LOGIN“อยากเจออีกครั้งว่ะ แม่งโคตรเด็ด” เมื่อสาวแซ่บในแอคลับที่เขาเปย์ไม่อัั้น ดันเป็นคนเดียวกับยัยเฉิ่มที่เขาเรียกว่า “เบ๊” 📌ไม่มีนอกกาย นอกใจนะคะ📌
View MoreINTRO | จุดเริ่มต้นของความลับ
“เฮ้อ...”
เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ
‘เอริน’ เอริญญา นนทปวีร์กุล เด็กสาวปีหนึ่งคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัย ZENT ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงหลังเก่าอย่างหมดอาลัยตายอยาก มือบางถอดแว่นตากรอบหนาเตอะที่สวมเป็นประจำออก ก่อนจะยกขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ เพื่อคลายความเครียดระลอกใหญ่ที่กำลังรุมเร้าเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก
ใกล้จะถึงเวลาที่ต้องจ่ายค่าเทอมแล้วสินะ...
สายตาคู่หวานเหลือบมองไปที่โต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กหน้าเตียง ซึ่งมีบิลกระดาษสีขาววางกองสลับซับซ้อน นอกเหนือจากค่าเทอมของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังที่สูงลิ่วถึงห้าหมื่นบาทแล้ว ซ้ำร้ายยังมีใบแจ้งหนี้ค่าเช่าห้องพัก ค่าน้ำ และค่าไฟวางจ่อคิวรอทวงเงินอยู่รอมร่อ
มือเรียวหยิบสมาร์ตโฟนที่มีรอยร้าวเล็กๆ ตรงมุมจอขึ้นมาเปิดดู ตัวเลขในแอปพลิเคชันธนาคารแสดงยอดเงินคงเหลือเพียงแค่ไม่กี่พันบาท
“นั่นเงินในบัญชีหรือคะแนนสะสมแต้มกันแน่นะ”
ดูตัวเลขยอดเงินคงเหลือแล้วก็อยากจะร้องไห้ให้รู้แล้วรู้รอด เพราะนี่คือเงินทั้งหมดที่เธอต้องใช้ประทังชีวิตไปจนสิ้นเดือน
หัวจะปวดจนต้องนวดขมับ
เมื่อช่วงหัวค่ำ เอรินเพิ่งต่อสายตรงกลับไปหาครอบครัวด้วยความหวังว่าจะปรึกษาเรื่องค่าใช้จ่าย แต่ทันทีที่ปลายสายส่งเสียงถอนหายใจยาวเหยียดกลับมา พร้อมคำบ่นตัดพ้อเรื่องพิษเศรษฐกิจที่ทำให้ร้านค้าที่บ้านขายของขาดทุน คำพูดที่เตรียมจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือก็ถูกกลืนลงคอไปในทันที เธอทำได้เพียงฝืนยิ้มให้หน้าจอโทรศัพท์แล้วโกหกคำโตออกไป
‘ไม่เป็นไรค่ะแม่ หนูทำงานพิเศษได้ทิปเยอะเลย เดือนนี้รอดสบายมากค่ะ’
แต่ความจริงมันสวนทางกันลิบลับ ลำพังแค่รายได้จากงานพาร์ทไทม์ในร้านชาบูข้างมหาวิทยาลัยที่เธอทำงกๆ ทุกวันหลังเลิกเรียน ไม่พอใช้จ่ายในชีวิตประจำวันเลยด้วยซ้ำ มันน้อยนิดเกินกว่าจะเอาไปอุดรูรั่วค่าใช้จ่ายมหาศาลพวกนั้นได้
“โอ๊ย! จะบ้าตายอยู่แล้ว ทำไงดีวะเนี่ย”
เด็กสาวซุกหน้าลงกับหมอนข้าง ร้องโอดครวญระบายความอึดอัด
เมื่อสมองตื้อตันจนคิดหาทางออกไม่ได้ เอรินจึงพลิกตัวนอนหงาย หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาปลดล็อกหน้าจออีกครั้ง แล้วกดเข้าแอปพลิเคชัน X เพื่อไถฟีดเล่นฆ่าเวลา หวังจะหนีจากความจริงอันโหดร้ายชั่วคราว
แฮชแท็กเทรนด์ทวิตเตอร์วันนี้มีแต่เรื่องดราม่าดาราและการเมืองที่เธอไม่ได้สนใจ เธอเลื่อนนิ้วไถฟีดผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับโพสต์หนึ่งที่มียอดรีทวีตและยอดไลก์พุ่งกระฉูด
มันคือโพสต์Thread รีวิวการสร้างเนื้อสร้างตัวของสาว ‘แอคลับ’ คนหนึ่ง
ดวงตากลมโตที่เคยหม่นหมองเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความอยากรู้อยากเห็น เอรินลองเลื่อนดูว่าแอคเคานต์นั้นเขาทำงานกันยังไง ภาพและคลิปสั้นๆ ที่ถูกตัดมาลงเป็นทีเซอร์ส่วนใหญ่ไม่ได้ถ่ายให้เห็นหน้าตาของเจ้าของแอ็กเคานต์เลยด้วยซ้ำ มีเพียงการจัดแสงไฟสลัวๆ ถ่ายให้เห็นแค่เรือนร่างและหุ่นที่เว้าโค้งอย่างมีศิลปะ แต่ถึงขนาดไม่เห็นหน้า ถ่ายโชว์แค่หุ่นก็ยังทำเงินและมียอดคนติดตามได้ตั้งเยอะ
นิ้วเรียวรีบกดเข้าไปอ่านสเต็ปการหาเงินในคอมเมนต์ใต้โพสต์นั้นทันที
รีวิวรายได้จากแอคลับเดือนแรก แค่ถ่ายรูปเซ็กซี่ไม่โชว์หน้า ก็ได้กระเป๋าแบรนด์เนมแล้วหนึ่งใบ!
“โหวววว... จริงดิ”
คอมเมนต์ส่วนใหญ่จากหลายๆ แอ็กเคานต์ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ในปัจจุบันสาวแอคลับที่ไม่ยอมเปิดเผยใบหน้ากำลังเป็นที่นิยมสุดๆ บางคนเลือกใส่หน้ากากลูกไม้ปิดบังตัวตน บางคนถ่ายติดแค่ช่วงคอระหงและเรือนร่างเพื่อปล่อยให้คนดูไปจินตนาการเอาเอง ยิ่งลึกลับน่าค้นหา ยอดโอนเข้ากระเป๋าก็ยิ่งถล่มทลาย
เอรินขมวดคิ้วสับสน เธอรู้ดีว่าโลกอินเทอร์เน็ตไม่ได้หอมหวานและหาเงินง่ายขนาดนั้น โพสต์พวกนี้อาจเป็นแค่การโฆษณาเกินจริงเพื่อเรียกยอดฟอลโลว์ก็เป็นได้
อีกอย่างใครมันจะกล้าไปถ่ายรูปเซ็กซี่ให้คนอื่นดูง่าย ๆ วะ
แม้ปากจะบ่นพึมพำ แต่กลับแพ้เสียงในหัวให้กดเข้าไปดูโพสต์สปอยล์ของแอ็กเคานต์นั้นต่อไปเธอเห็นหญิงสาวหุ่นดีในชุดชั้นใน ยืนถ่ายรูปหน้ากระจกโดยใช้สมาร์ตโฟนปิดบังใบหน้า ยอดกดหัวใจและคอมเมนต์หื่นกระหายพุ่งสูงจนน่าตกใจ นี่แค่รูปสปอยล์สัดส่วน ไม่ต้องเห็นหน้าสักนิด
คือเลิศ
เงินก็โคตรดี
หรือว่า... เธอจะลองทำดี?
อันปันยิ้มร่าทันที เธอใช้ไม้พายอันเล็กตักเนื้อมาสก์โคลนสีเขียวข้นขึ้นมา แล้วค่อยๆ บรรจงปาดลงบนใบหน้าคมคาย ทิศเหนือนั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้น สายตาคมกริบที่เคยใช้ขู่คนอื่น ตอนนี้กลับทอดมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจทาครีมให้เขาด้วยความรู้สึกเอ็นดูจนปิดไม่มิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นมาบางเบาโดยที่เธอไม่ทันสังเกตหลังจากผ่านมหกรรมแปลงโฉมเสือเป็นแมวชมพูไปได้ราวสิบห้านาทีจนมาสก์เริ่มแห้งตึง ทิศเหนือก็ลุกไปจัดการล้างหน้าล้างตาจนสะอาดเกลี้ยงเกลา ก่อนจะเดินเข้าไปในโซนห้องครัว หยิบชามที่ใส่กุ้งต้มตัวโตที่เตรียมไว้จากตู้เย็น ออกมานั่งลงข้างๆ อันปันที่กำลังเปิดซีรีส์ดูบนโซฟามือหนาที่ขึ้นเส้นเลือดและมีรอยแผลเป็นจากการจับเครื่องมือช่าง ค่อยๆ บรรจงแกะเปลือกกุ้งอย่างใจเย็น นิ้วยาวดึงเส้นดำออกจนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะส่งกุ้งตัวโตไปจ่อที่ริมฝีปากบางของคนข้างๆ“อ้าปาก”อันปันหันมาอ้าปากงับกุ้งเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโผเข้ากอดรอบคอแกร่งแล้วกดจูบลงบนแก้มสากเสียงดังฟอด“แฟนใครเนี่ย น่ารักที่สุดเลย!”“หึ...” ทิศเหนือหัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับ “น่ารักแล้วก็กินเยอะๆ ตัวแค่นี้กอดไม่อุ่นเลยว่ะ... ผอมเกินไปแล้ว”
พรึ่บ!ยังไม่ทันที่แมวมองคนนั้นจะได้ยินคำตอบ เสื้อช็อปสีเลือดหมูปักตราคณะวิศวะก็ถูกโยนพรวดลงมาจากทางด้านหลัง มันคลุมเข้าที่ศีรษะและไหล่บางของอันปันจนมิดชิด ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักจะสอดหมับเข้าที่เอวคอด ดึงร่างเล็กให้ลอยหวือไปปะทะกับแผงอกกว้างของคนที่เพิ่งเดินมาถึงตัวอันปันโผล่หัวออกมาจากเสื้อช็อป ตาโตขึ้นเมื่อเห็นเสี้ยวหน้าคมของทิศเหนือที่กำลังยืนนิ่ง หน้าตึงอยู่“อยากได้นางเอกซีรีส์เชิญไปหาคนอื่น คนนี้เมียผม ผมไม่อนุญาต”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเรียบนิ่ง แม้ไม่ใช่การตะคอกใส่ แต่ออร่าความเหี้ยมและสายตาดุดันที่จ้องเขม็งไปยังแมวมองหนุ่มคนนั้น ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา ชายแปลกหน้าถึงกับหน้าถอดสี มือไม้สั่น รีบเก็บนามบัตรแทบไม่ทันเมื่อเจอสายตาพิฆาตของเด็กวิศวะทรงแบด“ขะ... ขอโทษครับน้อง! พี่ไม่รบกวนแล้วครับ!” พูดจบแมวมองคนนั้นก็รีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง“พี่เหนือ!” อันปันจัดเสื้อช็อปที่คลุมอยู่ให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเบาๆ“ไปขู่เขาทำไมล่ะคะ เขาแค่มาทาบทามเอง กลัวจนวิ่งหนีไปนู่นแล้ว”ทิ
หากมีใครมาบอกทิศเหนือเมื่อเดือนก่อนว่า เสือวิศวะผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเขา จะต้องมานั่งเฝ้าไข้ผู้หญิงคนหนึ่งยันสว่างด้วยความกระวนกระวายใจ ชายหนุ่มคงจะหลุดหัวเราะในลำคอแล้วต่อยปากคนพูดให้ร่วงลงไปกองกับพื้น ทว่าในเช้าวันนี้ สิ่งเหล่านั้นกลับเกิดขึ้นจริง และเขาก็ยินดีทำมันโดยไม่มีข้อแม้ภายในห้องนอนที่เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่ว ทิศเหนือนั่งอยู่บนขอบเตียงนอนคิงไซส์ สายตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานของอันปันที่กำลังหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา แก้มใสที่เคยขึ้นสีระเรี่ยเพราะพิษไข้เริ่มกลับมาเป็นปกติทีละนิด แต่ร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอยังคงเด่นชัดชายหนุ่มหลุบตาลงมองฝ่ามือหนาของตัวเอง มือคู่เดิมที่เคยหยิบจับประแจ ซ่อมเครื่องยนต์ และใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ แต่วันนี้มันกลับสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พอนึกย้อนไปถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งก็แล่นริ้วเข้ามาจุกอยู่ที่อกตอนที่เห็นน้ำตาของคนตัวเล็กไหลออกมา มันเหมือนมีค้อนปอนด์อันใหญ่ทุบเข้ากลางใจของเขาอย่างจัง ทิศเหนือรู้ตัวดีว่าเขาแม่งโคตรระยำ ปากแข็ง ไร้เหตุผล และแสดงออกด้วยวิธีที่ห่วยแตกที่สุดที่ผ่านมาเ
แกร๊ก…ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมร่างสูงที่ประคองถาดอาหารเข้ามา ในนั้นมีชามข้าวต้มร้อน ๆ แก้วน้ำ และยาพาราเซตามอลวางเคียงคู่กัน“ลุกไหวไหม”อันปันเผลอจับจ้องไปยังมือใหญ่ที่กำลังใช้ช้อนคนข้าวต้มในชามเพื่อระบายความร้อนช้า ๆ ก่อนที่เขาจะเลื่อนมันมาตรงหน้าเธอภาพตรงหน้ามันอบอุ่นเกินไป...จนเธอเริ่มไม่แน่ใจว่าผู้ชายสายตาอ่อนโยนตรงหน้านี้ คือคนใจร้ายคนเดียวกับเมื่อคืนจริง ๆ หรือเปล่า ดวงตาคู่หวานยังคงมองทิศเหนือไม่ละไปไหน ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าอยู่เงียบ ๆสุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน“หายโกรธหนูแล้วเหรอคะ…”มือที่กำลังคนข้าวต้มชะงักกึก ทิศเหนือปรายตามองคนป่วยก่อนจะถอนหายใจออกมา“เรื่องไหนล่ะ”คำย้อนถามพร้อมสายตาที่จ้องมองใบหน้าซีดเซียวอย่างคาดคั้น ทำเอาคนป่วยเริ่มใจเสียเพราะคิดว่าเขาอาจจะยังไม่หายโกรธเธอ“เรื่องทั้งหมด…” เสียงของเธอแผ่วเครือลง“กินข้าวแล้วกินยาให้เรียบร้อยก่อนค่อยคุยกัน”บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ทิศเหนือยังคงใช้ช้อนป้อนข้าวต้มร่างเล็กช้า ทว่าสายตายังคงเรียบนิ่ง จนอันปันยิ่งรู้สึกอึดอัดและหวั่นใจ มือเล็กได้แต่กำชายผ้าห่มเอาไว้แน่นขึ้น






reviews