... ผอมเกินไปแล้ว”
พรึ่บ!ยังไม่ทันที่แมวมองคนนั้นจะได้ยินคำตอบ เสื้อช็อปสีเลือดหมูปักตราคณะวิศวะก็ถูกโยนพรวดลงมาจากทางด้านหลัง มันคลุมเข้าที่ศีรษะและไหล่บางของอันปันจนมิดชิด ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักจะสอดหมับเข้าที่เอวคอด ดึงร่างเล็กให้ลอยหวือไปปะทะกับแผงอกกว้างของคนที่เพิ่งเดินมาถึงตัวอันปันโผล่หัวออกมาจากเสื้อช็อป ตาโตขึ้นเมื่อเห็นเสี้ยวหน้าคมของทิศเหนือที่กำลังยืนนิ่ง หน้าตึงอยู่“อยากได้นางเอกซีรีส์เชิญไปหาคนอื่น คนนี้เมียผม ผมไม่อนุญาต”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเรียบนิ่ง แม้ไม่ใช่การตะคอกใส่ แต่ออร่าความเหี้ยมและสายตาดุดันที่จ้องเขม็งไปยังแมวมองหนุ่มคนนั้น ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา ชายแปลกหน้าถึงกับหน้าถอดสี มือไม้สั่น รีบเก็บนามบัตรแทบไม่ทันเมื่อเจอสายตาพิฆาตของเด็กวิศวะทรงแบด“ขะ... ขอโทษครับน้อง! พี่ไม่รบกวนแล้วครับ!” พูดจบแมวมองคนนั้นก็รีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง“พี่เหนือ!” อันปันจัดเสื้อช็อปที่คลุมอยู่ให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเบาๆ“ไปขู่เขาทำไมล่ะคะ เขาแค่มาทาบทามเอง กลัวจนวิ่งหนีไปนู่นแล้ว”ทิ
หากมีใครมาบอกทิศเหนือเมื่อเดือนก่อนว่า เสือวิศวะผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเขา จะต้องมานั่งเฝ้าไข้ผู้หญิงคนหนึ่งยันสว่างด้วยความกระวนกระวายใจ ชายหนุ่มคงจะหลุดหัวเราะในลำคอแล้วต่อยปากคนพูดให้ร่วงลงไปกองกับพื้น ทว่าในเช้าวันนี้ สิ่งเหล่านั้นกลับเกิดขึ้นจริง และเขาก็ยินดีทำมันโดยไม่มีข้อแม้ภายในห้องนอนที่เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่ว ทิศเหนือนั่งอยู่บนขอบเตียงนอนคิงไซส์ สายตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานของอันปันที่กำลังหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา แก้มใสที่เคยขึ้นสีระเรี่ยเพราะพิษไข้เริ่มกลับมาเป็นปกติทีละนิด แต่ร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอยังคงเด่นชัดชายหนุ่มหลุบตาลงมองฝ่ามือหนาของตัวเอง มือคู่เดิมที่เคยหยิบจับประแจ ซ่อมเครื่องยนต์ และใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ แต่วันนี้มันกลับสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พอนึกย้อนไปถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งก็แล่นริ้วเข้ามาจุกอยู่ที่อกตอนที่เห็นน้ำตาของคนตัวเล็กไหลออกมา มันเหมือนมีค้อนปอนด์อันใหญ่ทุบเข้ากลางใจของเขาอย่างจัง ทิศเหนือรู้ตัวดีว่าเขาแม่งโคตรระยำ ปากแข็ง ไร้เหตุผล และแสดงออกด้วยวิธีที่ห่วยแตกที่สุดที่ผ่านมาเ
แกร๊ก…ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมร่างสูงที่ประคองถาดอาหารเข้ามา ในนั้นมีชามข้าวต้มร้อน ๆ แก้วน้ำ และยาพาราเซตามอลวางเคียงคู่กัน“ลุกไหวไหม”อันปันเผลอจับจ้องไปยังมือใหญ่ที่กำลังใช้ช้อนคนข้าวต้มในชามเพื่อระบายความร้อนช้า ๆ ก่อนที่เขาจะเลื่อนมันมาตรงหน้าเธอภาพตรงหน้ามันอบอุ่นเกินไป...จนเธอเริ่มไม่แน่ใจว่าผู้ชายสายตาอ่อนโยนตรงหน้านี้ คือคนใจร้ายคนเดียวกับเมื่อคืนจริง ๆ หรือเปล่า ดวงตาคู่หวานยังคงมองทิศเหนือไม่ละไปไหน ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าอยู่เงียบ ๆสุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน“หายโกรธหนูแล้วเหรอคะ…”มือที่กำลังคนข้าวต้มชะงักกึก ทิศเหนือปรายตามองคนป่วยก่อนจะถอนหายใจออกมา“เรื่องไหนล่ะ”คำย้อนถามพร้อมสายตาที่จ้องมองใบหน้าซีดเซียวอย่างคาดคั้น ทำเอาคนป่วยเริ่มใจเสียเพราะคิดว่าเขาอาจจะยังไม่หายโกรธเธอ“เรื่องทั้งหมด…” เสียงของเธอแผ่วเครือลง“กินข้าวแล้วกินยาให้เรียบร้อยก่อนค่อยคุยกัน”บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ทิศเหนือยังคงใช้ช้อนป้อนข้าวต้มร่างเล็กช้า ทว่าสายตายังคงเรียบนิ่ง จนอันปันยิ่งรู้สึกอึดอัดและหวั่นใจ มือเล็กได้แต่กำชายผ้าห่มเอาไว้แน่นขึ้น
เรียวนิ้วแกร่งขยับสอดแทรกเข้าไปในช่องทางรัก ก่อนจะขยับเข้าออกเป็นจังหวะรัวเร็ว"อ๊า... พี่เหนือ พอที""ปากบอกไม่ชอบ แต่แฉะเยิ้ม เหอะ... รู้ตัวไหมอันปัน แค่นิ้วพี่เธอยังตอดขนาดนี้""ฮึก... นะ หนูไม่ชอบ อึก อ๊า..."กล้าปากดีปฏิเสธ เขาเลยช่วยสงเคราะห์ความปากดีด้วยการเพิ่มนิ้วเข้าไปอีก"อ๊า... พะ พี่เหนือ อื้อ ไม่ไหว...""บอกมา... ตรงไหนที่ไอ้เหี้ยนั่นมันโดนบ้าง" เสียงลอดไรฟันเอ่ยถามอย่างหึงหวง ก่อนจะโน้มหน้าลงขบเม้มฝากรอยจ้ำแดงไปทั่วเนินอกอีกครั้ง"ไม่... ไม่โดน หนูไม่ได้ทำอะไรเลย พี่ก็เห็น"อันปันส่ายหน้ารัวปฏิเสธทั้งน้ำตา ในขณะที่ทิศเหนือตอนนี้เหมือนคนหน้ามืด เขาปลดซิปกางเกงตัวเองออก ดันสองขาเรียวให้แยกกว้าง ก่อนจะใช้สองมือตรึงเอวบางไว้แน่น แล้วกดสะโพกสอบตอกตรึงความปรารถนาเข้าไปสุดแรงปึก!"อ๊า!""อื้อ... พี่เหนือ เจ็บ..."...พายุอารมณ์จัดถูกจุดประกายขึ้นบนรถ ก่อนที่ความบ้าคลั่งนั้นจะถูกลากยาวมาสานต่อที่คอนโด ร่างเล็กถูกอุ้มพาดบ่าเข้ามาในห้องอย่างขัดขืนไม่ได้ โดยไม่มีแม้แต่คำอธิบายหรือง้อขอกลับดี มีเพียงการกระทำที่เอาแต่ใจและตักตวงอย่างเอาเป็นเอาตายของทิศเหนือล้วนๆ"อ๊า... พี่เหนือ หน
ทิศเหนือไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ เขาหันไปพยักหน้าให้ริวเซย์และไซเรนที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ลากมันไปหลังร้าน... แล้วสั่งให้การ์ดไปเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมา ส่งตำรวจข้อหาพยายามข่มขืน”น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าเยือกเย็นจนน่ากลัวจนคนฟังขนลุก ทั้งริวเซย์และไซเรนแอบลอบมองหน้ากันพลางคิดในใจ... ไหนตอนแรกมันบอกไม่มีเด็กไงวะ?อันปันยังคงยืนตัวสั่น ทำอะไรไม่ถูก ความหวาดกลัวเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ทว่าจังหวะนั้นเอง ทิศเหนือก็หมุนตัวกลับมาหาเธอ นัยน์ตาดุดันตวัดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงกระชากจนเธอถลาเข้าไปปะทะอกแกร่งอย่างแรง“ว้าย!”“อยากได้เงินจนตัวสั่น ถึงขนาดตามผู้ชายมาถึงลานจอดรถเลยหรือไง?” เสียงเย็นชาพ่นคำด่าที่ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าชา ความโล่งใจที่คิดว่าเขามาช่วยพังทลายลงในพริบตา แทนที่จะได้รับคำปลอบโยน เธกลับถูกเขาสาดคำพูดใจร้ายใส่หน้าอย่างจงใจเหยียบย่ำ“ปล่อย!” อันปันเม้มปากแน่น พยายามสะบัดข้อมือออก แต่ฝ่ามือเขากลับล็อกแน่นราวกับคีมเหล็ก “หนูเจ็บนะ ปล่อยดิวะ!”“ไม่ปล่อย”“พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้นะ เราเลิกกันแล้ว!”“แล้ว







