เข้าสู่ระบบมิลินเองก็เข้าไปกอดแสดงแสดงความยินดี พอผละกอดออกก็ยื่นช่อดอกไม้ให้ ครินทร์บอกว่าเซลีนชอบสีชมพูเลยสั่งจัดเป็นช่อสวยๆ มาให้“ยินดีด้วยนะเซลีน เรียนจบสักที” คิรันพี่ชายครินทร์พูดแล้วมองเซลีนด้วยแววตาอบอุ่น“ขอบคุณค่ะ” วันนี้รู้สึกอบอุ่นมาก ทุกคนมาร่วมแสดงความยินดีในวันสำคัญของเธอเยอะมาก แต่แล้วสายตากลั
หลายปีต่อมาเสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีดังก้องไปทั่วลานหน้าคณะ ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลด้วยความยินดีและความภาคภูมิใจของเหล่าบัณฑิตใหม่ วันนั้นเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสจนแทบไม่มีเมฆ เสียงหัวเราะ เสียงชัตเตอร์ เสียงเรียกชื่อกันข้ามตึกดังระงมไปหมด มวลอากาศร้อนระอุปะปนกลิ่นดอกไม้ที่ผู้คนถือเต็มสองมือเซลีนอยู
ครินทร์ : เดี๋ยวโดนอีกกระทง โทษฐานดื้อนะครับเซลีนอมยิ้มและครินทร์ก็เห็น เซลีนส่งเพียงสติกเกอร์ทะเล้นมาแล้วรีบกลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ ครินทร์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแอบถ่ายรูปแฟนสาวจากไกลๆ จากการสังเกตเธอไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง หากลองมองดูดีๆ เธอยิ้มแบบนั้นกับทุกคน แต่ความหึงหวงทำให้เขาหัวเสียไม่เข้าท่า
ลานกิจกรรมของคณะเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงเชียร์ เสียงปรบมือ และเสียงตะโกนสลับกันไปมาไม่ขาดสาย ยามบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวแต่กลับเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าแต่คนละถูกเช็ดลวกๆแสงแดดสะท้อนจากผ้าใบกันแดดที่ขึงไว้เหนือหัวจนเกิดประกายแสบตา ทุกมุมของลานกว้างเต็มไปด้วยสีสันของลูกโป่ง ป้ายผ้า
“เรื่องธุรกิจผมไม่ปฏิเสธใครอยู่แล้วครับ”เซลีนนั่งมองอลิชานิ่งๆ แต่พออีกคนหันมาก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ท่าทางอลิชาออกชัดเจนว่ากำลัง ‘อ่อย’ ผัวคนอื่นอยู่ แต่เธอเชื่อใจคนของตัวเองว่าไม่เล่นด้วยการคุยงานเริ่มต้นขึ้นนานเกือบสามชั่วโมง อลิชาตั้งใจยืดเวลาในการคุยเพื่ออยู่กับครินทร์ให้นานกว่านี้ แม้แฟนตัวจ
ความสัมพันธ์ระหว่างครินทร์กับเซลีนดูราบรื่นแต่ก็มีทะเลาะกันตามประสาคู่รัก และทุกครั้งครินทร์เป็นฝ่ายยอมเพราะไม่อยากทำเรื่องให้เล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่สองคนไม่เคยทะเลาะกันจริงๆ จังๆ เวลาอีกคนไม่ชอบอะไรในตัวอีกคนก็จะคอยบอกปรับกัน เป็นเรื่องปกติเวลาคบกันนานขึ้นแล้วเจอข้อเสียของกันและกัน“พี่ครินทร์มีผู้
หมับ! “อ๊ะ!” เธออุทานร้องเสียงหลงเมื่อถูกมือหนาจับหมับเข้าที่แขนแล้วลากออกไปจากบริเวณนี้ พอเงยหน้ามองเจ้าของการกระทำอุกอาจนี้ก็พบว่าเป็นเขา “พี่ครินทร์จะพาเซย์ไปไหนคะ”ครินทร์ไม่ตอบ ส่วนเซลีนก็พยายามแกะมือหนาที่พันธนาการแขนออกแต่กลับไม่เป็นผล เขาพาเธอมายังจุดที่ไม่ค่อยมีคนเท่าไรนัก เมื่อมาถึงก็ผลัก
หลายวันต่อมาวันหยุดสุดสัปดาห์มาถึง น้ำตาลพาเซลีนออกมาเปิดหูเปิดตาหลังจากเครียดเรื่องเดิมๆ มานานหลายวัน ช่วงนี้เซลีนไม่ค่อยได้เจอครินทร์ ตั้งแต่เรื่องวันนั้นทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมเสียงเพลงในร้านไม่สามารถกลบเสียงในหัวที่ตีกันไปมาของเซลีนได้เลย เธอพยายามดื่มเพื่อให้เสียงเหล่านั้นหายไป“ยกถี่ไปแล้วนะ
ถึงน้ำตาลจะไม่อยากให้เพื่อนรักคนแบบครินทร์ แต่ก็เข้าใจว่าความรักมันไม่เข้าใครออกใคร อีกอย่างความรักเป็นสิ่งที่ห้ามกันไม่ได้น้ำตาลถอนหายใจยาวกว่าเดิม ก่อนจะเอื้อมมือมากุมแขนเพื่อนเบาๆ“ถ้ามันเริ่มไม่ใช่แกต้องรีบพาหัวใจออกจากเขาทันทีเลยนะเข้าใจไหม”เซลีนพยักหน้ารับ“ป่ะ ไปเรียนกัน” น้ำตาลเปลี่ยนเรื่อ
โรงพยาบาลภูริธนากุล“เย็นนี้แม่อยากกินอะไร เดี๋ยวเซย์ทำให้กิน” เสียงหวานเอ่ยถามพลางโน้มตัวลงใกล้ๆ ผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่บนรถเข็น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มดีใจไม่แพ้กัน“อะไรก็ได้ที่ลูกทำ แม่กินได้หมดเลย” กรองแก้วหันไปตอบลูกสาวด้วยรอยยิ้ม วันนี้เป็นวันแรกที่ได้กลับบ้าน หลังจากพักรักษาตัวที่โรงพยาบ







