Share

EP.6

Author: Xiaohlinz
last update Petsa ng paglalathala: 2026-10-09 15:36:46

สองวันต่อมา

ฉันได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แต่ก็ยังถูกสั่งให้ห้ามทำงานหนัก ห้ามเดินเยอะและห้ามเครียด แต่เชื่อเถอะว่าตอนนี้ฉันกำลังเครียด เพราะสิ่งที่โดนห้ามค่อนข้างสวนทางกับงานของฉันมาก

พนักงานทำความสะอาดเป็นงานที่หนักพอสมควร ฉันยังกังวลในเรื่องอยู่ว่าควรจะทำยังไงดี แน่นอนว่าฉันย่อมห่วงลูกยิ่งกว่างาน แต่ในขณะเดียวกันถ้าฉันไม่ทำงานแล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนมาใช้ประทังชีวิต

ตอนนี้ฉันกำลังรอคุณเหมเคลียร์เรื่องค่าใช้จ่ายกับทางโรงพยาบาลอยู่ ถ้าเขากลับมาก็ว่าจะลองปรึกษาเขาดูเสียหน่อย

แกร๊ก~

รอไม่นานบานประตูก็ถูกเปิดเข้ามา ฉันยิ้มร่าด้วยความเขินเล็กๆ ริมฝีปากเผยอขึ้นเตรียมจะเอ่ยถามคุณเหมเต็มที่ ทว่า..คนที่เปิดประตูเข้ามากลับไม่ใช่เขา

“สวัสดีครับคุณชญานินท์ ผมชื่อเกมเป็นเลขาของคุณเหมครับ” คุณผู้จัดการกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

“สะ..สวัสดีค่ะ” ฉันทักทายกลับพร้อมสอดสายตามองหาตัวคุณเหม ทว่าก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา

“ไม่ต้องมองหาหรอกครับ พอดีคุณเหมต้องรีบไปธุระสำคัญก็เลยโทรตามให้ผมมาคอยดูแลคุณชญานินท์แทนต่อจากนี้”

“อ๋อค่ะ..” อยู่ๆ ก็รู้สึกวูบโหวงในอกแปลกๆ แฮะ อาการนอยด์อาการน้อยใจมันวนกลับมาอีกแล้ว

“คุณชญานินท์คงเข้าใจใช่ไหมครับว่าผู้บริหารระดับคุณเหมงานหนักมาก บางงานยังไม่สามารถเลี่ยงได้เพราะเป็นการนัดคุยกับลูกค้าคนสำคัญ หวังว่าคุณชญานินท์จะเข้าใจคุณเหมของผมนะครับ”

คุณเกมพูดดักคอราวกับรู้ว่าฉันกำลังน้อยใจที่คุณเหมเลือกงานมากกว่าลูก สีหน้าฉันมันแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยหรือไง แต่มันก็จริงอย่างที่คุณเกมบอก คนระดับคุณเหมคงจะงานยุ่งมาก ธุรกิจของครอบครัวเขาหลักแสนล้านได้เลยมั้ง..

ทั้งๆ ที่รู้ ทั้งๆ ที่พยายามบอกตัวเองว่าให้เข้าใจเขา แต่มันก็อดรู้สึกแย่ไม่ได้อยู่ดี ทั้งๆ ที่ตลอดสองวันที่ผ่านมาเขาก็คอยดูแลฉันเป็นอย่างดี

“ขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์เป็นธุระให้” ฉันคลี่ยิ้มบางๆ ให้คุณเกม

“ยินดีครับ เพื่อความสนิทสนมกันมากขึ้นผมขอเรียกคุณชญานินท์ว่าคุณนินท์เฉยๆ ได้ไหมครับ”

“อ๋อได้ค่ะๆ” ฉันเองก็อยากจะบอกเขาอยู่เหมือนกันว่าไม่ต้องเรียกชื่อจริงฉันก็ได้

“ครับ แล้วนี่คุณนินเก็บของเสร็จหรือยังครับเดี๋ยวผมไปส่ง”

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

จากนั้นคุณเกมก็เดินเข้ามาช่วยฉันถือข้าวของแล้วขับรถพาฉันไปส่งถึงที่บ้าน พอมาถึงก็ยังจะช่วยถือของเข้าไปเก็บในบ้านอีกแต่ฉันร้องห้ามเอาไว้เพราะไม่อยากให้คนแถวบ้านเอาไปเมาท์สนุกปากกันว่าฉันพาผู้ชายเข้าบ้านตั้งแต่กลางวันแสกๆ

เขาขอตัวกลับทันทีหลังจากนั้นซึ่งแน่นอนว่าฉันก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณเขาอีกรอบ

Rrrrrr

หลังจากเก็บของเสร็จได้ไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ฉันเดินไปหยิบมันขึ้นมาดูปรากฏว่าเป็นเบอร์แปลกที่โทรเข้ามา

ใครกันนะ..ปกติก็ไม่ค่อยมีเบอร์แปลกโทรเข้ามาเลยนี่นา..

ฉันลังเลนิดหน่อยแต่สุดท้ายก็เลือกกดรับสาย

“ฮัลโหลชญานินท์พูดค่ะ”

(ไง ฉันเองนะ) ฉันฉีกยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินเสียงจากปลายสาย แม้เขาจะไม่ได้บอกว่าตัวเองคือใคร แต่ฉันก็จำได้แม่นว่านี่เป็นเสียงของคุณเหม

เขาโทรหาฉันด้วยล่ะ..ดีใจจัง..

“คะ..คุณเหมเหรอคะ” ฉันพยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่มันก็สั่นเครืออยู่ดี คือเวลาฉันเขินหรือดีใจมากๆ ก็มักจะเป็นแบบนี้แหละ..มันทำตัวไม่ค่อยถูกน่ะ

(อืม เป็นยังไงบ้าง เกมพาไปส่งถึงบ้านแล้วใช่ไหม)

“ใช่ค่ะ..ทุกอย่างเรียบร้อยดี..”

(ดีแล้ว งั้นแค่นี้ก่อนนะ)

“เอ่อ..ดะ..เดี๋ยวค่ะคุณเหม..” ฉันพลั้งปากเรียกรั้งปลายสายอย่างลืมตัว เพราะใจฉันมันอยากรู้และอยากถามคุณเหมมากว่าเขาอยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไรอยู่

(มีอะไรเหรอ) คุณเหมถามเสียงเรียบ

“เอ่อ..คะ..คือ..คือว่า..” ถามเขาดีไหมนะ ถ้าถามจะถูกเขาหาว่าวุ่นวายมากเกินไปหรือเปล่า..

(แค่นี้ก่อนนะนินฉันไม่ว่าง ไว้พรุ่งนี้จะไปรับที่บ้านนะ มีเรียนกี่โมง)

ยังไม่ทันที่ฉันจะถามอะไรออกไป คุณเหมก็เอ่ยแทรกขึ้นมาซะก่อน

“กะ..เก้าโมงเช้าค่ะ”

(โอเค เจอกันแปดโมงเช้าห้ามสายห้ามเลท ส่งโลเคชันบ้านเธอมาด้วย)

พูดจบคุณเหมก็กดวางสายไปทันที น้ำเสียงเขาติดรำคาญนิดหน่อย ไม่รู้ว่าฉันคิดมากไปเองหรือเปล่า แต่ฉันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองอยู่ไกลเขาทั้งตัวและหัวใจเลย

เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าการหวั่นไหวกับเขามันเป็นเรื่องดีสำหรับฉันหรือเปล่า..

วันต่อมา

08:00น.

ทันทีที่เข็มสั้นชี้เลขแปดและเข็มยาวชี้เลขสิบสองฉันรีบเดินออกมารอคุณเหมที่หน้าบ้าน ไม่อยากจะเชื่อว่ายืนรอเขาไม่ถึงห้านาทีรถยนต์คันหรูก็ขับเทียบเข้ามาจอดอยู่ตรงหน้าฉัน

คุณเหมเป็นคนตรงต่อเวลามากจริงๆ

“สวัสดีค่ะคุณเหม” ฉันเปิดประตูก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับแล้วกล่าวทักทายเขาด้วยรอยยิ้มสดใส

“....” คุณเหมหันมามองหน้าฉันแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ร่างสูงโน้มตัวมาทางฉันจนร่างเราเกือบแนบชิดกัน วินาทีนั้นทำเอาฉันเกือบลืมหายใจไปชั่วขณะ เพราะใบหน้าหล่อๆ ของเขาจ้องมองใบหน้าของฉันอย่างไม่วางตา

แต่แล้วไม่นานฉันก็หายใจได้สะดวกขึ้นเมื่อเห็นว่ามือหนาเอื้อมไปดึงเข็มขัดนิรภัยขึ้นมาคาดให้ฉัน ก่อนที่เขาจะพาตัวเองกลับไปนั่งที่เดิม

ถึงอย่างนั้นหัวใจก็ยังเต้นโครมครามอยู่ในอกอย่างหวั่นไหวให้กับความหวังดีและความเป็นห่วงของเขา..มันรู้สึกปลื้มปริ่มจนอดอมยิ้มกับตัวเองไม่ได้จริงๆ

“กินอะไรหรือยัง”

“ยังเลยค่ะ กลัวสายแล้วคุณจะรอก็เลย..”

“ทำไมทำอะไรโง่ๆ แบบนี้! คิดบ้างไหมว่าถ้าเกิดเธอหิวขึ้นมาจนเป็นลมไปแล้วลูกจะเป็นยังไง!”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท    บทที่ 100

    เธอโผเข้ากอดเขาแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก หาได้ร้องเพราะความเสียใจ หากแต่เป็นความดีใจและความสุขที่ท่วมท้นอยู่เต็มอก เธอมีความสุขกับการร้องไห้ในครั้งนี้มากจริงๆ“ฉันสัญญาว่าฉันจะดูแลเธอและลูกให้ดีที่สุด จะไม่ให้ใครมาทำลายครอบครัวของเราได้อีก” ชายหนุ่มให้คำมั่นสัญญากับเธออย่างหนักแน่น เขากอดเธอตอบด้วยความรักที่มีอยู่เต็มหัวใจ “นินก็สัญญาค่ะ…ฮึก…สัญญาว่านินจะดูแลคุณและลูก นินจะไม่ทำให้คุณต้องเสียใจหรือผิดหวังในตัวนินอีก” เธอบอกปนสะอื้นจนเขาเกือบจับใจความไม่ได้ ถึงกระนั้นก็พอเข้าใจในความหมาย “ขอบคุณนะ ฉันรักเธอที่สุดเลยรู้ไหมนิน รักมาก รักเหลือเกิน” เหมราชกระชับกอดให้แน่นขึ้นพร้อมหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความรักและความอบอุ่นจากกายของเธอค่อยๆ กำซาบเข้าสู่ส่วนลึกของหัวใจ“นินก็รักคุณค่ะ รักมากจริงๆ ขอบคุณนะคะที่รักนินขนาดนี้” ชญานินท์ผละกอดออก เลื่อนสองมือขึ้นไปประคองใบหน้าของชายหนุ่ม ก่อนจะค่อยๆ ยืดตัวขึ้นไปประกบริมฝีปากจูบเขาอย่างอ่อนโยน เหมราชเองก็เลื่อนฝ่ามือขึ้นไปประคองใบหน้าเธอกลับ แล้วบรรจงจูบตอบเธอท่ามกลางชายหาด โดยมีผืนทะเลและเหล่าสรรพสัตว์มองลงมาเป็นพยานรักในครั้งนี้ หนึ่งปีต่อมา

  • Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท    บทที่ 99

    หลายวันต่อมาการผ่าตัดของราชาวดีผ่านลุล่วงไปได้ด้วยดี แต่อาจจะต้องใช้เวลาในการพักฟื้นและทำกายภาพบำบัดสักเล็กน้อยถึงจะเริ่มกลับมาเดินได้ตามปกติเหมราชโล่งใจขึ้นมากที่แม่ของเขาจะกลับมาเดินได้อีกครั้ง เขาฝากการดูแลทั้งหมดให้ผู้เป็นพ่อ คุณย่าและแม่ของชญานินท์ให้ช่วยสลับกันคอยดูแล ส่วนตัวเขาขอมาพักผ่อนหย่อนใจกับชีวิตครอบครัวที่บ้านพักตากอากาศริมทะเลสักสามสี่วัน ชายหนุ่มไม่ได้จะทอดทิ้งหรือละเลยมารดาแต่อย่างใด เพียงแค่ขอใช้เวลาอยู่กับว่าที่ภรรยาและลูกชายสุดที่รักก่อนจะกลับไปรับมือกับสิ่งต่างๆ ที่กำลังรอเขาอยู่ ทั้งในเรื่องงานและการดูแลผู้เป็นแม่ “คุงพ่อ คุงแม่ ไปเล่งนั้มกันคั้บ!” เด็กน้อยเดินมาจูงมือเขาและชญานินท์ที่กำลังนั่งจิบน้ำชายามบ่ายด้วยกันอยู่ที่มุมโต๊ะหน้าบ้านพักซึ่งอยู่ติดกับริมทะเล ที่นี่เป็นเกาะส่วนตัวที่เขาและครอบครัวกวาดซื้อเอาไว้ตั้งแต่คุณย่ายังสาวๆ พื้นที่เกาะในบริเวณนี้มีอยู่ทั้งหมดสามแห่งด้วยกัน แห่งแรกเป็นแห่งใหญ่ที่สุด ซึ่งคุณย่ามอบมันให้เป็นเกาะส่วนตัวของทศราช ส่วนเกาะแห่งที่สองก็คือเกาะของเขาซึ่งมีขนาดรองลงมา และแห่งสุดท้ายเป็นเกาะของอินทราชซึ่งจะเล็กกว่าของใครๆ ถึ

  • Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท    บทที่ 98

    ณเรราชกระตุกแขนผู้เป็นแม่เร่าๆ ด้วยความตื่นเต้น ชีวิตนี้ของเขามีแค่คุณยายและคุณทวด ไม่คิดเลยว่าเขาจะมีคุณย่าเพิ่มมาอีกคน “ไม่ใช่ฉันนะที่กำลังเป็นกำลังใจให้เธอ แต่ลูกเราก็เป็นกำลังใจให้เธออยู่เหมือนกัน” เขาบอกเสียงนุ่มพลางเลื่อนมือขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าเธอเบาๆ ชญานินท์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างไรก็ตั้งใจเอาไว้แล้ว ถึงจะสั่นเกร็งมากไปหน่อยแต่อย่างไรก็ต้องสู้“ไปค่ะ เราเข้าไปข้างในกัน” เธอบอกเขาด้วยสายตาจริงจังอย่างมุ่งมั่น เหมราชคลี่ยิ้มเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูพาสองแม่ลูกเดินเข้าไปข้างใน “แม่ดูสิครับว่าผมพาใครมาเยี่ยม” เหมราชเอ่ยทักผู้เป็นแม่เสียงสดใส พร้อมดันตัวชญานินท์และณเรราชที่อยู่ข้างหลังให้ขึ้นมายืนอยู่ข้างกายเขา “ชะ…ชญานินท์…” ราชาวดีเอ่ยเรียกอดีตลูกสะใภ้ด้วยสีหน้าหวาดระแวง สำหรับเธอในตอนนี้รู้สึกกลัวชญานินท์มากกว่าที่จะเกลียด เพราะรู้ตัวดีว่าเคยทำไม่ดีใส่หญิงสาวเอาไว้มาก จึงกลัวว่าชญานินท์จะมาเอาคืนเธอจนถึงแก่ชีวิต “คุณคะ…” เธอหันไปเอ่ยเรียกสามีข้างๆ ราวกับอยากให้ปกป้อง “คุณแม่เป็นอะไรครับ กลัวนินเหรอ” เหมราชไม่สบายใจที่เห็นแม่เขามีอาการหวาดระแวง มันผิดไปจากที่เขาคาดการณ์เอาไว้มาก

  • Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท    บทที่ 97

    ชญานินท์ฉีกยิ้มกว้างออกมาจนแก้มปริด้วยความดีใจ เธอพยักหน้าเร่าๆ ถี่ระรัว ขณะที่หยาดน้ำสีใสค่อยๆ รื้นขึ้นมาคลอขอบตาทั้งสองข้าง “ตกลงค่ะ…ฮึก…เรากลับมารักกันนะคะ…” เธอพูดเสียงสะอื้น“ครับ” เหมราชคลี่ยิ้มพร้อมเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปลูบใบหน้าเธอเบาๆ หลังจากนี้ไปเขาและเธอก็จะได้มีความสุขกันอย่างจริงๆ จังๆ เสียที “ฮือ...นินรักคุณนะ” ชญานินท์โผเข้ากอดร่างกำยำ ก่อนจะปล่อยโฮด้วยความดีใจ กว่าที่เธอและเขาจะมีวันที่รักและเข้าใจกัน มันไม่ง่ายเลยจริงๆ “ฉันก็รักเธอนะ...รักมากด้วย” แม้แต่เหมราชเองก็ยังอดน้ำตาซึมไม่ได้ การกลับมารักกันในครั้งนี้จะทำให้เขาและเธอเห็นคุณค่าของกันและกันมากขึ้น คนทั้งสองจะรู้ดีที่สุดว่าการมีอีกฝ่ายอยู่ข้างๆ มันดีและมีความหมายมากเพียงใด หลังจากนี้ชีวิตรักของเธอและเขาจะไม่มีวันสั่นคลอนอีกอย่างเด็ดขาด เพราะทั้งคู่ได้ผ่านบททดสอบและความอดทนที่หฤโหดด้วยกันมาแล้ว ทว่า…นั่นอาจเป็นความรู้สึกของเหมราชแค่เพียงคนเดียว เพราะชญานินท์ยังมีบางอย่างที่ค้างคาเกี่ยวกับตัวเขาอยู่ เธอผละกอดออก สีหน้าที่ดีใจและมีความสุขเมื่อสักครู่ค่อยๆ เบาบางลงเรื่อยๆ “นินเป็นอะไรหรือเปล่า?” อยู่ๆ เธอก็มีท่าที

  • Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท    บทที่ 96

    ชญานินท์เดินเข้าไปในห้องอาหารก็พบว่าเหมราชกำลังยืนต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปด้วยใบหน้าง้ำงอ คล้ายจะเห็นริมฝีปากเขาขยับมุบมิบราวกำลังบ่นบางอย่าง ทว่าด้วยความที่เธอยืนห่างไกลออกไปจึงทำให้ไม่ได้ยิน “เพิ่งห้าโมงเย็นเอง หิวแล้วเหรอคะ” เธอเอ่ยถามพร้อมเลื่อนแขนขึ้นมากอดอก มองเขาด้วยรอยยิ้มอย่างเอ็นดู “หิวสิ คนทำงานทั้งวันนิ” เขาตอบแล้วหยิบถ้วยบะหมี่มาวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะคีบเส้นเหนียวนุ่มนั้นเข้าปาก “นึกว่ากลับมาจะมีคนทำกับข้าวเอาไว้รอ ที่ไหนได้กำลังพูดจ้ออยู่กับหนุ่มอื่น” เขาทำเป็นบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่ก็ตั้งใจเพิ่มระดับเสียงให้เธอฟังได้ยิน ชญานินท์พยายามกลั้นหัวเราะกับท่าทางที่งอแงเหมือนเด็กของชายหนุ่ม “หมายถึงฉันกับคุณอินเหรอคะ” “เปล๊า…” เขาตอบเสียงสูง ก้มหน้ากินบะหมี่ต่อด้วยอาการหัวเสีย ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขากำลังโกรธ แต่เธอก็ยังไม่เข้ามาง้อเขาอีก ใจร้ายที่สุด! “กินบะหมี่กล่องเดียวมันจะไปอิ่มอะไรล่ะคะ” ชญานินท์เดินเข้าไปเปิดตู้นั่นตู้นี่เพื่อหาของกินให้เขา เหมราชลอบอมยิ้ม ก่อนจะปรับสีหน้าให้เย่อหยิ่งขึ้นเพราะยังรู้สึกนอยด์เธออยู่ “เธอจะทำอาหารให้ฉันกินเหรอ?” เขาแสร้งถามเสียงเข้ม “เปล

  • Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท    บทที่ 95

    เธอหยัดกายลุกขึ้นพรวดหวังจะเดินไปเข้าห้องน้ำ ทว่าอาจเป็นเพราะลุกยืนแรงไปหน่อยบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป จึงอาการเกิดหน้ามืดขึ้นมาอย่างกะทันหัน โชคดีที่ได้ท่อนแขนของคนข้างๆ มารองรับร่างเธอเอาไว้เลยกลายเป็นว่าตอนนี้เธอกำลังเอนกายอยู่ในอ้อมกอดของเขา “ระวังหน่อยสิคุณเดี๋ยวก็หัวฟาดพื้นตายห่าหรอก” คิวบอกคนตัวเล็กเสียงเข้ม แววตาดุดันและหัวคิ้วที่ขมวดช่วยขับให้เขาดูหล่อเท่จนจุรีพรเผลอหวั่นไหวไปชั่วขณะ “นี่คุณ…คุณ…คุณ!!” เมื่อเห็นเธอเอาแต่มองตาค้างเขาก็เลยลองเอ่ยเรียกเธอดู ปรากฏว่าเรียกเบาๆ ก็ยังดึงสติของเธอกลับมาไม่ได้ คิวจึงจำเป็นต้องขึ้นเสียงโดยไม่ได้ตั้งใจ “คะ! มะ…มีอะไรหรือเปล่า” พอได้สติกลับมาเธอก็ถามเขาอย่างตระหนก “ไม่มีครับ ผมแค่บอกให้คุณระวังเดี๋ยวจะล้มหัวฟาดพื้นเอา” “อ๋อค่ะ…ขอบคุณนะคะ” จุรีพรหลุบตาด้วยอาการหัวใจเต้นแรง ปกติแล้วเธอมักไม่ชอบให้ใครมาวางมาดหรือปั้นหน้ายักษ์ใส่ แต่กับผู้ชายแปลกหน้าคนนี้กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิม บอกไม่ถูกว่าชอบหรืออะไร รู้แค่ว่าอยากถูกเขาดุแบบนี้อีกเรื่อยๆ คิวเองตอนแรกก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ทว่าพอได้มองใบหน้าคมสวยของเ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status