ตอนที่ 3

"เราพักเรื่องสัญญาไปก่อนก็ได้ครับ ผมว่าเรามาดื่มฉลองที่ได้ร่วมงานกันดีกว่า จะได้ไหมครับ"

"ยินดีค่ะ"

"เชียรส์"

"เชียรส์ค่ะ"

ยูกิแตะแก้วในมือของตัวเองเข้ากับแก้วของอีกฝ่ายที่ยื่นมารอตรงหน้าตามมารยาทจนเกิดเสียงแก้วกระทบกันเบา ๆ ก่อนจะยกมันขึ้นดื่มจนหมดตามคำเชิญชวน

อึก!

เธอนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อรับรู้ได้ถึงความร้อนผ่าวที่กำลังแล่นพล่านไปทั่วใบหน้า ดูท่าว่าร่างกายจะเริ่มประท้วงซะแล้วว่าเธอดื่มเยอะเกินไป

"อา คุณคณินคะ ยูกิขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ"

แววตาฉ่ำหวานหลุบลงมองนาฬิกาข้อมือเพียงนิดก่อนเอื้อมไปหยิบกระเป๋าคลัชท์ใบเล็กมาถือไว้ สองพวงแก้มแดงระเรื่อขึ้นจนสังเกตได้แม้อยู่ใต้แสงสลัว

"ไหวไหมครับ ให้ผมเดินไปส่งไหมครับ"

ร่างบางสะดุ้งเล็ก ๆ ก้มมองมือสากที่แตะลงบนหลังมือของตัวเองแล้วค่อย ๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุมอย่างสุภาพ

"ไม่เป็นไรค่ะ ยูกิไปได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

ยูกิปฏิเสธความหวังดีจอมปลอมด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเป็นปกติ โค้งตัวลงเล็กน้อยก่อนจะผลุนผลันออกมาอย่างรวดเร็ว ความคิดที่จะกัดฟันคุยจนกว่าผู้จัดการส่วนตัวจะกลับมารับถูกโยนทิ้งไว้ที่โต๊ะพร้อมกับคนปากว่ามือถึงทันที

อาร์มเปล่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แววตาเปล่งประกายระยิบระยับราวกับพบเจอเรื่องถูกอกถูกใจ หลังทำตัวเป็นผู้ชมที่ดีด้วยการจิบเครื่องดื่มอยู่ในมุมมืดและอดทนดูละครฉากหนึ่งโดยไม่ทำอะไรอยู่นานนม

สายตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบอบบางจนเธอก้าวออกไปนอกห้องจัดเลี้ยง จึงโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบบางอย่างที่ข้างใบหูของหญิงสาวซึ่งกำลังนั่งบดเบียดอยู่ข้างกาย

ใบหน้าสะสวยที่ผ่านการแต่งแต้มเครื่องสำอางมาเป็นอย่างดีง้ำงอลงเรื่อย ๆ กระทั่งฟังจบก็หันไปส่งสายตาตัดพ้อให้ชายหนุ่มตามนิสัยเอาแต่ใจอย่างลืมตัว

"แต่ว่านีน่า ..."

หญิงสาวตั้งท่าจะกระเง้ากระงอด แต่พอสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้น คำพูดต่าง ๆ ก็หลุบหายเข้าไปในลำคอทันที

"โอเคค่ะ นีน่าไปก่อนก็ได้"

สายตาคมกริบทำให้เธอกลับลำอย่างกะทันหันแล้วยื่นเข้าไปใกล้หมายจะประทับจูบลงบนแก้มสากเป็นการลา

นีน่าชะงัก หน้าเสียเล็กน้อยเมื่อชายหนุ่มเบี่ยงหน้าหลบ ริมฝีปากแดงสดพยายามคลี่ยิ้มกลบเกลื่อนความผิดหวัง จำต้องยอมปล่อยมือจากเหยื่อรายใหญ่นี้ไปก่อนอย่างเสียไม่ได้

"แล้วไว้นีน่าจะโทรหานะคะ"

นีน่าเอ่ยเสียงหวาน โปรยยิ้มยั่วยวนเป็นการทิ้งท้าย ก่อนจะเดินนวยนาดกลับเข้าไปรวมกลุ่มกับเพื่อนสาวในวงการเดียวกันด้วยสีหน้าเซ็งสุดขีด

"จะให้ผมจัดการเลยไหมครับนาย"

"ยังก่อน"

อาร์มเอ่ยตอบลีโอไปเพียงสั้น ๆ แล้วเอนกายลงบนโซฟา มือหนาออกแรงแกว่งแก้วเครื่องดื่มในมือเบา ๆ ด้วยท่วงท่าเกียจคร้านสบายใจ พลางทอดมองของเหลวสีอำพันที่กำลังหมุนวนอยู่ด้านใน

"มันยังไม่ถึงเวลา หึหึ"

++++++

ปัง!

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องน้ำหญิงได้ มือเรียวก็ผลักบานประตูห้องน้ำให้ปิดลงอย่างแรงจนเกิดเสียงดังก้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโถชักโครกอย่างอ่อนแรง

"ฉันเผลอกินอะไรเข้าไปเนี้ย"

ยูกิพึมพำถามตัวเองเสียงเบาหวิวพลางยกมือขึ้นนวดคลึงหน้าอกด้านซ้ายของตัวเองป้อย ๆ คิ้วเรียวขมวดมุ่นแน่นจนเป็นปมยุ่งเหยิงเมื่อสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เร็วแรงและลมหายใจร้อนผ่าวที่หอบกระชั้นจนผิดปกติ

จริงอยู่ว่าตัวเธอได้รับมรดกตกทอดมาจากบิดาเป็นปัญหาด้านสุขภาพ แต่ปกติที่ดื่มสังสรรค์กับเพื่อนฝูงหรือคนสนิท เธอก็ไม่เคยมีอาการผิดปกติขนาดนี้มาก่อน เต็มที่ก็แค่หน้าแดง หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเท่านั้น

แต่นี่...นี่มันไม่ใช่แล้ว! ไม่ว่าเธอจะพยายามควบคุมสติและการหายใจอย่างไร อาการที่เป็นอยู่ก็ไม่ยอมทุเลา ซ้ำยังทวีความรุนแรงมากขึ้นอีกด้วย

ยูกิใช้หลังมือปาดเอาเหงื่อเม็ดเล็กที่ผุดพรายขึ้นเต็มกรอบหน้าจนไรผมเปียกชื้นออกอย่างลวก ๆ ก่อนล้วงมือเข้าไปควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าคลัทช์มากดต่อสายหาผู้จัดการส่วนตัว

"รับสายสิ พี่เจส!"

ยูกิสบถออกมาอย่างสุดกลั้น ดวงตากลมโตฉายแววเป็นกังวลขณะเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบ เธอตวัดปลายนิ้วแล้วจิ้มปุ่มโทรออกอีกครั้ง แต่ก็ได้ยินเพียงสัญญาณรอสายไม่เปลี่ยนแปลง

ยิ่งรอนานเข้าเธอก็ยิ่งร้อนรน กระสับกระส่ายจนนั่งไม่ติด เมื่อปลายสายไม่มีวี่แววว่าจะตอบรับแม้พยายามติดต่อกว่าห้ารอบแล้วก็ตาม