Share

บทที่ 4

last update Terakhir Diperbarui: 2025-12-07 10:42:58

~Chapter 3~

หลายนาทีต่อมา...

ติ๊ง!

“ยัยพิ้งค์ นอนหรือยังพรุ่งนี้มีถ่ายงานตอนเช้า”

ติ๊ง!

“มีคนอัพรูปแกว่าแกอยู่ร้านเหล้า จริงปะเนี่ย ตอบไลน์พี่ด่วน” ฉันค่อย ๆ รินเหล้าใส่แก้วก่อนจะยกมันขึ้นดื่ม ขณะที่ไลน์ของฉันก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ฉันก็เลือกที่จะไม่ตอบ ตอบไปก็โดนพี่ผู้จัดการของฉันด่าน่ะสิ

ฉันเครียด...

เรื่องเงิน ฉันโอนเงินให้แม่ไปตั้งเยอะแหนะ

หาเงินได้มากแค่ไหนก็หมดไปกับคนที่ฉันเรียกว่าแม่ และแม่ที่กรอกหูฉันทุกวันเรื่องที่เลี้ยงดูฉันมา ฉันรับงาน และทำงานตัวเป็นเกลียวเลย แม้มันจะดีที่งานของฉันมันได้เงินเยอะ แต่เงินที่เยอะมันหมดไปกับอะไรหลาย ๆ อย่าง สังคมที่ฉันอยู่มันชักจูงให้ฉันเป็นแบบนั้น แต่ก็โทษไม่ได้หรอกก็ต้องโทษตัวเองนี่แหละที่ฟุ่มเฟือย

แต่หลังจากนี้พิ้งค์พราวคนนี้จะเก็บตังค์แล้วนะ เผื่อข้างหน้าฉันกลายเป็นพิงค์พราวดาวดับทำไง และวันนี้ฉันจะดื่มให้เดี้ยงไปเลย จากนั้นพรุ่งนี้จะตั้งใจทำงาน อ้อ แล้วก็จะไปเรียนด้วย ฉันไม่ได้ไปเรียนเพราะเขาคนนั้นหรอก อย่าเข้าใจผิด

ฉันกำลังนั่งรินเหล้าใส่แก้วใบเล็กก่อนจะเงยหน้าขึ้นพร้อมกับฟังเพลงจากวงดนตรีสดไปด้วย และขณะนั้นเองที่ฉันกำลังเห็นใครบางคน

คนที่ชื่อวิลล์...

เขามากับเพื่อนของเขามั้ง เป็นผู้ชายทั้งหมดรวมเขาแล้วก็สี่คน หน้าตาดีทั้งนั้นเลย ถ้าไม่ติดว่าฉันมาดื่มนะฉันจะโทรบอกผู้จัดการให้มาที่นี่เพื่อดูพวกเขาแล้วพาเข้าวงการซะเลย

พรึ่บ!

“แย่แล้วไง...” อาจจะเป็นเพราะฉันจ้องพวกเขานานเกินไปทำให้พวกเขาทั้งหมดหันหน้ามามองฉันเป็นตาเดียว ให้มันได้อย่างนี้สิพิ้งค์!

ฉันพยายามทำตัวให้ไม่มีพิรุธ โดยการเสมองไปทางอื่นพลางยกแก้วเหล้าขึ้นซด ความขมของมันที่บาดคอทำให้ฉันทำหน้าแหย่ ๆ ออกมา

แต่แล้ว..

“โทษนะครับ” ฉันหันหน้าไปตามเสียงเอ่ยทักของใครบางคน ก่อนจะชะงักไปชั่วขณะเมื่อคนที่เดินเข้ามาทักคือหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของเขา มันทำให้ฉันยิ้มให้เขาบาง ๆ อย่างเป็นมิตร

“ผมเห็นคุณมาคนเดียว บางทีถ้ามีผมนั่งด้วยมันจะดีนะครับ” ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยให้กับคำพูดของเขา เขามาขอนั่งด้วยอย่างนั้นใช่ไหม นี่คือจะมาจีบฉันใช่ไหม ซึ่งเขาก็ไม่ได้แย่ และก็ดูดีมากอีกต่างหาก ฉันก็เลยคิดว่าน่าจะได้นะ

“เอ่อ ก็ได้ค่ะ”

“ใจดีจังครับ ถ้ามีคนบอกผมว่าคนสวยมักใจร้าย ผมจะขอเถียงหัวชนฝาเลย” ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆ ให้สิ่งที่เขาพูด ก่อนที่ร่างสูงนี้จะนั่งลงข้าง ๆ ฉัน มันทำให้ฉันขยับออกเล็กน้อยเพราะรู้สึกว่ามันใกล้เกินไป

ดูก็รู้ว่าเขาเจ้าชู้อย่าบอกใคร แววตาท่าทางของเขานี่พร้อมฟันฉันมาก แต่บอกเลยว่าพิ้งค์พราวคนนี้ไม่เคยหลงกลใครง่าย ๆ

“ถ้าผมจำไม่ผิด พิ้งค์พราวหรือเปล่าครับ”

“โอ๊ะ คุณรู้จักฉันด้วย”

“หึ เปล่าหรอกครับ แต่ไอ้นั่นมันพูดถึงคุณทั้งวันเลย” ฉันขมวดคิ้วให้กับสิ่งที่ได้ยิน ไอ้นั่นที่เขาคนนี้หมายถึงคือใครกัน วิลล์เหรอ เขาจะพูดถึงฉันทำไม

“เอ่อ คือยังไงเหรอคะ”

“ผมว่าช่างมันเถอะครับ มาเรื่องของเราดีกว่า”

“ห้ะ เรื่องของเรา โทษทีนะคะมันยังไม่มีเรื่องของเราเลยนะคะ”

“งั้นพรุ่งนี้อาจจะมีเรื่องของเราเกิดขึ้น”

“หึ พูดมาตรง ๆ เลยก็ได้นะคะถ้าจะขนาดนี้แล้ว”

“ได้เหรอครับ ผมนึกว่าผู้หญิงทุกคนจะชอบแบบอ้อม ๆ ซะอีก”

“ไม่ใช่ฉันแล้วล่ะค่ะ ถ้างั้น”

“เหรอครับ ว้า ผมประเมินคุณต่ำไปสินะ หึ” ฉันเผลอขำออกมาพร้อมกันกับเขา และขณะนั้นเองที่สายตาของฉันมันดันไปเผลอสบตากับใครอีกคนที่นั่งอยู่ไกลออกไป จะว่าบังเอิญมันก็ดูจะเกินไปหน่อยที่อยู่ ๆ ก็จะมาสบตากันแบบนี้ ราวกับว่าเขามองฉันอยู่ก่อนแล้ว

“ผมยังไม่ได้บอกชื่อคุณเลยนะ”

“ฉันก็ลืมถามไปเลย”

“หึ พอตเตอร์ครับ”

“หือ? แฮรี่ พอตเตอร์ น่ะนะ”

“คุณชอบเหรอ”

“เปล่า ก็แค่สงสัยอ่ะค่ะ เพราะไม่ค่อยมีคนชื่อแบบนี้เลย”

“นึกว่าชอบซะอีก”

“แล้วถ้าชอบล่ะคะ”

“มันก็จะง่ายที่คุณจะชอบผมน่ะสิ” ให้มันได้อย่างนี้! ผู้ชายคนนี้อันตรายที่สุด ฉันกระพริบตาถี่ ๆ ให้กับมุขจีบสาวของเขา แต่ความรู้สึกของฉันตอนนี้มันอดไม่ได้เลยที่จะมองผ่านร่างหนานี้ไปมองใครอีกคนที่นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนเขา

“เฮ้ ผมไม่เคยถูกปฏิเสธเรื่องวันไนท์เลยนะ”

“หือ?” ฉันหันกลับมามองเขาคนนี้อีกครั้ง ฉันยังไม่ได้ปฏิเสธอะไรเลย หรือว่าเขาดูออก

“ดูคุณจะสนใจไอ้ที่มันอยู่ข้างหลังผมเหลือเกินนะ”

“ฉันเหรอคะ”

“หึ ไม่รู้ตัวเลยเหรอ”

“เปล่าค่ะ แต่ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอคะ” ฉันน่ะรู้ตัวดีเลย รู้ตั้งแต่ว่าวันนี้ฉันรำพึงรำพันหาเขาทุกวินาที มันเป็นความรู้สึกยังไงไม่รู้ เหมือนกับถูกชะตา ใจสั่นแปลก ๆ เวลาเห็นหน้า เหมือนกับตอนนี้เลย และอีกอย่างฉันก็รู้สึกเฉย ๆ กับผู้ชายตรงหน้าฉันมาก แม้เขาจะหล่อมากก็ตามเถอะ

“จีบมันสิ ถ้าจะชอบขนาดนั้น”

“ไม่หรอกค่ะ ฉันเป็นดาราที่ใคร ๆ ก็เข้าหา ฉันจะเข้าหาเขาก่อนไม่ได้หรอก” นั่นสิ พิ้งค์พราวคนนี้เคยจีบใครซะที่ไหน เกิดมาก็มีแต่คนมาจีบ แต่แล้วคำตอบของพอตเตอร์ก็ทำให้ฉันนึกสับสนทันที

“หึ งั้นก็ต้องรออยู่ตรงนี้แหละครับ คนอย่างไอ้ห่าวิลล์ ชาตินี้มันก็ไม่จีบคุณ”

------------------------------------------

จีบเล้ยยย 5555

พอตเตอร์แกมันมุขเสี่ยวเยอะฉันเขียนไปขำไปนะ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • Bad Love of Cold รักร้ายของนายเย็นชา   บทที่ 275

    ~ ความในใจจากนักเขียน ~จบไปแล้วสำหรับเซทแบดเลิฟ เลือดตาแทบกระเด็น เป็นไงกันบ้างคะ ชอบเรื่องไหนมากที่สุด หลายคนคงตอบว่าเรื่องของวิลล์ ส่วนเลซี่ขอตอบว่าทุกเรื่องค่ะ 5555 ปิดเซทด้วยการฉลองครบรอบหนึ่งปีของเลซี่เดินทางมาได้หนึ่งปีแล้วค่ะหวังว่าจะอยู่ร่วมเดินทางไปกับเลซี่อีกหลาย ๆปีเลยนะคะ นิยายเรื่องน

  • Bad Love of Cold รักร้ายของนายเย็นชา   บทที่ 274

    “โอเค งั้นขยับมาหาพ่อมา” “เสื้อพ่อไปไหนฮะ” “อ้อ พ่อร้อนเลยไม่ใส่” หญิงสาวเม้มริมฝีปากด้วยความเขินอาย พายุไม่รู้สินะว่าเขากำลังจะมีน้อง “ขยับมาสิ” ปลายฝนเลิกคิ้วข้างหนึ่งเชิงเป็นคำถามว่าเธอด้วยเหรอ ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับ หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรเธอขยับเข้าหาเขาจนแนบชิดกับตัวเล็กที่นอนคั่นกลาง“แม่ขอฟังล

  • Bad Love of Cold รักร้ายของนายเย็นชา   บทที่ 273

    “อ๊ะ! อ๊ะ! วะ วาโย อื้ออ ลึกๆ” เสียงเนื้อกระทบดังขึ้นถี่ ๆเมื่อเขาโยกตัวเธอเข้าใส่แก่นกายของเขาแรงขึ้น เสียงของเธอที่อ่อนระทวยคล้ายคนจะขาดใจทำให้เขาอุ้มเธอไปยังห้องนอนของเธอเอง “อืมม~” ชายหนุ่มวางเธอลงอย่างนุ่มนวล ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงจูบริมฝีปากบางด้วยความรักใคร่ ขณะที่เอวหนาก็ขยับเข้าจังหวะอย่างไ

  • Bad Love of Cold รักร้ายของนายเย็นชา   บทที่ 272

    “ปลายฝน ฉันคิดถึงเธอมาก กลิ่นของเธอ เสียงของเธอ ทุกอย่างที่เป็นเธอ...ฉันคิดถึงมาก” ดวงตาคมไม่อาจปกปิดความรู้สึกที่ผ่านมาของตนได้ ความรู้สึกกับเธอคนนี้ยังคงเดิมเสมอตั้งแต่แรกพบ“ฉันพยายามบอกตัวเองทุกวันว่าให้อดทน อดทนที่จะได้เจอเธออีกครั้ง อดทนที่จะไม่ไปหาเธอ มันโคตรทรมาน...” “ฉันก็...คิดถึงนายเหมือ

  • Bad Love of Cold รักร้ายของนายเย็นชา   บทที่ 271

    หลายวันต่อมา...ปลายฝนตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่ที่กรุงเทพฯ ตามคำร้องขอของชายหนุ่มเพราะเขาไม่สามารถย้ายมาอยู่ด้วยเนื่องจากธุรกิจของทางครอบครัว วาโยต้องฝึกงานเพื่อเตรียมขึ้นบริหารโรงพยาบาลต่อจากบิดาของเขา และอีกนัยหนึ่งที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่เพราะลูกของเธอ หญิงสาวต้องการให้พายุได้รับโอกาสที่ดีในทุกเรื่อง

  • Bad Love of Cold รักร้ายของนายเย็นชา   บทที่ 270

    “ในตอนนั้นที่แม่รู้เรื่อง แม่คิดว่าทำไมแม่ถึงต้องเข้าใจแล้วรับเธอเข้ามาเป็นสะใภ้ให้เธอสุขสบายทั้ง ๆ ที่พ่อกับแม่เธอทำให้แม่ต้องไปโรงพยาบาลแทบทุกวัน”“_” “ตลอดสี่ปีแม่เอาแต่คิดเรื่องนี้เพราะพยายามรับเธอเข้ามาเพื่อให้วาโยมีความสุข รวมถึงพ่อของเขาที่พยายามเข้ารับการรักษาทางจิต...” “...มันยังยากเสมอเว

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status