ตอนที่ 2

เหล่าชายหญิงต่างจับคู่แล้วโยกย้ายเรือนร่างไปตามจังหวะของเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม มีเสียงหัวเราะดังลอยมาเป็นระยะ ๆ ส่งให้บรรยากาศยิ่งดูครึกครื้นสนุกสนาน แต่คงไม่ใช่ทุกคน...

"เครื่องดื่มคุณยูกิหมดแล้ว เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้นะครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

ยูกิกล่าวขอบคุณแล้วส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้ รอจนอีกฝ่ายเดินหายไปในกลุ่มคนที่กำลังสนุกสนาน ร่างบางก็เอนกายพิงเข้ากับผนังโซฟา ถอนหายใจพรืดแล้ววางหน้ากากในมือลงชั่วคราว

ใช่...เธอทั้งเบื่อหน่ายและเหนื่อยล้ากับการต้องมานั่งปั้นหน้ายิ้มแย้มอยู่ท่ามกลางผู้คนที่ต่างก็สวมหน้ากากเข้าหากันเต็มทน

นับตั้งแต่มีข่าวฉาวที่ไร้มูลความจริงเผยแพร่ออกไป แต่ละคนก็เข้ามาทักทายถามไถ่ แสดงท่าทีห่วงใย หากแต่สายตานั้นแวววับไปด้วยความปีติยินดีอย่างย้อนแย้ง

ฮึ! วงการบังเทิงอะเนอะ เสแสร้ง จอมปลอมและไร้ความจริงใจสิ้นดี!

คณินคือคู่สนทนาที่เจสซี่ ผู้จัดการส่วนตัวขอร้องกึ่งบังคับให้เธอช่วยนั่งร่วมโต๊ะด้วยสักครู่ แม้ว่าใจจะอยากลุกหนีออกไปตั้งแต่ห้านาทีแรก แต่เพราะคำว่า 'พี่ขอร้อง' เธอจึงต้องหักห้ามใจไม่ให้เผลอแสดงกิริยาไม่ดี

เธอพยายามพยักหน้าตอบโต้บ้างในบางครั้ง เออออตามน้ำ ทำราวกับตั้งใจฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพร่ำพรรณนาอย่างออกรสออกชาติ แม้ความรู้สึกแท้จริงนั้นจะตรงกันข้ามกับที่แสดงออกมาอย่างสิ้นเชิง

"หื้ม?"

คิ้วเรียวขมวดมุ่นพลางหันขวับไปยังมุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยง หลังรับรู้ได้ถึงสายตาที่คอยจับจ้องเธอมาตลอดนับตั้งแต่ปลีกตัวมานั่งตรงนี้

เธอกวาดมองไปทั่วบริเวณเพื่อหาต้นตอ ก่อนหยุดสายตาลงที่ชายหนุ่มในชุดสูทดูภูมิฐานซึ่งกำลังยืนสั่งการบางอย่างกับคนข้างกาย

ทั้งที่มองเห็นใบหน้าอีกฝ่ายไม่ชัดแต่เธอกลับรู้สึกว่าเขาดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด พลันใจดวงน้อยก็กระตุกวูบเมื่ออีกฝ่ายหันกลับมาสบประสานสายตากับเธอเข้าพอดี

"เครื่องดื่มครับ"

เสียงร้องเรียกพร้อมกับแรงแตะที่ไหล่มนทำเอายูกิสะดุ้งเฮือก ละสายตาจากชายหนุ่มปริศนาแล้วหันมารับแก้วเครื่องดื่มทรงสูง

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มแทนคำขอบคุณก่อนจะหันกลับไปมองยังทิศเดิมอีกครั้ง ทว่าบัดนี้กลับว่างเปล่าไร้เงาของเขาเสียแล้ว

"มองอะไรอยู่เหรอครับ หรือว่าเจอคนรู้จัก"

"อ้อ เปล่าคะ ไม่มีอะไร ยูกิก็แค่...มองไปเรื่อยน่ะค่ะ"

ยูกิให้เหตุผลเรียบง่าย ยกเครื่องดื่มขึ้นจิบแล้วแสร้งทำเป็นกวาดสายตามองไปรอบ ๆ งาน หากแต่ใจกำลังนึกทบทวนภาพใบหน้าของคนที่เธอเพิ่งสบตาด้วยเมื่อครู่

"คุณยูกิครับ"

"คะ?"

"ผมรู้ว่าถ้าจะคุยเรื่องงานตอนนี้อาจจะไม่เหมาะ แต่ผมดีใจมาก ๆ เลยนะครับที่ได้คุณยูกิมาเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับสินค้าของผม ขอบคุณที่ยอมรับงานนี้นะครับ"

"ยูกิต้องเป็นฝ่ายขอบคุณคุณคณินมากกว่าค่ะที่หยิบยื่นโอกาสมาให้"

"งั้นไม่ทราบว่าพรุ่งนี้ คุณยูกิพอจะมีเวลาว่างมาคุยเรื่องสัญญาสักหน่อยไหมครับ"

"อ้อ ได้สิคะ คุณคณินจะให้เข้าไปคุยที่บริษัทช่วงกี่โมงดีคะ"

"สัก...เอ่อ สองทุ่มได้ไหมครับ คุณยูกิสะดวกไหมครับ"

ยูกิยกเครื่องดื่มขึ้นจิบแล้วลอบเหยียดยิ้มเย้ยหยัน นึกขำที่อีกฝ่ายอุตส่าห์นั่งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษมาได้ตั้งนาน สุดท้ายก็ทนไม่ไหว หางโผล่ออกมาจนได้

"ไว้ยูกิจะแจ้งพี่เจสซี่ให้นะคะ พอดียูกิจำตารางไม่ได้ แล้วในเรื่องของรายละเอียดสัญญาก็ต้องคุยกับพี่เจสซี่โดยตรงด้วยค่ะ"

ยูกิบอกปัดอย่างนุ่มนวล ถึงอีกฝ่ายจะไม่พูดออกมาตรง ๆ ว่าจุดประสงค์ในการนัดหมายที่แท้จริงคือหวังนอกรอบ แต่มีหรือที่เธอจะตีความหมายของสายตาที่ส่งมาไม่ออก

"อ่า นั่นสิครับ ผมคงขอแทรกคิวนัดกะทันหันไปหน่อย"

คณินหัวเราะเบา ๆ ความพึงพอใจในตัวนางแบบสาวยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณหลังได้รับคำปฏิเสธ ยืนยันได้ว่าเจ้าหล่อนถือตัวอย่างที่คาดคิดไว้จริง ๆ

แววตาเป็นประกายลอบสำรวจเรือนร่างของนางแบบสาวแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่ม ภาพตามนิตยสารว่าเด็ดแล้ว ของจริงตรงหน้ายิ่งเด็ดกว่าเป็นร้อยเท่า  

หากได้ลิ้มลอง มันคงจะทำให้เขามีความสุขจนลืมรสชาติของคู่ขาทั้งหมดแน่นอน และยิ่งคิดร่างกายก็ยิ่งร้อนผ่าว เกิดความกระสันและต้องการครอบครองคนตรงหน้ามากขึ้น