LOGINมิลินเองก็เข้าไปกอดแสดงแสดงความยินดี พอผละกอดออกก็ยื่นช่อดอกไม้ให้ ครินทร์บอกว่าเซลีนชอบสีชมพูเลยสั่งจัดเป็นช่อสวยๆ มาให้“ยินดีด้วยนะเซลีน เรียนจบสักที” คิรันพี่ชายครินทร์พูดแล้วมองเซลีนด้วยแววตาอบอุ่น“ขอบคุณค่ะ” วันนี้รู้สึกอบอุ่นมาก ทุกคนมาร่วมแสดงความยินดีในวันสำคัญของเธอเยอะมาก แต่แล้วสายตากลั
หลายปีต่อมาเสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีดังก้องไปทั่วลานหน้าคณะ ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลด้วยความยินดีและความภาคภูมิใจของเหล่าบัณฑิตใหม่ วันนั้นเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสจนแทบไม่มีเมฆ เสียงหัวเราะ เสียงชัตเตอร์ เสียงเรียกชื่อกันข้ามตึกดังระงมไปหมด มวลอากาศร้อนระอุปะปนกลิ่นดอกไม้ที่ผู้คนถือเต็มสองมือเซลีนอยู
ครินทร์ : เดี๋ยวโดนอีกกระทง โทษฐานดื้อนะครับเซลีนอมยิ้มและครินทร์ก็เห็น เซลีนส่งเพียงสติกเกอร์ทะเล้นมาแล้วรีบกลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ ครินทร์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแอบถ่ายรูปแฟนสาวจากไกลๆ จากการสังเกตเธอไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง หากลองมองดูดีๆ เธอยิ้มแบบนั้นกับทุกคน แต่ความหึงหวงทำให้เขาหัวเสียไม่เข้าท่า
ลานกิจกรรมของคณะเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงเชียร์ เสียงปรบมือ และเสียงตะโกนสลับกันไปมาไม่ขาดสาย ยามบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวแต่กลับเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าแต่คนละถูกเช็ดลวกๆแสงแดดสะท้อนจากผ้าใบกันแดดที่ขึงไว้เหนือหัวจนเกิดประกายแสบตา ทุกมุมของลานกว้างเต็มไปด้วยสีสันของลูกโป่ง ป้ายผ้า
“เรื่องธุรกิจผมไม่ปฏิเสธใครอยู่แล้วครับ”เซลีนนั่งมองอลิชานิ่งๆ แต่พออีกคนหันมาก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ท่าทางอลิชาออกชัดเจนว่ากำลัง ‘อ่อย’ ผัวคนอื่นอยู่ แต่เธอเชื่อใจคนของตัวเองว่าไม่เล่นด้วยการคุยงานเริ่มต้นขึ้นนานเกือบสามชั่วโมง อลิชาตั้งใจยืดเวลาในการคุยเพื่ออยู่กับครินทร์ให้นานกว่านี้ แม้แฟนตัวจ
ความสัมพันธ์ระหว่างครินทร์กับเซลีนดูราบรื่นแต่ก็มีทะเลาะกันตามประสาคู่รัก และทุกครั้งครินทร์เป็นฝ่ายยอมเพราะไม่อยากทำเรื่องให้เล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่สองคนไม่เคยทะเลาะกันจริงๆ จังๆ เวลาอีกคนไม่ชอบอะไรในตัวอีกคนก็จะคอยบอกปรับกัน เป็นเรื่องปกติเวลาคบกันนานขึ้นแล้วเจอข้อเสียของกันและกัน“พี่ครินทร์มีผู้
วันต่อมาสายลมเย็นจากแอร์ในห้องปลุกนาเนียร์ให้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ท้องฟ้านอกหน้าต่างยังขุ่นมัวเพราะอากาศที่ยังคงอึมครึมหลังพายุเมื่อคืนบาดแผลจากการเหยียบเศษแก้วเมื่อคืนออกฤทธิ์เล่นงานหนักกว่าเดิมหลายเท่า นาเนียร์กัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ขณะเดินกระเผลกออกมาจากห้องนอน ความเจ็บปวดกัดกินจนทำให้น้ำตาเล็ดทุกการ
นิ้วเรียวยาวกดเข้าแอพพลิเคชั่นไลน์ เลื่อนหาแชตนาเนียร์ที่ไม่ได้ถูกปักหมุดไว้เหมือนแชตของครอบครัวหรือเพื่อนสนิท แชตยัยนั่นอยู่ไกลมากพอสมควร หากไม่ตั้งใจดูคงไม่เห็น บทสนทนาแทบไม่มี ล่าสุดคุยกันอาทิตย์ที่แล้ว ยัยนั่นไลน์มาถามให้ซื้ออะไรเข้าไปไหมตอนนี้อยู่ซุปเปอร์มาเก็ต วันนั้นเขาอ่านไม่ตอบจนถึงตอนนี้เ
วันต่อมา(ลืมหรือเปล่าว่าวันนี้วันอะไร?)“วันอะไรครับ” เขาลืมจริงไม่ได้แกล้งถาม วินาทีต่อมาได้ยินเสียงแม่ถอนหายใจผ่านสาย(วันนี้เป็นวันเกิดคุณยาย อย่าลืมไปหาท่านล่ะ ขี้ลืมทั้งพี่ทั้งน้อง เมื่อกี้แม่ก็เพิ่งโทรไปบอกเจ้าครินทร์)“จำได้แล้วครับ” ถ้าแม่ไม่เตือนคงลืมสนิทว่าวันนี้เป็นวันเกิดของคุณยาย ทุกๆ
ช่างแม่งดิวะ…เขาพูดแบบนั้นในใจ หลังจากนาเนียร์บอกว่าจะไปนอนคอนโดเพื่อน มือหนาที่บีบคีบแท่งบุหรี่ยกขึ้นมาจรดที่ปลายกระบอกก่อนจะดูดลึกแล้วพ่นควันสีเทาหม่นออกมา ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่อบอวลไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นนิโคตินค่อยๆ ซึมเข้าสู่ร่างกาย ความเดือดดาลที่ปะทุขึ้นในช่วงต้นเริ่มจางลง ความเงียบเข้ามาแ







